Znajdź lek

Kalium effervescens

Spis treści

Działanie

Potas jest kationem wewnątrzkomórkowym biorącym udział w wielu procesach fizjologicznych. Jest głównym czynnikiem warunkującym molalność przestrzeni wewnątrzkomórkowej. Stosunek stężeń potasu w płynie pozakomórkowym i śródkomórkowym wpływa na stopień polaryzacji błony komórkowej, co z kolei odgrywa rolę w przebiegu ważnych procesów komórkowych, takich jak przewodzenie bodźców nerwowych i kurczliwość komórek mięśniowych (w tym również w mięśniu serca) oraz przezbłonowy transport aktywny szeregu substancji z udziałem pompy jonowej ATP-azy Na+/ K+ zależnej. Utrzymanie prawidłowej kaliemii przyczynia się do utrzymywania prawidłowego ciśnienia tętniczego krwi i zapobiega nadciśnieniu tętniczemu oraz chorobom układu sercowo-naczyniowego (w tym powstawaniu zmian miażdżycowych czy ryzyku udaru mózgu). Ilość potasu wydalanego z moczem jest regulowana przez nerki tak, by zrównoważyć jego podaż, co zapewnia wyrównany bilans potasowy. Po jednorazowym podaniu lub spożyciu większej ilości potasu zaledwie 50% dawki zostaje wydalone z moczem w ciągu kilku godzin. Pomimo tego w surowicy krwi stwierdza się tylko niewielki wzrost kaliemii, większość bowiem podanego jonu potasu przemieszcza się do komórek. W razie wielokrotnej podaży dużej ilości potasu jego wydalanie z moczem wzrasta, najprawdopodobniej w następstwie procesu sekrecji aldosteronu, stymulowanego przez potas. Ponadto wchłanianie potasu z treści jelitowej do krwi prawdopodobnie jest do pewnego stopnia również regulowane i przy wielokrotnej nadmiernej podaży może się zmniejszyć o 50%. Jeżeli zmniejszy się ilość potasu pobieranego z pokarmami, to potas zawarty w komórkach służy jako bufor przeciwdziałający znacznym wahaniom stężenia potasu w surowicy krwi. Niedobór lub zmniejszone wydzielanie aldosteronu jest przyczyną upośledzonego wydalania potasu i zatrzymania go przez nerki. Ostra kwasica upośledza, natomiast przewlekła kwasica lub ostra zasadowica nasilają wydalanie potasu z moczem. Zwiększonemu spożyciu sodu lub w czasie leczenia pętlowymi lekami moczopędnymi towarzyszy zwiększone wydalanie potasu z moczem.

Wskazania

Profilaktyka i leczenie stanów niedoboru potasu. Niedobory potasu w organizmie powstają najczęściej na skutek: podawania leków moczopędnych, glikokortykosteroidów, przewlekłych biegunek, uporczywych wymiotów, przebiegu niektórych chorób nerek. Niedobór potasu towarzyszy także takim chorobom, jak: wtórny hiperaldosteronizm, cukrzyca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek ze składników preparatu. Hiperkaliemia. Ciężka niewydolność nerek z białkomoczem i oligurią. Zmiany zapalne i owrzodzenia błony śluzowej żołądka i (lub) dwunastnicy.