Znajdź lek

Carbaglu

Działanie

Aktywator syntetazy karbamoilofosforanowej. Kwas kargluminowy jest zbliżony pod względem budowy do N-acetyloglutaminianu i aktywuję pierwszy enzym cyklu mocznikowego - syntetazę karbamoilofosforanową. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej wynoszącej 100 mg/kg masy ciała, wchłonięciu ulega szacunkowo 30% kwasu kargluminowego, Cmax wynosi 2,6 μg/ml po 3 h. Nie występuje wnikanie leku do erytrocytów na drodze dyfuzji; lek nie wiąże się z białkami osocza. Część kwasu kargluminowego podlega przemianie materii - zależnie od aktywności flora bakteryjna zasiedlająca jelita może inicjować proces rozkładu, doprowadzając do wytworzenia różnych produktów przemiany materii leku. Jednym z metabolitów występujący w kale jest kwas glutaminowy, a końcowym produktem przemiany materii kwasu kargluminowego jest dwutlenek węgla usuwany przez płuca. Lek wydalany jest w większości z kałem, mniejsza ilość z moczem.

Wskazania

Hiperamonemia spowodowana pierwotnym niedoborem syntazy N-acetyloglutaminianowej. Hiperamonemia spowodowana kwasicą izowalerianową. Hiperamonemia spowodowana kwasicą metylomalonową. Hiperamonemia spowodowana kwasicą propionową.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Stężenia amoniaku i aminokwasów w osoczu powinny być utrzymywane w granicach normy. Z uwagi na niewielką liczbę danych dotyczących bezpieczeństwa kwasu kargluminowego, zalecana jest systematyczna kontrola czynności wątroby, nerek i serca oraz badanie parametrów hematologicznych. W przypadku złej tolerancji białka może być wskazane ograniczenie jego podaży oraz suplementacja argininy.

Ciąża i laktacja

Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku kobietom w ciąży. Nie należy stosować leku w przypadku karmienia piersią.

Działania niepożądane

Działania niepożądane w niedoborze syntazy N-acetyloglutaminianowej. Często: zwiększenie potliwości. Niezbyt często: zwiększenie aktywności aminotransferaz. Częstość nieznana: wysypka. Działania niepożądane w kwasicy organicznej. Niezbyt często: bradykardia, biegunka, wymioty, gorączka. Częstość nieznana: wysypka.

Interakcje

Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji w tym zakresie.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu chorób metabolicznych. Niedobór syntazy N-acetyloglutaminianowej: leczenie można rozpocząć od 1. dnia życia. Początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg/kg mc., w razie potrzeby do 250 mg/kg mc. Następnie wielkość dawki powinna być dostosowana indywidualnie w celu utrzymania prawidłowego stężenia amoniaku w osoczu. Przy przewlekłym stosowaniu leku może nie być konieczne zwiększenie dawki w celu dostosowania jej do masy ciała, tak długo jak zapewniona jest dostateczna kontrola stężenia amoniaku. Dawki dobowe wynoszą  10 mg/kg mc. - 100 mg/kg mc. Próba wrażliwości na leczenie kwasem kargluminowym: przed rozpoczęciem przewlekłego leczenia zalecane jest wykonanie próby indywidualnej wrażliwości pacjenta na działanie kwasu kargluminowego, na przykład: u dzieci w stanie śpiączki należy rozpocząć od podawania dawki 100 - 250 mg/kg mc./dobę i oznaczać stężenie amoniaku co najmniej przed każdym podaniem leku; poziom amoniaku powinien ulec normalizacji w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia podawania leku; u pacjentów z hiperamonemią średnio nasiloną należy podać dawkę próbną 100 - 200 mg/kg mc./dobę przez 3 dni, stosując dietę o stałej zawartości białek, i wykonywać regularne oznaczenia stężenia amoniaku w osoczu (przed jedzeniem i 1 h po jedzeniu); dostosować odpowiednio dawkę leku w celu utrzymania normalnego stężenia amoniaku w osoczu. Kwasica izowalerianowa, metylomalonowa i propionowa: leczenie należy rozpocząć w momencie stwierdzenia hiperamonemii u pacjentów z kwasicą organiczną. Początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg/kg, w razie potrzeby do 250 mg/kg. Następnie dawkę należy dostosować indywidualnie tak, aby utrzymać prawidłowe stężenie amoniaku w osoczu. Sposób podania: do stosowania wyłącznie doustnego, jednak jeśli to konieczne można połknąć lub podać przez zgłębnik nosowo-żołądkowy z użyciem strzykawki. Zaleca się dzielenie całkowitej dobowej dawki leku na 2 - 4, podawanych przed posiłkami lub karmieniem dziecka. Dzielenie tabl. na pół umożliwia w większości przypadków uzyskanie wymaganego dawkowania; niekiedy użycie ćwiartki tabl. może pomóc w uzyskaniu dawkowania zalecanego przez lekarza. Do tabl. należy dodać co najmniej 5-10 ml wody, do powstania zawiesiny i połknąć natychmiast lub podać szybko strzykawką przez zgłębnik nosowo-żołądkowy. Zawiesina ma lekko kwaśny smak.

Uwagi

Pharmindex