Znajdź lek

Bicalutamide Teva

Działanie

Niesteroidowy antyandrogen pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się receptorem androgenowym, blokując aktywację ekspresji genów i na tej drodze hamuje stymulację androgenową. Wynikiem tego hamowania jest zmniejszenie nowotworu gruczołu krokowego. Preparat jest mieszaniną racemiczną, aktywność przeciwandrogenową wykazuje prawie wyłącznie enancjomer R. Po podaniu doustnym bikalutamid dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). Enancjomer S jest szybko wydalany, w porównaniu z enancjomerem R, którego T0,5 wynosi około 1 tydz. W przypadku regularnego podawania leku raz na dobę stężenie we krwi enancjomeru R jest około 10 razy większe niż enancjomeru S. Bikalutamid silnie wiąże się z białkami osocza: mieszanina racemiczna w 96%, a enancjomer R w ponad 99%. Lek jest przede wszystkim metabolizowany w wątrobie na drodze utleniania i sprzęgania z kwasem glukuronowym. Metabolity są wydalane z żółcią i z moczem w równych proporcjach. Wiek, niewydolność nerek oraz łagodna do umiarkowanej niewydolność wątroby nie zmieniają farmakokinetyki leku. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby enancjomer R jest wolniej eliminowany.

Wskazania

Leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego w skojarzeniu z analogami hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) lub kastracją chirurgiczną.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bikalutamid lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Bikalutamid jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet i dzieci. Jednoczesne stosowanie terfenadyny, astemizolu i cyzapryd.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (ryzyko wolniejszego metabolizmu leku); z cukrzycą w wywiadzie stosujących lek w skojarzeniu z LHRH (ryzyko utraty kontroli glikemii i wystąpienia objawów cukrzycy); w przypadku leczenia skojarzonego z lekami, które są metabolizowane głównie przy udziale CYP3A4. Należy przerwać stosowanie bikalutamidu w przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby w trakcie terapii. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet.

Działania niepożądane

Bardzo często: zawroty głowy, uderzenia gorąca, ból brzucha, zaparcia, nudności, krwiomocz, ginekomastia, tkliwość piersi, astenia, ból w klatce piersiowej, obrzęk. Często: niedokrwistość, anoreksja, zmniejszone libido, depresja, senność, niestrawność, wzdęcia, zmiany parametrów wątrobowych (w tym zwiększenie aktywności aminotransferaz i żółtaczka), łysienie, hirsutyzm, suchość skóry, świąd, wysypka, impotencja, zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka), śródmiąższowa choroba płuc. Rzadko: niewydolność wątroby. Ponadto, w badaniach klinicznych u pacjentów otrzymujących bikalutamid w skojarzeniu z analogiem LHRH obserwowano niewydolność serca; brak jednak dowodów na związek przyczynowo-skutkowy z leczeniem.

Interakcje

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych między bikalutamidem i analogami LHRH. W badaniach in vitro wykazano, że R-enancjomer bikalutamidu hamuje aktywność izoenzymu CYP3A4, jak również w mniejszym stopniu izoenzymów CYP2C9, 2C19, 2D6. Jednoczesne stosowanie leku z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem jest przeciwwskazane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu z cyklosporyną lub blokerami kanału wapniowego - może być konieczne zmniejszenie dawki wymienionych leków, szczególnie, jeśli obserwuje się nasilenia działań niepożądanych. W przypadku stosowania cyklosporyny zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania i po zakończeniu leczenia bikalutamidem. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz innych leków mających wpływ na procesy utleniania w wątrobie (np. cymetydyna lub ketokonazol) ze względu na teoretyczną możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu i zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych. W badaniach in vitro wykazano, że bikalutamid może wypierać warfarynę z jej połączeń z białkami osocza - w przypadku jednoczesnego stosowania zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli pacjenci, w tym również pacjenci w podeszłym wieku: 1 tabl. raz na dobę o tej samej porze każdego dnia (zwykle rano lub wieczorem). Leczenie należy rozpocząć w ciągu 1 tyg. przed podaniem analogu hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) lub jednocześnie z kastracją chirurgiczną. Nie ma konieczności modyfikowania dawek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może dochodzić do gromadzenia bikalutamidu.

Uwagi

W trakcie leczenia należy okresowo kontrolować parametry czynności wątroby oraz stężenie glukozy we krwi. W przypadku wystąpienia senności w trakcie leczenia preparatem należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex