Znajdź lek

Inj. Magnesii Sulfurici 20% Polpharma

Spis treści

Działanie

Sole magnezu hamują pobudliwość OUN i przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Zwiększone stężenie jonów magnezu w płynie pozakomórkowym hamuje czynność komórek. Magnez jest endogennym blokerem kanałów wapniowych oraz składnikiem wielu systemów enzymów. Po podaniu dożylnym działanie występuje natychmiast i trwa ok. 30 min. Po podaniu domięśniowym działanie występuje po ok. 1 h. i trwa 3-4 h. Siarczan magnezu wydala się przez nerki, niewielkie ilości przechodzą do śliny.

Wskazania

Ciąża powikłana nadciśnieniem (gestoza EPH), począwszy od gestozy EPH jednoobjawowej, przez wieloobjawową, zagrożenie rzucawką, aż do rzucawki. Preparat stosuje się w zapobieganiu i leczeniu. Stany ostrego niedoboru magnezu w zespole upośledzonego wchłaniania, alkoholizmie, marskości wątroby, ostrym zapaleniu trzustki lub podczas długotrwałego stosowania płynów infuzyjnych nie zawierających magnezu. Jako lek zapobiegający niedoborowi magnezu u pacjentów odżywianych parenteralnie. Stany drgawkowe wywołane niedoborem magnezu w przebiegu padaczki, kłębuszkowego zapalenia nerek lub niedoczynności tarczycy. Napadowy częstoskurcz przedsionkowy bez oznak uszkodzenia mięśnia sercowego, jeśli inne sposoby leczenia okazały się nieskuteczne. Torsade de pointes. Leczenie łagodnych i średnio ciężkich napadów dychawicy oskrzelowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na magnez i jego sole lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Blok serca lub uszkodzenie mięśnia sercowego. Nużliwość mięśni (myasthenia gravis). Niewydolność nerek.

Środki ostrożności

Nie należy stosować leku u pacjentów w śpiączce wątrobowej, jeśli występuje ryzyko niewydolności nerek. W celu uniknięcia zatrucia podczas parenteralnego stosowania siarczanu magnezu, pacjentów należy obserwować i oznaczać stężenie jonów magnezowych w surowicy krwi. Leczenie należy przerwać gdy stężenie magnezu wróci do normy 1,5 - 3 mEq/l lub uzyskany zostanie właściwy efekt terapeutyczny. Klinicznym objawem zatrucia magnezem, który należy kontrolować przed podaniem każdej następnej dawki leku jest zanik odruchu kolanowego. W razie zaniku tego odruchu nie należy kontynuować leczenia. Podczas stosowania leku należy kontrolować liczbę oddechów (przed podaniem kolejnej dawki nie powinna być mniejsza niż 16/min.). Nie należy kontynuować leczenia, jeśli w ciągu 4 h. pacjent wydali mniej niż 100 ml moczu. Ze względu na ryzyko zatrucia, ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Ciąża i laktacja

Stosowanie leku w okresie ciąży lub karmienia nie jest zalecane, o ile lekarz nie uzna tego za konieczne. W takim przypadku podawanie leku musi odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza. Podawanie leku przed porodem w infuzji ciągłej przez okres dłuższy niż 24 h. zwiększa ryzyko wystąpienia objawów zatrucia magnezem u noworodków. Preparatu nie należy podawać dożylnie na 12 h. przed porodem. Jony magnezu przenikają do mleka matki. Nie należy karmić piersią podczas stosowania leku.

Działania niepożądane

Po podaniu parenteralnym: osłabienie mięśniowe, senność, dezorientacja, śpiączka, zmniejszenie odruchów, niedowład, zwiększona potliwość, uczucie pragnienia, depresja oddechowa, zaburzenia rytmu serca i zatrzymanie akcji serca, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia czynności nerek, zaczerwienienie twarzy, hipotermia, nudności i wymioty. Podczas leczenia rzucawki może wystąpić znacząca hipokalcemia oraz tężyczka hipokalcemiczna.

Interakcje

Sole magnezu nasilają działanie leków zwiotczających typu tubokuraryny. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania siarczanu magnezu i preparatów blokujących zakończenia nerwowo-mieśniowe - może wystąpić blokada nerwowo-mięśniowa. Siarczan magnezu nasila działanie preparatów działających hamująco na OUN (np. barbituranów, opioidów, leków stosowanych do narkozy i innych), podczas równoczesnego stosowania należy zmienić dawkowanie tych leków. Lek należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy - mogą wystąpić zaburzenia przewodnictwa w sercu. Blok serca może wystąpić u pacjentów, u których podczas leczenia zatrucia magnezem konieczne jest zastosowanie soli wapnia. Sole wapnia zastosowane dożylnie znoszą działanie magnezu. Sole magnezu nasilają działanie antagonistów wapnia.

Dawkowanie

Stany zagrożenia rzucawką i w rzucawce: Domięśniowo. 30 ml 20% roztworu siarczanu magnezu. Po 4 i 8 h. następne 30 ml roztworu. Następnie należy zachować 12 h. przerwę w podawaniu. Jeżeli objawy zatrucia utrzymują się, powtórzyć podawanie zgodnie z podanym schematem. W kontroli drgawek można zastosować 1 - 2 g leku/h. w ciągłej infuzji.  Stany ostrego niedoboru magnezu: Domięśniowo 250 mg/kg mc. w odstępach większych niż 4 h. lub w dożylnym wlewie kroplowym 5 g siarczanu magnezu w 1 l. 5% roztworu glukozy lub 0,9% NaCl w ciągu 3 h. Stany średniego niedoboru magnezu: Domięśniowo 1 g siarczanu magnezu co 6 h. (w 4 dawkach podzielonych). Jako dodatek do żywienia pozajelitowego: u dorosłych - od 0,5 do 3 g siarczanu magnezu (4 do 24 mEq Mg++) na dobę; u niemowląt - od 0,25 do 1,25 g siarczanu magnezu (2 do 10 mEq Mg++) na dobę. Kontrola drgawek pochodzenia padaczkowego, związanych z kłębuszkowym zapaleniem nerek lub niedoczynnością tarczycy: Dorośli - 1 g siarczanu magnezu domięśniowo lub dożylnie. U dzieci z chorobą nadciśnieniową, encefalopatią, w drgawkach występujących w ostrym zapaleniu nerek - domięśniowo w dawce 100 mg/kg mc. w razie potrzeby co 4 - 6 h. W kontroli drgawek u dzieci lek można zastosować domięśniowo, w dawce 20 - 40 mg/kg mc. (0,1 - 0,2 ml/kg mc. 20% roztworu siarczanu magnezu). W ciężkich stanach lek należy podawać dożylnie w powolnym wlewie kroplowym, jako 1 - 3% roztwór w dawce 100 - 200 mg/kg mc. w sposób ciągły kontrolując ciśnienie tętnicze krwi. Dawkę całkowitą należy podać w ciągu 1 h., natomiast połowę tej dawki w ciągu pierwszych 15-20 min. Leczenie zaburzeń rytmu: Napadowy częstoskurcz nadkomorowy - od 3 do 4 g siarczanu magnezu dożylnie w ciągu 30 sek. Należy zachować dużą ostrożność podczas podawania leku. Arytmie zagrażające życiu (np. częstoskurcz komorowy i torsade de pointes): z zatrzymaniem tętna - od 1 do 2 g rozcieńczone w 10 ml 5% roztworu glukozy dożylnie lub śródkostnie przez 5 - 20 min; z obecnością tętna: od 1 do 2 g rozcieńczone w 50 - 100 ml 5% glukozy dożylnie przez 5 - 60 min. jako dawkę początkową, a następnie w dożylnej infuzji 0,5 - 1 g/h. Leczenie ostrego napadu astmy: 1,2 - 2 g siarczanu magnezu dożylnie przez 20 min. Szczególne grupy pacjentów. W ciężkiej niewydolności nerek dawka siarczanu magnezu wynosi 20 g w ciągu 48 h.

Uwagi

Ze względu na hamujący wpływ jonów magnezu na OUN, prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń w ruchu podczas leczenia nie jest wskazane.

Pharmindex