Znajdź lek

Primacor



Primacor to lek dostępny na receptę, a wskazaniem do stosowania jest leczenie od łagodnego do umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego. Preparat redukuje napięcie mięśni gładkich ścian naczyń. Sprawdź jego dawkowanie, działanie oraz skutki uboczne. 

 

 

Działanie

Antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny. Hamuje przezbłonowy transport jonów wapnia do komórek serca i mięśni gładkich. Działanie hipotensyjne jest wynikiem bezpośredniego działania rozkurczającego mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co powoduje zmniejszenie całkowitego obwodowego oporu naczyniowego. Pomimo krótkiego T0,5, lerkanidypina charakteryzuje się długotrwałym działaniem dzięki dużemu powinowactwu i rozpuszczalności w lipidach błon komórkowych. Nie działa inotropowo ujemnie, z powodu dużego powinowactwa do komórek mięśni gładkich naczyń. Działanie hipotensyjne lerkanidypiny jest wywołane głównie przez enancjomer S. Po podaniu doustnym wchłania się całkowicie, a Cmax jest osiągane po około 1,5 -3 h. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi >98%. Jest intensywnie metabolizowana przez CYP3A4. Substancji wyjściowej nie stwierdza się w moczu i w kale. Lerkanidypina jest metabolizowana głównie do nieaktywnych metabolitów, ok. 50% podanej dawki jest wydalane z moczem. T0,5 wynosi 8-10 h, aktywność terapeutyczna utrzymuje się przez 24 h wskutek silnego wiązania leku z błonami lipidowymi. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub poddawanych dializie obserwuje się większe stężenia lerkanidypiny w osoczu (o około 70%). U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby, całkowita biodostępność lerkanidypiny jest większa z powodu mniej nasilonego efektu pierwszego przejścia.

Wskazania

Leczenie łagodnego do umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lerkanidypinę, pochodne dihydropirydyny lub pozostałe składniki preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Zwężenie drogi odpływu krwi z lewej komory serca. Nieleczona zastoinowa niewydolność serca. Niestabilna dusznica bolesna. Ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Świeży zawał mięśnia sercowego i okres 1 miesiąca od jego wystąpienia. Jednoczesne stosowanie z: silnym inhibitorem cytochromu CYP3A4, lekami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol), antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna, troleandomycyna), lekami przeciwwirusowymi (rytonawir), cyklosporyną lub sokiem grejpfrutowym.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, którzy nie mają wszczepionego stymulatora serca. Mimo, że w badaniach klinicznych nie stwierdzono pogorszenia czynności komór serca przez lerkanidypinę, ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca. Istnieją doniesienia, że stosowanie niektórych krótko działających pochodnych dihydropirydyny może zwiększać ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Pomimo tego, że preparat jest lekiem długo działającym, należy stosować go ostrożnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek lub wątroby. Przeciwnadciśnieniowe działanie preparatu może być nasilone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tej grupie pacjentów należy rozważyć dostosowanie dawki. Substancje aktywujące cytochrom CYP3A4 mogą zmniejszać stężenie lerkanidypiny w osoczu, osłabiając działanie preparatu. Należy unikać picia alkoholu, ponieważ może on nasilać rozszerzające naczynia działanie leków przeciwnadciśnieniowych. Nie zaleca się podawania preparatu pacjentom <18 lat. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany w ciąży, w okresie karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Ze względu na dużą lipofilność lerkanidypina może przenikać do mleka.

Działania niepożądane

Niezbyt często: ból i zawroty głowy, częstoskurcz, uczucie kołatania serca, uderzenia gorąca, obrzęki obwodowe. Rzadko: senność, dławica piersiowa, nudności, niestrawność, biegunka, ból brzucha, wymioty, wysypka, bóle mięśni, wielomocz, osłabienie, zmęczenie. Bardzo rzadko: nadwrażliwość, omdlenia. Ponadto po wprowadzeniu leku do obrotu bardzo rzadko obserwowano: przerost dziąseł, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, niedociśnienie tętnicze, zwiększoną częstość oddawania moczu, bóle w klatce piersiowej. Niektóre pochodne dihydropirydyny mogą w rzadkich przypadkach spowodować wystąpienie bólu w okolicy przedsercowej lub napadów dławicy piersiowej. Bardzo rzadko, u pacjentów z wcześniej rozpoznaną dławicą piersiową może wystąpić nasilenie i zwiększenie częstości występowania napadów dławicy piersiowej. W pojedynczych przypadkach może wystąpić zawał serca.

Interakcje

Należy unikać jednoczesnego podawania chlorowodorku lerkanidypiny z inhibitorami cytochromu CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna). Ketokonazol zwiększa stężenie lerkanidypiny we krwi (15-krotne zwiększenie pola pod krzywą i 8-krotne zwiększenie Cmax dla enancjomeru S lerkanidypiny). Po jednoczesnym podaniu lerkanidypiny i cyklosporyny w osoczu występowały zwiększone stężenia obu leków - nie należy stosować jednocześnie. Pacjenci leczeni lerkanidypiną nie powinni pić soku grejpfrutowego. Sok grejpfrutowy spowalnia metabolizm lerkanidypiny, zwiększa jej biodostępność i nasila działanie hipotensyjne. W trakcie jednoczesnego stosowania lerkanidypiny w dawce dobowej 20 mg i midazolamu doustnie u pacjentów w podeszłym wieku stwierdzono zwiększenie wchłaniania lerkanidypiny (o około 40%) i zmniejszenie szybkości wchłaniania (wydłużenie Tmax z 1,75 do 3 h), stężenie midazolamu nie uległo zmianie. Szczególnie ostrożnie należy stosować lerkanidypinę i inne substraty cytochromu CYP 3A4, takie jak terfenadyna, astemizol oraz leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, chinidyna). Podczas jednoczesnego stosowania chlorowodorku lerkanidypiny i substancji aktywujących cytochrom CYP3A4, takich jak leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina, karbamazepina) i ryfampicyna należy zachować ostrożność, z powodu zmniejszenia przeciwnadciśnieniowego działania lerkanidypiny. Stosując jednocześnie lerkanidypinę i leki aktywujące cytochrom CYP3A4, należy częściej niż zwykle kontrolować ciśnienie tętnicze krwi i odpowiednio do jego wartości, dostosować dawkę lerkanidypiny. Podawanie chlorowodorku lerkanidypiny jednocześnie z metoprololem, β-adrenolitykiem, który jest metabolizowany głównie w wątrobie, nie wpływa na biodostępność metoprololu, ale powoduje zmniejszenie biodostępności lerkanidypiny o 50%. To działanie może być spowodowane zmniejszeniem przez β-adrenolityki przepływu krwi przez wątrobę. Lerkanidypinę można stosować w leczeniu skojarzonym z lekami β-adrenolitycznymi, ale może być konieczne dostosowanie dawki lerkanidypiny. Nie obserwowano zmian w farmakokinetyce lekarnidypiny podczas jednoczesnego stosowania z fluoksetyną (inhibitor cytochromu CYP2D6 i CYP3A4). Jednoczesne podawanie 800 mg cymetydyny na dobę nie powoduje istotnych zmian stężenia lerkanidypiny w osoczu, ale większe dawki dobowe cymetydyny należy podawać ostrożnie, ponieważ może zwiększyć się biodostępność i nasilić działanie hipotensyjne lerkanidypiny. Jednoczesne podawanie 20 mg lerkanidypiny na dobę pacjentom długotrwale leczonym β-metylodigoksyną nie powoduje wystąpienia interakcji między tymi lekami. U zdrowych ochotników, którym podawano na czczo digoksynę a następnie 20 mg lerkanidypiny na dobę, występowało zwiększenie Cmax digoksyny średnio o 33%, a pole powierzchni pod krzywą i klirens nerkowy nie zmieniły się w sposób znaczący. Należy ściśle kontrolować stan pacjentów leczonych digoksyną i lerkanidypiną celem wykrycia objawów zatrucia digoksyną. Jednoczesne podawanie 20 mg na dobę chlorowodorku lerkanidypiny i 40 mg na dobę symwastatyny nie zmienia w sposób znaczący pola powierzchni pod krzywą dla lerkanidypiny, natomiast pole powierzchni pod krzywą dla symwastatyny zwiększa się o 56%, a jej czynnego metabolitu, β-hydroksykwasu o 28%. Opisana interakcja prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego. Ponadto interakcja między lerkanidypiną i symwastatyną nie zachodzi, gdy lerkanidypina jest podawana rano a symwastatyna wieczorem. Jednoczesne podawanie zdrowym ochotnikom na czczo 20 mg lerkanidypiny nie zmieniło właściwości farmakokinetycznych warfaryny. Lerkanidypina nie wykazuje interakcji z lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE. W trakcie stosowania lerkanidypiny nie należy pić alkoholu z powodu możliwości nasilenia działania hipotensyjnego.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 10 mg raz na dobę, dawkę można zwiększyć do 20 mg w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Dawkę należy zwiększać stopniowo, ponieważ oczekiwane pełne działanie przeciwnadciśnieniowe może wystąpić w ciągu 2 tyg.
W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia krwi w monoterapii preparat można stosować w skojarzeniu z lekami β-adrenolitycznymi (np. atenolol), lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazyd) lub inhibitorami konwertazy angiotensyny (np. kaptopryl lub enalapryl). Ponieważ krzywa obrazująca zależność między wielkością dawki i skutecznością leczenia ma początkowo ostry przebieg, po którym dla dawek 20-30 mg występuje plateau, nie należy stosować dawek większych niż zalecane, gdyż zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych bez zwiększenia skuteczności leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie preparatem, należy rozpoczynać z ostrożnością. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek lub wątroby, zalecana zwykle dawka dobowa może być dobrze tolerowana, jednak należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki do 20 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, należy rozważyć dostosowanie dawkowania.
Tabletki należy przyjmować co najmniej 15 min przed posiłkiem.

Uwagi

Lerkanidypina nie wpływa na zdolność kierowania pojazdami i obsługi maszyn. Jednak z powodu możliwości wystąpienia zawrotów głowy, uczucia nadmiernego osłabienia, zmęczenia lub senności, w czasie leczenia należy zachować ostrożność.

Pharmindex