Znajdź lek

NuTRIflex Omega plus

Działanie

Preparat do żywienia pozajelitowego zawierający aminokwasy, węglowodany, elektrolity i kwasy tłuszczowe (w tym kwasy omega-3 i omega-6 w stosunku 1:3).

Wskazania

Dostarczenie energii i niezbędnych kwasów tłuszczowych, w tym kwasów omega-3 i omega-6, aminokwasów, elektrolitów i płynów podczas żywienia pozajelitowego pacjentów z umiarkowanym lub silnym katabolizmem, jeśli żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.

Przeciwwskazania

Zaburzenia przemiany aminokwasów. Zaburzenia przemiany tłuszczów. Hiperkaliemia, hipernatriemia. Niestabilny metabolizm (np. ciężkie stany pourazowe, niewyrównana cukrzyca, śpiączka nieznanego pochodzenia). Hiperglikemia nie odpowiadająca na dawki insuliny do 6 jednostek/h. Kwasica. Cholestaza wewnątrzwątrobowa. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek przy braku dostępu do hemofiltracji lub dializy. Ujawniona niewydolność serca. Pogarszające się skazy krwotoczne. Ostry zawał mięśnia sercowego i udar. Ostre epizody zakrzepowo-zatorowe, zator tłuszczowy. Stwierdzona nadwrażliwość na białko jaj, ryb lub soi, olej arachidowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ze względu na skład, leku nie należy podawać noworodkom, niemowlętom i dzieciom poniżej 2 lat. Ogólne przeciwwskazania do żywienia pozajelitowego: niestabilny układ krążenia z zagrożeniem życia (zapaść i wstrząs), hipoksja komórkowa, stany przewodnienia, zaburzenia elektrolitowe i równowagi płynowej, ostry obrzęk płuc, niewyrównana niewydolność serca.

Środki ostrożności

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku zwiększonej osmolarności surowicy. Jak w przypadku innych roztworów do infuzji o dużej objętości, lek należy stosować ostrożnie w przypadku pacjentów z zaburzoną czynnością serca lub nerek. Przed rozpoczęciem infuzji należy wyrównać zaburzenia metabolizmu płynów, elektrolitów lub aminokwasów (np. odwodnienie hipotoniczne, hiperkaliemia, kwasica). Zbyt duża szybkość infuzji może prowadzić do nadmiernego obciążenia płynami, a w konsekwencji do patologicznych stężeń elektrolitów w surowicy, przewodnienia i obrzęku płuc. W trakcie infuzji należy monitorować stężenie triglicerydów w surowicy. W przypadku pacjentów z podejrzeniem zaburzeń metabolizmu tłuszczów należy przed rozpoczęciem infuzji wykluczyć ryzyko wystąpienia lipemii na czczo. W przypadku występowania lipemii na czczo podawanie tłuszczów jest przeciwwskazane. Występowanie hipertriglicerydemii po upływie 12 h od podania emulsji tłuszczowej może również wskazywać na zaburzenia metabolizmu tłuszczów. Lek należy podawać ostrożnie pacjentom z zaburzeniami metabolizmu tłuszczów, jak niewydolność nerek, cukrzyca, zapalenie trzustki, upośledzona czynność wątroby, niedoczynność tarczycy (w połączeniu z hipertriglicerydemią), posocznica; u tych pacjentów należy dokładnie monitorować stężenie triglicerydów w surowicy. W przypadku zaobserwowania jakichkolwiek oznak lub objawów reakcji anafilaktycznej (takich jak gorączka, dreszcze, wysypka lub duszność) należy natychmiast przerwać infuzję. W zależności od stanu pacjenta, przejściowo może wystąpić hipertriglicerydemia lub podwyższone stężenie glukozy we krwi. W przypadku, gdy w trakcie podawania tłuszczów stężenie triglicerydów w osoczu przekracza wartość 3 mmol/l, zaleca się zmniejszenie szybkości infuzji. Jeśli stężenie triglicerydów w osoczu utrzymuje się na poziomie powyżej 3 mmol/l infuzję należy przerwać aż do normalizacji wartości stężenia. Po ponownym rozpoczęciu wlewu, należy dokładnie obserwować pacjenta, zwłaszcza na początku, i oznaczać stężenie triglicerydów w surowicy w krótkich odstępach czasu. Zmniejszenie dawki lub przerwanie podawania leku jest również zalecane w przypadkach, kiedy w trakcie podawania leku stężenie glukozy we krwi przekracza wartość 14 mmol/l (250 mg/dl). Jak w przypadku innych roztworów zawierających wodorowęglany podawanie leku może wywoływać hiperglikemię; należy monitorować stężenie glukozy we krwi oraz w przypadku wystąpienia hiperglikemii należy zmniejszyć szybkość infuzji lub podać insulinę. W trakcie infuzji dożylnej aminokwasów zwiększa się wydalanie z moczem pierwiastków śladowych, głównie miedzi, a w szczególności cynku; należy mieć to na uwadze w trakcie dawkowania pierwiastków śladowych, szczególnie w przypadkach długotrwałego żywienia pozajelitowego. Z uwagi na ryzyko wystąpienia pseudoaglutynacji leku nie należy podawać jednocześnie z krwią, używając tego samego zestawu do infuzji. Niezbędne jest monitorowanie jonogramu surowicy, równowagi wodnej i kwasowo-zasadowej oraz - w trakcie długotrwałego żywienia pozajelitowego - morfologii krwi, wskaźników krzepnięcia oraz czynności wątroby. Konieczna może być substytucja elektrolitów, witamin i pierwiastków śladowych. Nie należy dodawać do leku innych roztworów. Brak jest doświadczenia klinicznego stosowania leku u dzieci i młodzieży. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością nerek. Witamina E może zaburzać działanie witaminy K w syntezie czynników krzepnięcia, co należy wziąć pod uwagę u pacjentów z zaburzeniami krzepliwości krwi lub podejrzewanym niedoborem witaminy K. Triglicerydy, które zawierają kwasy tłuszczowe omega-3, mogą wydłużyć czas krwawienia i hamować agregację płytek krwi. Należy zachować ostrożność u pacjentów z astmą aspirynową, ze względu na możliwość pogorszenia czynności płuc.

Ciąża i laktacja

U pacjentek w ciąży stosować jedynie po uważnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Nie zaleca się karmienia piersią w trakcie żywienia pozajelitowego.

Działania niepożądane

Niezbyt często: nudności, wymioty, utrata apetytu. Rzadko: reakcje alergiczne (np. reakcje anafilaktyczne, wykwity skórne, obrzęk krtani, jamy ustnej i twarzy); senność; nadciśnienie lub niedociśnienie, uderzenia gorąca; duszność, sinica; rumień; ból głowy, wzrost temperatury ciała, pocenie się, uczucie zimna, dreszcze, bóle pleców, kości, klatki piersiowej i lędźwi. Bardzo rzadko: hiperkoagulacja; hiperlipidemia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, kwasica ketonowa; zespół przeciążenia tłuszczem (z następującymi objawami: hiperlipidemia, gorączka, nacieki tłuszczowe, hepatomegalia z żółtaczką lub bez, splenomegalia, niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, zaburzenia krzepnięcia, hemoliza i retykulocytoza, odbiegające od normy wyniki badań czynności wątroby i śpiączka). W razie pojawienia się tych działań niepożądanych, należy przerwać wlew leku, lub jeśli to konieczne, kontynuować wlew w mniejszych dawkach.

Interakcje

Niektóre leki, jak insulina, mogą oddziaływać na układ lipazy organizmu (ograniczone znaczenie kliniczne). Heparyna podawana w dawkach klinicznych powoduje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej do układu krążenia - może to początkowo powodować wzrost lipolizy osoczowej, a następnie przejściowe obniżenie klirensu triglicerydów. Olej sojowy zawiera witaminę K1 - może to mieć wpływ na działanie pochodnych kumaryny, co należy ściśle monitorować u pacjentów leczonych takimi preparatami. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących preparaty, które zwiększają stężenie potasu w surowicy (np. środki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, cyklosporyna lub takrolimus).

Dawkowanie

Dożylnie. Dawkowanie indywidualne, w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Dorośli: maksymalna dawka wynosi 40 ml/kg mc./dobę, co odpowiada 1,54 g aminokwasów/kg mc./dobę, 4,8 g glukozy/kg mc./dobę, 1,6 g tłuszczów/kg mc./dobę.
Lek podaje się w infuzji ciągłej do żył centralnych, z maksymalną szybkością infuzji 2 ml/kg mc./h. Stopniowe zwiększanie szybkości infuzji przez pierwsze 30 min aż do osiągnięcia zaplanowanej szybkości zapobiega ewentualnym powikłaniom.

Uwagi

Z uwagi na to, że tłuszcz może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych (np. bilirubina, dehydrogenaza mleczanowa, wysycenie tlenem), próbki krwi do badań należy pobierać przed podaniem tłuszczów lub po ich całkowitym usunięciu z układu krążenia.

Pharmindex