Znajdź lek

Kuvan

Działanie

Sapropteryna jest syntetyczną wersja, odpowiadającą naturalnie występującej 6R-tertahydrobiopteryny (6R-BH4), która jest kofaktorem enzymu hydrolazy fenyloalaniny oraz aminokwasów tyrozyny i tryptofanu. Stosowana jest w hiperfenyloalaninemii. Zwiększone stężenie fenyloalaniny we krwi spowodowane jest mutacjami w obrębie genów odpowiedzialnych za kodowanie enzymu hydrolazy fenyloalaniny (fenyloketonuria - PKU) lub genów kodujących enzymy, biorące udział w biosyntezie lub regeneracji 6R-BH4 (niedobór BH4). Sapropteryna przywraca aktywność hydrolazy fenyloalaniny, dzięki czemu nasila się metabolizm fenyloalaniny, w stopniu umożliwiającym: utrzymanie lub zmniejszenie jej stężenia we krwi, zapobieganie lub zmniejszanie dalszej kumulacji oraz zwiększenie tolerancji na podaż fenyloalaniny, zawartej w stosowanej diecie. Sapropteryna po podaniu doustnym jest szybko wchłaniana; po zażyciu rozpuszczonej tabletki Cmax wynosi 3-4 godz. Wchłanianie jest zwiększone po spożyciu posiłków wysokokalorycznych i o dużej zawartości tłuszczów, co prowadzi do zwiększenia o 40-50% maksymalnego stężenia we krwi, po upływie 4-5 godz. Metabolizowana jest głównie w wątrobie, prawdopodobnie podlega takim samym procesom metabolicznym jak naturalnie występująca 6R-BH4. Po podaniu dożylnym wydalana jest głównie z moczem, a po podaniu doustnym wydalana jest z głównie z kałem i w niewielkiej ilości z moczem.

Wskazania

Leczenie hiperfenyloalaninemii (HPA) u dorosłych i dzieci > 4 lat, chorujących na fenyloketonurię (PKU), u których stwierdzono reakcję na ten rodzaj leczenia. Leczenie HPA u dorosłych i dzieci z niedoborem tertahydrobiopteryny (BH4), u których stwierdzono reakcję na ten rodzaj leczenia.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Przedłużająca się ekspozycja na zmniejszone stężenia fenyloalaniny i tyrozyny we krwi w okresie niemowlęcym, związana była z zaburzeniami rozwoju neurologicznego dzieci. Aby zapewnić odpowiednią kontrolę stężenia fenyloalaniny i tyrozyny we krwi, oraz prawidłową równowagę żywieniową, konieczne jest aktywne przestrzeganie diety ubogiej w fenyloalaninę oraz kontrolowanie całkowitej podaży białek w trakcie leczenia preparatem. W przypadku wystąpienia innych chorób, należy skonsultować się z lekarzem, gdyż może dojść do wzrostu stężenia fenyloalaniny we krwi. Dane dotyczące długotrwałego stosowania preparatu są ograniczone. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania sapropteryny u pacjentów z predyspozycją do napadów drgawkowych. U takich pacjentów odnotowano napady drgawkowe oraz nasilenie napadów drgawkowych. Należy z dużą ostrożnością stosować sapropterynę u pacjentów, przyjmujących równocześnie preparaty lewodopy, ponieważ skojarzone leczenie z sapropteryną może być przyczyną zwiększonej pobudliwości i drażliwości. Nie przeprowadzono specjalnych badań u dzieci w wieku poniżej 4 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie zostały potwierdzone. Przepisując Kuvan pacjentom w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u pacjentów z niewydolnością nerek i niewydolnością wątroby nie zostały potwierdzone.

Ciąża i laktacja

Zachować ostrożność stosując lek w ciąży. Stężenie fenyloalaniny należy dokładnie kontrolować przed i w czasie ciąży; duże stężenie może spowodować szkodliwe skutki zarówno dla płodu, jaki i matki. Stosowanie leku należy rozważyć wyłącznie wówczas, gdy przestrzeganie ścisłego reżimu dietetycznego nie prowadzi do wymaganego zmniejszenia stężenia fenyloalaniny we krwi. Nie stosować w czasie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy; wodnisty nieżyt nosa. Często: ból gardła i krtani, niedrożność nosa, kaszel; biegunka, wymioty, bóle brzucha; hipofenyloalaninemia. Po przerwaniu leczenia może dojść do reakcji z odbicia, polegającej na zwiększeniu stężenia fenyloalaniny we krwi powyżej wartości sprzed rozpoczęcia leczenia. Po wprowadzeniu leku do obrotu zaobserwowano kilka przypadków reakcji nadwrażliwości (w tym ciężkie reakcje alergiczne) oraz wysypki.

Interakcje

Zaleca się szczególną ostrożność podczas równoczesnego stosowania z inhibitorami reduktazy difolianowej (metotreksatem, trimetoprymem), gdyż mają one wpływ na metabolizm BH4. BH4 jest kofaktorem syntetazy tlenku azotu; należy zachować szczególną ostrożność stosując równocześnie inne leki wpływające na metabolizm i działanie tlenku azotu, w tym także stosowane miejscowo (nitraty: triazotan gliceryny, diazotan izosorbitolu, nitroprusydek sodu, molsydomina; inhibitory fosfodiesterazy-5; minoksydyl). Należy zachować szczególną ostrożność zalecając preparat pacjentom leczonym preparatami lewodopy. Podczas jednoczesnego podawania preparatów lewodopy i sapropteryny u pacjentów z niedoborem BH4 obserwowano napady drgawkowe, nasilone napady drgawkowe, zwiększoną pobudliwość i drażliwość.

Dawkowanie

Terapia może być prowadzona tylko przez lekarza z doświadczeniem w leczeniu PKU i niedoboru BH4. Doustnie: Dorośli i dzieci. Fenyloketonuria (PKU): dawka początkowa wynosi 10 mg/kg mc. raz na dobę; stosowana dawka najczęściej wynosi 5-20 mg/kg mc./dobę (pozwala na osiągnięcie i utrzymanie odpowiednich stężeń fenyloalaniny we krwi). Niedobór tertahydrobiopteryny (BH4): początkowa dawka wynosi 2-5 mg/kg mc. raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 20 mg/kg mc./dobę. Może być konieczne podanie całej dawki dobowej w 2 lub 3 dawkach, w celu optymalizacji działania. Dorośli: tabletki należy rozpuścić w 120 do 240 ml wody. Dzieci: tabletki rozpuścić maksymalnie w 120 ml wody. W celu skrócenia czasu rozpuszczania, tabletki można wcześniej rozkruszyć. Roztwór należy wypić w czasie od 15 do 20 min. Lek należy podawać z posiłkami w pojedynczej dawce dobowej, każdego dnia o tej samej porze, najlepiej rano. Dawka dobowa, obliczona na podstawie masy ciała, powinna zostać zaokrąglona do najbliższej pełnej wielokrotności liczby 100. W przypadku dawek mniejszych niż 100, należy 1 tabl. rozpuścić w 100 ml wody i odmierzyć odpowiednią ilość roztworu. Reakcja na leczenie określana jest na podstawie stopnia zmniejszenia stężenia fenyloalaniny we krwi; stężenie należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia i po upływie 1 tyg., przy zalecanej dawce początkowej. Jeżeli zostanie stwierdzone niezadowalające tempo zmniejszania stężenia fenyloalaniny we krwi, wówczas dawkę leku można zwiększać w odstępach tygodniowych do 20 mg/kg mc./dobę, prowadząc cotygodniową kontrolę stężenia fenyloalaniny we krwi przez 1 mies. Dobrą reakcję na leczenie określa się, jako ≥ 30% zmniejszenie stężenia fenyloalaniny we krwi lub osiągnięcie terapeutycznego stężenia fenyloalaniny, określonego indywidualnie przez lekarza prowadzącego leczenie. Pacjenci, u których nie uda się osiągnąć tego poziomu reakcji na leczenie, podczas zalecanego miesiąca okresu testowego, powinni zostać uznani za niereagujących na leczenie.

Uwagi

W trakcie terapii należy stale przestrzegać restrykcyjnej diety, ubogiej w fenyloalaninę i podlegać regularnym kontrolom klinicznym (jak np.: kontrola stężenia fenyloalaniny i tyrozyny, stosowanej diety i ocena rozwoju psychomotorycznego).

Pharmindex