Znajdź lek

Bupivacaine WZF

Działanie

Lek miejscowo znieczulający z grupy amidów. Po podaniu do przestrzeni podpajęczynówkowej początek działania jest szybki, a czas działania długi - zależny od zastosowanej dawki leku. T0,5 wynosi 2,7 h. Bupiwakaina jest metabolizowana głównie w wątrobie (głównym metabolitem jest pipekolilksylidyna). Bupiwakaina i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki; tylko 6% dawki leku jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.

Wskazania

Znieczulenie podpajęczynówkowe do zabiegów chirurgicznych (zabiegów urologicznych i zabiegów na kończynach dolnych trwających od 2 do 3 godzin lub do zabiegów w obrębie jamy brzusznej trwających 45 do 60 minut).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu lub inne leki miejscowo znieczulające o budowie amidowej. Ogólne przeciwwskazania do stosowania znieczulenia podpajęczynówkowego, niezależnie od rodzaju stosowanego leku znieczulającego: ostre choroby o.u.n. (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzy, zapalenie istoty szarej rdzenia kręgowego, krwawienie wewnątrzczaszkowe); zwężenie rdzenia kręgowego, czynne choroby (proces zapalny w obrębie kręgosłupa, gruźlica kręgosłupa, guzy) lub niedawne urazy kręgosłupa; posocznica; podostre zwyrodnienie rdzenia kręgowego w przebiegu niedokrwistości złośliwej; zakażenia ropne skóry w miejscu zamierzonego podania preparatu; wstrząs kardiogenny lub hipowolemiczny; zaburzenia krzepnięcia lub aktualne leczenie przeciwzakrzepowe.

Środki ostrożności

Lek może być stosowany wyłącznie przez lekarza doświadczonego w wykonywaniu znieczulenia podpajęczynówkowego, postępowaniu w przypadku wystąpienia ostrych objawów toksycznych w warunkach możliwości prowadzenia tlenoterapii i resuscytacji, w ośrodkach zatrudniających przeszkolony personel. Należy bezwzględnie unikać podania leku donaczyniowo. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów w złym stanie ogólnym, podeszłym wieku, w zaawansowanej ciąży, z blokiem przedsionkowo-komorowym IIst. lub IIIst., zaawansowaną chorobą wątroby, ciężką niewydolnością nerek. Pacjenci przyjmujący leki przeciwarytmiczne klasy III powinni być starannie monitorowani (EKG) w czasie znieczulenia. U pacjentów w podeszłym wieku lub w zaawansowanej ciąży istnieje większe ryzyko wystąpienia wysokiego lub całkowitego znieczulenia rdzeniowego (zaleca się mniejsze dawki). Ostrożnie stosować u pacjentów z hipowolemią (ryzyko pogłębienia hipotensji); z zaburzeniami neurologicznymi (SM, porażenie połowicze, porażenie poprzeczne, zaburzenia nerwowo-mięśniowe).

Ciąża i laktacja

Preparat można stosować we wczesnym okresie ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Jeżeli bupiwakaina jest stosowana u kobiet w zaawansowanej ciąży, dawkę leku należy zmniejszyć. Bupiwakaina przenika do mleka matki w ilości nie wpływającej na stan karmionego dziecka.

Działania niepożądane

Działania niepożądane po znieczuleniu podpajęczynówkowym mogą być skutkiem działania preparatu miejscowo znieczulającego, fizjologicznej reakcji na blokadę przewodnictwa nerwowego (niedociśnienie, bradykardia, zaburzenia oddawania moczu), bezpośredniego uszkodzenia związanego z nakłuciem (np. krwiak), pośredniego uszkodzenia związanego z nakłuciem (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropień nadtwardówkowy) lub wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego po nakłuciu igłą (np. popunkcyjne bóle głowy). Podczas stosowania preparatu mogą wystąpić: bardzo często (≥1/10) - niedociśnienie, bradykardia, nudności; często (≥1/100, <1/10) - popunkcyjne bóle głowy, wymioty, zaburzenia oddawania moczu, nietrzymanie moczu; niezbyt często (≥1/1000, <1/100) - parestezje, niedowład, dyzestezja, osłabienie mięśni, bóle pleców; rzadko (<1/1000) - zatrzymanie czynności serca, reakcje alergiczne, wstrząs anafilaktyczny, niezamierzone całkowite znieczulenie rdzeniowe, porażenia kończyn dolnych i inne porażenia, neuropatie, zapalenie pajęczynówki, zaburzenia oddychania.

Interakcje

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów otrzymujących inne środki miejscowo znieczulające lub leki o budowie strukturalnej przypominającej amidowe środki miejscowo znieczulające, np. leki przeciwarytmiczne klasy IB ze względu na ryzyko sumowania się efektów toksycznych. Badania interakcji bupiwakainy z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron) nie były przeprowadzane, jednak podczas jednoczesnego stosowania obu leków należy zachować ostrożność.

Dawkowanie

Dorośli i dzieci powyżej 12 lat. Znieczulenie podpajęczynówkowe do zabiegów chirurgicznych w obrębie kończyn dolnych i stawu biodrowego oraz w obrębie jamy brzusznej (także do cięcia cesarskiego): zalecana dawka wynosi 2-4 ml preparatu (10-20 mg). Nie zaleca się podawania objętości większej niż 4 ml (20 mg). Działanie znieczulające pojawia się po upływie 5-8 minut od podania produktu i utrzymuje się przez 2-3 godziny w obrębie kończyn dolnych i stawu biodrowego oraz 45-60 minut w obrębie jamy brzusznej. Znieczulenie podpajęczynówkowe do zabiegów urologicznych: zalecana dawka wynosi 1,5-3 ml preparatu (7,5-15 mg). Działanie znieczulające pojawia się po upływie 5-8 minut od podania produktu i utrzymuje się przez 2-3 godziny. Bez względu na rodzaj podanego środka miejscowo znieczulającego - zakres segmentów objętych znieczuleniem jest indywidualny dla danego pacjenta i trudny do przewidzenia przed znieczuleniem. Dawki podane powyżej odnoszą się do pacjentów dorosłych o standardowej budowie ciała. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u kobiet w zaawansowanej ciąży, dawkę produktu należy zmniejszyć. Noworodki, niemowlęta oraz dzieci o masie ciała do 40 kg: zalecana dawka dla dzieci o m.c. <5 kg wynosi 0,40-0,50 mg/kg m.c., dla dzieci o m.c. 5-15 kg wynosi 0,30-0,40 mg/kg m.c., dla dzieci o m.c. 15-40 kg wynosi 0,25-0,30 mg/kg m.c.

Uwagi

W zależności od wielkości dawki, leki miejscowo znieczulające mogą wywierać nieznaczny wpływ na czynności psychomotoryczne i koordynację ruchową.

Pharmindex