Znajdź lek

Nebilet HCT

Działanie

Preparat hipotensyjny - połączenie selektywnego antagonisty receptora β-adrenergicznego (nebiwolol) z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd). Nebiwolol jest racematem dwóch enancjomerów: SRRR nebiwololu (d-nebiwolol) i RSSS nebiwololu (l-nebiwolol) o podwójnym działaniu farmakologicznym: jest kompetycyjnym i wybiórczym antagonistą receptorów β-adrenergicznych (enancjomer SRRR) oraz wykazuje łagodne działanie rozszerzające naczynia krwionośne związane z oddziaływaniem na szlak przemian metabolicznych L-arginina/ tlenek azotu. Powoduje zwolnienie czynności serca i obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w spoczynku i podczas wysiłku fizycznego, zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem, jak i z nadciśnieniem tętniczym. Nie wykazuje antagonizmu α-adrenergicznego. Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Wpływa na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków. Działanie diuretyczne powoduje zmniejszenie objętości osocza, zwiększenie aktywności reninowej osocza, zwiększenie wydzielania aldosteronu, zwiększenie utraty potasu i wodorowęglanów z moczem, zmniejszenie stężenie potasu we krwi. Preparat złożony jest biorównoważny równoczesnemu podaniu oddzielnych składników leku. Po podaniu doustnym oba enancjomery nebiwololu są szybko wchłaniane z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie leku). Biodostępność nebiwololu wynosi około 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal całkowita u osób z wolnym metabolizmem. Po zastosowaniu takich samych dawek Cmax niezmienionego nebiwololu we krwi jest około 23 razy większe u osób wolno metabolizujących w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie. Nebiwolol jest intensywnie metabolizowany, częściowo do aktywnych pochodnych hydroksylowych. T0,5 enancjomerów wynosi u osób z szybkim metabolizmem ok. 10 h; u pacjentów z wolnym metabolizmem jest 3-5 razy dłuższy. U pacjentów z szybkim metabolizmem T0,5 hydroksylowych metabolitów obu enancjomerów wynosi ok. 24 h, jest on 2 razy dłuższy u osób z wolnym metabolizmem. U większości pacjentów (szybko metabolizujących) stan stacjonarny stężenia nebiwololu we krwi jest osiągany w ciągu 24 h, a hydroksylowych metabolitów - w ciągu kilku dni. Oba enancjomery wiążą się głównie z albuminami osocza (98,1% dla SRRR nebiwololu i 97,9% dla RSSS nebiwololu). 38% podanej dawki wydala się z moczem, a 48% z kałem. Biodostępność hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym wynosi 65-75%. Osiąga Cmax 1-5 h po podaniu. Wiąże się z białkami osocza w 68%. Jest metabolizowany w bardzo niewielkim stopniu. Ponad 95% dawki jest wydalane w niezmienionej postaci z moczem. T0,5 wynosi 5,6-14,8 h.

Wskazania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego - preparat złożony jest stosowany w leczeniu zastępczym u pacjentów, u których ciśnienie krwi jest właściwie kontrolowane poszczególnymi składnikami leku podawanymi w takich samych dawkach w oddzielnych preparatach.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na nebiwolol, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub substancje pomocnicze preparatu. Niewydolność wątroby lub zaburzenia czynności wątroby. Bezmocz, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające leczenia dożylnego lekami inotropowymi. Zespół chorego węzła zatokowego, w tym blok zatokowo-przedsionkowy. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (bez wszczepionego stymulatora). Bradykardia (czynność serca <60 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia). Niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <90 mmHg). Ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego. Stany skurczowe oskrzeli lub astma oskrzelowa w wywiadzie. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Kwasica metaboliczna. Oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia i objawowa hiperurykemia.

Środki ostrożności

W razie potrzeby przerwania blokady receptorów β-adrenergicznych w celu przygotowania pacjenta do zabiegu chirurgicznego, należy przerwać podawanie nebiwololu co najmniej 24 h przed zabiegiem. Zalecana jest ostrożność w przypadku stasowania środków znieczulających mających depresyjny wpływ na mięsień sercowy. W celu przeciwdziałania wystąpieniu reakcji z nerwu błędnego można podać dożylnie atropinę. Nie należy stosować leków β-adrenolitycznych u pacjentów z nieleczoną zastoinową niewydolnością serca, aż do ustabilizowania się ich stanu. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie β-adrenolitykami należy przerywać stopniowo, zmniejszając dawkę w okresie np. 1-2 tyg.; w razie konieczności należy w tym samym czasie rozpocząć leczenie zapobiegające zaostrzeniu objawów dławicy piersiowej. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą wywoływać bradykardię: jeśli częstość tętna spoczynkowego wynosi <50-55 uderzeń/min i (lub) wystąpią objawy związane z bradykardią, dawkę nebiwololu należy zmniejszyć. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chromanie przestankowe), ponieważ może wystąpić zaostrzenie tych zaburzeń; u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym Ist., z powodu wydłużenia przez β-adrenolityki czasu przewodzenia; u pacjentów z dławicą piersiową typu Prinzmetala, z powodu ryzyka skurczu tętnic wieńcowych za pośrednictwem receptorów α - leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą zwiększać liczbę i czas trwania napadów dławicowych. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania nebiwololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamilu i diltiazemu, jak również z lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo. Ostrożnie stosować u pacjentów z cukrzycą (nebiwolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia i kołatanie serca; hydrochlorotiazyd może zaburzać tolerancję glukozy, może dojść do ujawnienia cukrzycy utajonej). Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą maskować objawy tachykardii w nadczynności tarczycy; nagłe odstawienie preparatu może nasilić objawy. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłymi obturacyjnymi chorobami układu oddechowego, ponieważ leki te mogą prowadzić do nasilenia skurczu dróg oddechowych. Pacjenci z łuszczycą w wywiadzie powinni przyjmować β-adrenolityki jedynie po dokładnym rozważeniu. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz ciężkość reakcji anafilaktycznych. Pełną korzyść z zastosowania hydrochlorotiazydu można uzyskać tylko w przypadku prawidłowej czynności nerek. U pacjentów z chorobami nerek tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać azotemię. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek mogą wystąpić skutki kumulacji tej substancji czynnej. W przypadku wystąpienia postępującego zaburzenia czynności nerek, na co wskazuje rosnące stężenie azotu pozabiałkowego we krwi, konieczne jest rozważenie celowości stosowania dalszego leczenia: należy rozważyć odstawienie leku moczopędnego. Ze względu na zawartość tiazydowego leku moczopędnego należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów we krwi. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ryzykiem hipokaliemii (m.in. u pacjentów, u których dochodzi do szybkiej diurezy, u pacjentów, którzy przyjmują doustnie nieodpowiednią ilość elektrolitów lub są leczeni jednocześnie kortykosteroidami lub ACTH). Hipokaliemia wiąże się ze szczególnym zagrożeniem u pacjentów z zespołem wydłużonego QT, wrodzonym lub jatrogennym; nasila także działanie kardiotoksyczne glikozydów naparstnicy i ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca. U pacjentów z ryzykiem hipokaliemii zaleca się częstszą kontrolę stężenia potasu we krwi; pierwsze oznaczenie należy wykonać w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia preparatem.  Hydrochlorotiazyd może powodować nieznaczną i przemijającą hiperkalcemię; znaczna hiperkalcemia może świadczyć o nierozpoznanej nadczynności przytarczyc. W związku ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych opisywano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło. W przypadku wystąpienia takiej reakcji, zaleca się odstawienie leku. Jeśli ponowne rozpoczęcie podawania preparatu będzie konieczne, zaleca się osłanianie ciała przed światłem słonecznym lub sztucznym promieniowaniem UVA. Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać stężenie białka wiążącego jod, nie powodując objawów zaburzeń czynności tarczycy. Stwierdzono zwiększenie ryzyka wystąpienia ryzyko wystąpienia nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry(NMSC) [raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka kolczystokomórkowego (SCC)] podczas stosowania zwiększonych skumulowanych dawek hydrochlorotiazydu. W mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające hydochlorotiazydu. Należy poinformować pacjentów o ryzyku NMSC i zalecić regularną kontrolę skóry pod kątem nowych zmian skórnych, jak również zmian już istniejących oraz zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skórnych. Podejrzane zmiany skórne należy niezwłocznie badać, potencjalnie z uwzględnieniem badań histologicznych materiału pobranego podczas biopsji. Należy doradzić pacjentom, by ograniczyli ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV oraz stosowali odpowiednią ochronę przed światłem słonecznym i promieniami UV, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia nowotworu skóry. Należy ponownie dokładnie rozważyć zasadność stosowania hydrochlorotiazydu u pacjentów z rakiem skóry w wywiadzie. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować preparatu u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat zawiera <1 mmol sodu na tabletkę, co oznacza, że jest "wolny od sodu".

Ciąża i laktacja

Nebiwolol może mieć szkodliwy wpływ na ciążę i (lub) płód/noworodka. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może spowodować opóźnienie wzrostu, wewnątrzmaciczne obumarcie płodu, poronienie lub poród przedwczesny. U płodu i noworodka nebiwolol może powodować m.in. hipoglikemię i bradykardię. Jeśli leczenie lekami β-adrenolitycznymi jest konieczne, zalecane są leki wybiórczo blokujące receptory β1-adrenergiczne. Nie należy stosować nebiwololu podczas ciąży, chyba że jest to zdecydowanie konieczne. Jeśli uznano, że leczenie nebiwololem jest konieczne, należy monitorować maciczno-łożyskowy przepływ krwi i rozwój płodu. W przypadku szkodliwych działań na ciążę lub płód, należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodek powinien być dokładnie obserwowany. Objawy hipoglikemii i bradykardii przeważnie występują w ciągu pierwszych 3 dni. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może zmniejszyć przepływ krwi w krążeniu płodowo-łożyskowym oraz może powodować następujące działania u płodu i noworodka: żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego, stanu przedrzucawkowego, ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska bez korzystnego wpływu na przebieg choroby. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy inne leczenie nie może być stosowane. Nie wiadomo, czy nebiwolol przenika do mleka kobiecego. Większość β-adrenolityków, zwłaszcza związki lipofilne, takie jak nebiwolol i jego czynne metabolity, przenikają w zmiennych ilościach do mleka kobiecego. Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach. Tiazydowe leki moczopędne w dużych dawkach powodują intensywną diurezę, hamując produkcję mleka. Stosowanie preparatu podczas karmienia piersią nie jest wskazane. Jeśli lek jest stosowany podczas karmienia piersią, dawka powinna być tak mała jak to możliwe.

Działania niepożądane

Nebiwolol. Często: ból i zawroty głowy, parestezje, duszność, zaparcie, nudności, biegunka, uczucie zmęczenia, obrzęki. Niezbyt często: koszmary senne, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, niewydolność serca, zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego i (lub) blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze, chromanie przestankowe, skurcz oskrzeli, niestrawność, wzdęcie, wymioty, świąd, wysypka, rumień skóry, impotencja. Bardzo rzadko: omdlenie, nasilenie łuszczycy. Ponadto mogą wystąpić: obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości, omamy, psychozy, splątanie, oziębienie i (lub) zasinienie kończyn, zespół Raynauda, suchość spojówek i zespół oczno-śluzówkowo-skórny. Częstość nieznana: pokrzywka. Ponadto, podczas stosowania niektórych leków blokujących receptory beta-adrenergiczne, obserwowano następujące działania niepożądane: omamy, psychozy, splątanie, oziębienie i (lub) zasinienie kończyn, zespół Raynauda, suchość spojówek oraz zespół oczno-śluzówkowo-skórny typowy dla praktololu. Hydrochlorotiazyd: nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy), nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (rak podstawnokomórkowy i rak kolczystokomórkowy skóry), leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, reakcja anafilaktyczna, jadłowstręt, odwodnienie, hiperurykemia i (lub) dna moczanowa, cukrzyca, zasadowica metaboliczna, zaburzenia elektrolitowe (w tym hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipochloremia, hiperkalcemia), hiperglikemia, hiperamylazemia, apatia, stany splątania, depresja, nerwowość, niepokój, zaburzenia snu, drgawki, zaburzenia świadomości, śpiączka, ból i zawroty głowy, parestezje, porażenie, widzenie na żółto, nieostre widzenie, krótkowzroczność (nasilenie), zmniejszenie wydzielania łez, zaburzenia rytmu serca, kołatanie, hipotonia ortostatyczna, zakrzepica, zatorowość, wstrząs, niewydolność oddechowa, zapalenie płuc, śródmiąższowe choroby płuc, obrzęk płuc, suchość w ustach, nudności, wymioty, dyskomfort w obrębie żołądka, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niedrożność porażenna, wzdęcia, napalenie ślinianek, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego, świąd, plamica, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, martwicze zapalenie naczyń, toksyczne martwicze oddzielanie

Interakcje

Działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu mogą nasilać: inne leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, leki opioidowe i alkohol (istnieje ryzyko wystąpienia hipotonii ortostatycznej). Nebiwolol. Nie zaleca się leczenia skojarzonego z: lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cybenzolina, flekainid, dyzopiramid, lidokaina, meksyletyna, propafenon) - może wystąpić nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększone ujemne działanie inotropowe; antagonistami wapnia typu werapamil/diltiazem - ujemny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, dożylne podanie werapamilu pacjentom leczonym β-adrenolitykiem może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego; lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, guanfacyna, moksonidyna, metylodopa, rylmenidyna) - ryzyko nasilenia niewydolności serca poprzez zmniejszenie napięcia układu współczulnego (zmniejszenie częstości akcji serca i pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń), nagłe odstawienie leku, zwłaszcza poprzedzające przerwanie leczenia β-adrenolitykiem, może zwiększyć ryzyko "nadciśnienia z odbicia". Podczas jednoczesnego stosowania nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) może wystąpić nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego). Jednoczesne podawanie leków blokujących receptory β-adrenergiczne i wziewnych halogenowych środków znieczulających może zmniejszać odruchową tachykardię i zwiększać ryzyka niedociśnienia; należy unikać nagłego odstawienia leku β-adenolitycznego. Stosowanie nebiwololu z insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi może maskować niektóre objawy hipoglikemii (kołatanie serca, tachykardia). Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z baklofenem lub amifostyną prawdopodobnie nasila zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, dlatego należy odpowiednio dostosować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego. Nie wykazano interakcji nebiwololu z glikozydami naparstnicy, nebiwolol nie wpływa na kinetykę digoksyny; należy jednak brać pod uwagę ryzyko wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego w przypadku skojarzonego stosowania nebiwololu i glikozydów naparstnicy. Jednoczesne stosowanie z antagonistami kanału wapniowego typu dihydropirydyny (amlodypina, felodypina, lacydypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) może zwiększyć ryzyko niedociśnienia u pacjentów z niewydolnością serca, nie można też wykluczyć zwiększonego ryzyka dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór. Leki z grupy NLPZ nie wpływają na hipotensyjne działanie nebiwololu. Jednoczesne stosowanie leków sympatykomimetycznych może osłabiać działanie leków blokujących receptory β-adrenergiczne. Leki β-adrenolityczne mogą prowadzić do niehamowanej aktywności α-adrenergicznej środków sympatykomimetycznych, zarówno z działaniem α- jak i β-adrenergicznym (ryzyko nadciśnienia, ciężkiej bradykardii i bloku serca). Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2D6, zwłaszcza paroksetyny, fluoksetyny, tiorydazyny, chinidyny może prowadzić do zwiększonego stężenia nebiwololu we krwi, z czym wiąże się zwiększone ryzyko ciężkiej bradykardii i działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie cymetydyny zwiększa stężenie nebiwololu we krwi, bez zmiany działania klinicznego. Jednoczesne podawanie ranitydyny nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu. Nebiwolol i leki zobojętniające mogą być stosowane jednocześnie pod warunkiem, że nebiwolol podawany jest z posiłkiem, a leki zobojętniające pomiędzy posiłkami. Jednoczesne stosowanie nebiwololu i nikardypiny nieznacznie zwiększało stężenia obu leków we krwi, bez zmiany ich działania klinicznego. Jednoczesne spożywanie alkoholu, stosowanie furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie wpływa na farmakokinetykę nebiwololu. Nebiwolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny. Hydrochlorotiazyd. Nie zaleca się stosowania z solami litu - ryzyko zmniejszenia klirensu litu i nasilenia jego toksyczność; jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie kontrolować stężenie litu we krwi. Nie zaleca się stosowania z lekami powodującymi hipokaliemię (m.in. leki moczopędne kaliuretyczne, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne). Hipokaliemia po zastosowaniu hydrochlorotiazydu zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, które mogą wystąpić po podaniu następujących leków: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), leki przeciwpsychotyczne (tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol) a także beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina i.v. Wywołana tiazydowymi lekami moczopędnymi hipokaliemia lub hipomagnezemia może sprzyjać powstawaniu zaburzeń rytmu serca wywalanych glikozydami naparstnicy. NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać działanie hipotensyjne hydrochlorotiazydu. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie wapnia we krwi - jeśli zajdzie potrzeba stosowania suplementów wapnia, należy monitorować stężenie wapnia we krwi i odpowiednio dostosować dawkę. Może nasilać działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe oraz wpływać na tolerancję glukozy; może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych. Należy zachować ostrożność podając hydrochlorotiazyd z metforminą (ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych). Tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać działanie hiperglikemizujące β-adrenolityków (innych niż nebiwolol) i diazoksydu. Hydrochlorotiazyd może osłabiać reakcję na aminy presyjne (adrenalina, noradrenalina). Może zwiększać stężenie kwasu moczowego we krwi i z tego względu może być konieczne zwiększenie dawki leków stosowanych w leczeniu dny (probenecydu, sulfinpirazonu). Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Stosowanie z cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny. Hydrochlorotiazyd może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny oraz nasilać działanie toksyczne salicylanów (stosowanych w dużych dawkach) na OUN. U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek preparatów zawierających jod; przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić. Żywice jonowymienne (cholestyramina i kolestypol) zaburzają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych. Hydrochlorotiazyd może zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamid, fluorouracyl, metotreksat) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny (granulocytopenia).

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności preparatu u dzieci i młodzieży <18 lat, dlatego nie zaleca się stosowania. Szczególne grupy pacjentów. Nie należy stosować preparatu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością lub zaburzeniami czynności wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane. U pacjentów >75 lat należy zachować szczególną ostrożność i ściśle kontrolować takich pacjentów. Sposób podania. Tabletki mogą być przyjmowane podczas posiłku. Zalecane jest przyjmowanie leku o stałej porze dnia. Tabl. o mocy 5/12,5 mg posiadają linię podziału, która ułatwia rozkruszenie tabletki w celu łatwiejszego jej połknięcia - nie służy do podzielenia leku na dwie równe dawki.

Uwagi

Tiazydowe leki moczopędne powinny zostać odstawione przed przeprowadzeniem badań czynnościowych przytarczyc. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, preparat może spowodować pozytywny wynik testów antydopingowych. U pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe sporadycznie mogą wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia, co należy wziąć pod uwagę podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania maszyn.

Pharmindex