Znajdź lek

Igantet

Działanie

Lek zawiera przeciwciała przeciw toksynie tężcowej. Są one uzyskiwane z osocza dawców zawierającego swoiste przeciwciała przeciw toksynie Clostridium tetani. Stężenie przeciwciał 0,01 j.m. w 1 ml surowicy uważa się za minimalne zapewniające ochronę przed rozwojem tężca.

Wskazania

Zapobieganie tężcowi u osób ze świeżymi ranami, które mogą być zakażone przetrwalnikami laseczki tężca; u osób, które nie były szczepione w ciągu ostatnich 10 lat lub szczepione niezgodnie z programem szczepień lub przebieg szczepienia jest nieznany. Leczenie tężca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na immunoglobulinę ludzką lub jakikolwiek składnik leku. Nie podawać donaczyniowo, ze względu na ryzyko wywołania wstrząsu.

Środki ostrożności

Po podaniu leku pacjenci powinni pozostawać pod obserwacją przynajmniej przez 20 min. W razie wystąpienia wstrząsu należy zastosować odpowiednie postępowanie lecznicze. Objawy nietolerancji immunoglobuliny mogą się pojawić w bardzo rzadko występujących przypadkach niedoboru IgA, jeżeli u pacjenta są obecne przeciwciała anty-IgA. Preparat jest wytwarzany z osocza ludzkiego; mimo stosowania metod inaktywacji czynników zakaźnych, nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia z preparatem znanych i nieznanych patogenów. Podejmowane środki zapobiegające zakażeniom uważane są za skuteczne wobec wirusów: HIV, HCV, HBV, HAV; mogą mieć ograniczoną skuteczność wobec wirusów bezotoczkowych, takich jak parwowirus B19. Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że preparaty immunoglobulin nie przenoszą wirusa zapalenia wątroby typu A ani parwowirusa B19; przyjmuje się, że obecność przeciwciał odgrywa istotną rolę zabezpieczającą przed zakażeniami wirusami.

Ciąża i laktacja

Ostrożnie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią. Doświadczenia kliniczne dotyczące stosowania immunoglobulin (w szczególności anty-D) wskazują, iż nie należy spodziewać się negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu lub noworodka. Immunoglobuliny są wydzielane do mleka matki, co może powodować zwiększenie miana przeciwciał u noworodka.

Działania niepożądane

Mogą wystąpić: ból i tkliwość w miejscu wstrzyknięcia, gorączka, dreszcze, reakcje skórne. Rzadko: nudności, wymioty, obniżenie ciśnienia, tachykardia, reakcje alergiczne i anafilaktyczne (łącznie ze wstrząsem).

Interakcje

Stosowanie immunoglobulin może osłabić (na okres od 6 tyg. do 3 mies.) skuteczność szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy odry, różyczki, świnki oraz ospy wietrznej.

Dawkowanie

Domięśniowo. Po oczyszczeniu rany, usunięciu ciał obcych i martwych tkanek należy ocenić wskazanie do czynnego uodpornienia szczepionką przeciwtężcową i jednoczesnego podania immunoglobuliny przeciwtężcowej ludzkiej. Czyste i małe zranienia. Nie zaleca się szczepienia ani stosowania immunoglobuliny przeciwtężcowej u pacjentów, którzy otrzymali ostatnią dawkę przypominającą szczepionki w ciągu ostatnich 10 lat lub którzy byli szczepieni zgodnie z programem szczepień przeciw tężcowi. Zaleca się szczepionkę pacjentom, którzy nie otrzymali dawki przypominającej w ciągu ostatnich 10 lat lub którzy nie byli szczepieni zgodnie programem szczepień przeciw tężcowi oraz tym, u których nie jest znana historia szczepienia przeciw tężcowi. Podanie immunoglobuliny przeciwtężcowej nie jest konieczne. Zabrudzone duże zranienia. Nie zaleca się szczepienia pacjentów, którzy otrzymali ostatnią dawkę przypominającą szczepionki w ciągu ostatnich 5 lat lub którzy byli szczepieni zgodnie z programem szczepień przeciw tężcowi. Należy zastosować szczepionkę jeśli od podania ostatniej dawki przypominającej upłynęło więcej niż 5 lat. W obu przypadkach nie jest konieczne podanie immunoglobuliny przeciwtężcowej. W przypadku pacjentów, którzy nie zostali zaszczepieni zgodnie programem szczepień przeciw tężcowi lub historia szczepień jest nieznana, należy zastosować szczepionkę jednocześnie z immunoglobuliną przeciwtężcową. Immunoglobulina przeciwtężcowa. Dorośli i dzieci. Profilaktyka przeciwtężcowa: 250 j.m.; dawkę należy podwoić (500 j.m.) w przypadku ran powikłanych (ran głębokich z uszkodzonymi tkankami, zanieczyszczonych) lub gdy od zranienia upłynęły ponad 24 h lub w przypadku osób dorosłych z nadwagą. Leczenie tężca: 3000-6000 j.m. jednocześnie ze stosowaniem innych odpowiednich metod leczenia.
Ludzką immunoglobulinę przeciwtężcową należy podawać w powolnym wstrzyknięciu domięśniowym; w przypadku zaburzeń krzepnięcia krwi, jeżeli są przeciwwskazania do wstrzyknięcia domięśniowego, można podać podskórnie. W razie konieczności zastosowania większych dawek (≥5 ml), zaleca się podzielenie dawki i wstrzykiwanie w różne miejsca. W przypadku jednoczesnego podawania immunoglobuliny przeciwtężcowej i szczepionki należy stosować oddzielne strzykawki i igły, a wstrzyknięcia wykonywać w różne miejsca ciała.

Uwagi

Podanie immunoglobulin może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów serologicznych. Lek należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Pharmindex