Nowy sklep

już ON-LINE

NovoThirteen

Działanie

Preparat jest rekombinowanym czynnikiem krzepnięcia XIII, podjednostką A, produkowanym w komórkach drożdży (Saccharomyces cerevisiae) metodą rekombinacji DNA. Jest strukturalnie identyczny z ludzkim czynnikiem XIII, podjednostką A [A2]. Lek wiąże się z wolnym ludzkim czynnikiem XIII, podjednostką B, tworząc heterotetramer [rA2B2] o podobnym okresie półtrwania do endogennego heterotetrameru [A2B2]. Czynnik XIII występuje w osoczu w postaci heterotetrameru [A2B2] składającego się z dwóch podjednostek A oraz dwóch podjednostek B utrzymywanych razem za pomocą silnych oddziaływań niekowalencyjnych. Podjednostka B pełni rolę białka nośnikowego dla podjednostki A w osoczu i jest w nim obecna w nadmiarze. Po związaniu podjednostki A z podjednostką B [A2B2] okres półtrwania podjednostki A [A2] wydłuża się. Czynnik XIII jest proenzymem (protransglutaminazą) aktywowanym przez trombinę w obecności jonów Ca2+. Za aktywność enzymatyczną odpowiedzialna jest podjednostka A. Po aktywacji podjednostka A odłącza się od podjednostki B, przez co następuje odsłonięcie miejsca aktywnego podjednostki A. Aktywna transglutaminaza tworzy wiązania między fibryną i innymi białkami, co skutkuje zwiększoną wytrzymałością mechaniczną skrzepu fibrynowego i jego opornością na fibrolizę, oraz sprzyja adhezji płytek krwi i skrzepu do uszkodzonej tkanki. T0,5 wynosi 11,8 dnia. Średni czas obecności leku w organizmie 15,5 dnia.

Wskazania

Długotrwałe leczenie mające na celu zapobieganie krwawieniom u pacjentów dorosłych, młodzieży i dzieci z wrodzonym niedoborem czynnika XIII, podjednostki A.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Lek nie jest skuteczny u pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika XIII, jeśli jest stosowany do comiesięcznego profilaktycznego leczenia krwawień u pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika XIII, podjednostki B. Niedobór czynnika XIII, podjednostki B wiąże się ze znacznie skróconym okresem półtrwania podanej aktywnej farmakologicznie podjednostki A. Typ niedoboru czynnika krzepnięcia krwi należy określić u pacjentów przed rozpoczęciem leczenia, wykorzystując odpowiednie procedury diagnostyczne obejmujące badanie aktywności czynnika XIII i badania immunologiczne oraz, jeżeli dotyczy, genotypowanie. W badaniach klinicznych nie oceniano skuteczności preparatu w leczeniu „na żądanie” ostrych krwawień i krwawień występujących w okresie między wlewami. W takich sytuacjach należy rozważyć inne metody leczenia. Preparat może wywoływać reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne ponieważ zawiera rekombinowane białko. W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast zaprzestać podawania preparatu i dalszego leczenia przy jego użyciu. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano wytwarzania inhibitorów w odpowiedzi na leczenie preparatem. Obecność inhibitorów można podejrzewać w przypadku braku odpowiedzi na leczenie, co objawia się krwawieniem lub jest udokumentowane wynikami badań laboratoryjnych wskazującymi na to, że aktywność czynnika XIII nie osiąga spodziewanych poziomów. Jeżeli podejrzewa się obecność inhibitorów, należy przeprowadzić badanie na obecność przeciwciał. Pacjenci, u których wykryto przeciwciała neutralizujące przeciwko czynnikowi XIII, nie powinni być leczeni preparatem bez ścisłej obserwacji. Należy unikać niewłaściwego przechowywania preparatu po rekonstytucji, gdyż może to doprowadzić do utraty jałowości i zwiększenia ilości aktywowanej postaci leku, która może spowodować zwiększenie ryzyka zakrzepicy. W przypadku skłonności do występowania zakrzepicy, należy zachować ostrożność, gdyż preparat działa stabilizująco na fibrynę. Może dojść do stabilizacji zakrzepu prowadzącej do zwiększonego ryzyka niedrożności naczyń krwionośnych. Nie prowadzono badań u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lek może nie być skuteczny u pacjentów z niewydolnością wątroby, na tyle ciężką, by spowodować zmniejszenie aktywności czynnika XIII, podjednostki B. Należy ściśle monitorować aktywność czynnika XIII u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Doświadczenie w stosowaniu klinicznym preparatu u starszych pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika XIII jest ograniczone. Nie prowadzono badań klinicznych u pacjentów z niewydolnością nerek wymagających dializy.

Ciąża i laktacja

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu u kobiet w ciąży. W razie zaistnienia potrzeby terapeutycznej można rozważyć stosowanie preparatu jako leczenie substytucyjne w czasie ciąży. Brak danych odnośnie przenikania preparatu do mleka ludzkiego i mleka zwierząt. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie leku, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Działania niepożądane

Często: leukopenia i nasilona neutropenia, ból głowy, ból kończyny, ból w miejscu wstrzyknięcia, przeciwciała nieneutralizujące, podwyższone stężenie D-dimerów fibryny. W badaniach klinicznych częściej odnotowano działania niepożądane u pacjentów w wieku od 6 lat do poniżej 18 lat niż u dorosłych; częściej też obserwowano ciężkie działania niepożądane. U pacjentów w wieku poniżej 6 lat nie odnotowano przypadków występowania przeciwciał przeciwko czynnikowi rXIII, niepożądanych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych ani innych zdarzeń związanych z bezpieczeństwem.

Interakcje

Nie zaleca się łączenia preparatu z rekombinowanym czynnikiem VIIa.

Dawkowanie

Leczenie powinno być rozpoczęte pod kontrolą lekarza doświadczonego w leczeniu rzadkich skaz krwotocznych. Wrodzony niedobór czynnika XIII, podjednostki A powinien być potwierdzony odpowiednimi procedurami diagnostycznymi obejmującymi badanie aktywności czynnika XIII, badania immunologiczne oraz, jeżeli dotyczy, genotypowanie. Dawkowanie leku jest różne od schematu dawkowania innych produktów zawierających czynnik XIII mimo, iż wyrażone jest w tych samych jednostkach (j.m.) - należy zwrócić szczególną uwagę na obliczanie właściwej dawki dla indywidualnego pacjenta. Zalecana dawka wynosi 35 j.m./kg mc. podanych w bolusie dożylnym raz w miesiącu (co 28 dni ±2 dni). Na podstawie rzeczywistego stężenia leku, objętość dawki do podania (w mililitrach) można obliczyć korzystając ze wzoru: objętość dawki (ml) = 0,042 x mc. pacjenta (kg). Dostosowanie dawki może być rozważone przez lekarza w określonych sytuacjach, kiedy zapobieganie krwawieniu nie jest właściwie zapewnione przez zalecaną dawkę 35 j.m./kg/miesiąc. Dostosowania dawki należy dokonać w oparciu o poziomy aktywności czynnika XIII. Zaleca się monitorowanie poziomów aktywności preparatu z wykorzystaniem standardowej metody oznaczania aktywności czynnika XIII. Dzieci i młodzież. Nie ma potrzeby dostosowania dawki podczas stosowania preparatu u dzieci i młodzieży. Powinna być stosowana dawka 35 j.m./kg mc. Jednak, jeżeli pacjent w grupie wiekowej dzieci i młodzieży waży poniżej 24 kg, przygotowany roztwór powinien być rozcieńczony przy użyciu 6,0 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań, aby umożliwić dawkowanie u małych dzieci. Objętość dawki dla przygotowanego roztworu rozcieńczonego przy użyciu 6,0 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań, można obliczyć korzystając z poniższego wzoru: objętość dawki (ml) = 0,117 x mc. pacjenta (kg). Po rekonstytucji preparat należy podać oddzielnie, nie wolno go mieszać z płynami do wlewów ani stosować we wlewie kroplowym. Lek należy podawać w powolnym bolusie dożylnym z szybkością nie większą niż 2 ml/min. Preparat należy podać natychmiast po przygotowaniu do wstrzyknięcia.

Uwagi

Lek zawiera w jednym wstrzyknięciu mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że jest praktycznie "wolny od sodu".

Pharmindex