Znajdź lek

Prostide

Działanie

Niesteroidowy antyandrogen pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się z receptorami androgenowymi, nie powodując ekspresji genu, co powoduje zahamowanie stymulacji androgenowej. Wynikiem tego hamowania jest regresja guza gruczołu krokowego. Preparat jest mieszaniną racemiczną, aktywność przeciwandrogenową wykazuje prawie wyłącznie enancjomer R. Po podaniu doustnym bikalutamid dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (nie wykazano istotnego wpływu pokarmu na biodostępność leku). Enancjomer S jest szybko wydalany, w odróżnieniu od enancjomeru R, którego okres półtrwania wynosi około 1 tyg. Bikalutamid silnie wiąże się z białkami osocza: mieszanina racemiczna w 96%, a enancjomer R w ponad 99%. Lek jest przede wszystkim metabolizowany w wątrobie na drodze utleniania i sprzęgania z kwasem glukuronowym. Metabolity są wydalane z żółcią i z moczem w równych proporcjach.

Wskazania

Tabl. powl. 50 mg: leczenie raka gruczołu krokowego w zaawansowanym stadium w skojarzeniu z terapią analogiem hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) lub kastracją chirurgiczną. Tabl. powl. 150 mg: monoterapia lub leczenie wspomagające przy radykalnej prostatektomii lub radioterapii u pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego, w grupie wysokiego ryzyka progresji choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bikalutamid lub pozostałe składniki preparatu. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u kobiet, dzieci i młodzieży. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (udowodniono, że ciężka niewydolność wątroby powoduje wolniejszą eliminację bikalutamidu). Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby należy przerwać leczenie. U pacjentów, u których stwierdza się progresję choroby oraz zwiększone stężenie PSA, należy rozważyć przerwanie leczenia bikalutamidem. Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci i młodzieży.

Ciąża i laktacja

Nie dotyczy. Preparat nie jest stosowany u kobiet.

Działania niepożądane

Bardzo często: nagłe uderzenia gorąca, ginekomastia, tkliwość gruczołów piersiowych, zmniejszenie libido, zaburzenia wzwodu, impotencja. Często: astenia, świąd, biegunka, nudności, zwiększona aktywność aminotransferaz, hiperbilirubinemia, cholestaza, żółtaczka, powiększenie wątroby, obrzęki, uogólniony ból, ból w obrębie miednicy, dreszcze, wysypka, nadmierna potliwość, hirsutyzm, zaparcie, zawroty głowy, bezsenność, zwiększenie masy ciała, cukrzyca, niedokrwistość. Niezbyt często: śródmiąższowa choroba płuc, krwiomocz, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, depresja, ból brzucha, ból w klatce piersiowej, ból głowy, ból pleców, ból szyi, utrata włosów, suchość błony śluzowej jamy ustnej, dyspepsja, wzdęcia, senność, jadłowstręt, hiperglikemia, zmniejszenie masy ciała, częste oddawanie moczu w nocy, duszność. Rzadko: suchość skóry, wymioty. Bardzo rzadko: niewydolność wątroby (nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego), małopłytkowość, niewydolność serca, dławica piersiowa, zaburzenia przewodnictwa w sercu, w tym wydłużenie odstępu PR i QT, arytmie oraz nieswoiste zmiany w badaniu EKG. U niektórych pacjentów po zakończeniu leczenia bikalutamidem może wystąpić zespół odstawienia antyandrogenów.

Interakcje

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych między bikalutamidem i analogami LHRH. W badaniach in vitro wykazano, że R-enancjomer bikalutamidu jest inhibitorem izoenzymu CYP3A4, jak również w mniejszym stopniu izoenzymów CYP2C9, 2C19, 2D6. Hamujący wpływ bikalutamidu na CYP3A4 ma znaczenie w przypadku stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Jednoczesne stosowanie bikalutamidu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem jest przeciwwskazane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu z cyklosporyną lub antagonistami kanału wapniowego - może być konieczne zmniejszenie dawki wymienionych leków, szczególnie jeśli działanie bikalutmidu nasili się lub pojawią się działania niepożądane. W przypadku stosowania cyklosporyny zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania i po zakończeniu leczenia bikalutamidem. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz leków mających wpływ na procesy utleniania (np. cymetydyna lub ketokonazol) ze względu na możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu w osoczu, a przez to nasilenia działań niepożądanych. W badaniach in vitro wykazano, że bikalutamid może wypierać warfarynę z miejsc jej połączeń z białkami osocza - w przypadku łącznego stosowania zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli mężczyźni, w tym osoby w podeszłym wieku. Tabl. powl. 50 mg: 1 tabl. raz na dobę. Leczenie bikalutamidem należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem leczenia analogiem LHRH lub równocześnie z kastracją chirurgiczną. Tabl. powl. 150 mg: 1 tabl. raz na dobę. Leczenie należy prowadzić nieprzerwanie, przez co najmniej 2 lata lub do czasu progresji choroby. Nie ma potrzeby modyfikacji dawki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby.
Tabletki należy połykać w całości, niezależnie od posiłku, popijając płynem.

Uwagi

W trakcie leczenia należy okresowo kontrolować parametry czynności wątroby. Zalecane jest okresowe monitorowanie czynności układu krążenia u pacjentów z chorobami serca. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub senności w trakcie leczenia preparatem należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Pharmindex