Znajdź lek

Sortabax HCT

Działanie

Preparat stanowi połączenie losartanu - antagonisty receptora angiotensyny II oraz hydrochlorotiazydu - leku moczopędnego, wykazują działanie addycyjne w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi, obniżając ciśnienie w większym stopniu niż każdy ze składników oddzielnie. Losartan zmniejsza utratę potasu wywołaną przez lek moczopędny. Losartan oraz jego czynny metabolit (kwas karboksylowy) blokują fizjologiczne działanie angiotensyny II, bez względu na miejsce i szlak jej syntezy. Po podaniu doustnym losartan dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, z utworzeniem aktywnego metabolitu kwasu karboksylowego oraz nieczynnych metabolitów. Biodostępność wynosi ok. 33%. Średnia stężenia maksymalne losartanu i jego aktywnego metabolitu występują odpowiednio po 1 h i po 3-4 h. Zarówno losartan jak i jego czynny metabolit są w ≥ 99% związane z białkami osocza, głównie z albuminami. Po podaniu doustnym około 4% dawki wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej, a około 6% dawki w postaci czynnego metabolitu. T0,5 wynosi około 2 h dla losartanu, około 6-9 h dla czynnego metabolitu. Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Wpływa na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych, zwiększając wydalanie sodu i chlorków w przybliżeniu w równych ilościach. Po podaniu doustnym działanie moczopędne rozpoczyna się w ciągu 2 h, osiągając maksimum po około 4 h i trwa do 6-12 h, a działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się do 24 h. Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego, nie przenika przez barierę krew-mózg. Nie jest metabolizowany, lecz szybko wydalany przez nerki. T0,5 hydrochlorotiazydu wynosi od 5,6 do 14,8 h.

Wskazania

Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze krwi nie jest wystarczająco kontrolowane za pomocą monoterapii losartanem lub hydrochlorotiazydem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na losartan, pochodne sulfonamidów (jak hydrocholotiazyd), orzeszki ziemne lub olej sojowy lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby; cholestaza lub obturacja dróg żółciowych. Oporna na leczenie hiperkaliemia i/lub hiperkalcemia, hiponatremia. Hiperurykemia objawowa/dna moczanowa. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Bezmocz. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (obrzęk twarzy, języka, warg, gardła) powinni być uważnie monitorowani. U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) z niedoborem sodu na skutek intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia ilości soli w diecie, biegunki lub wymiotów, może wystąpić objawowe niedociśnienie, szczególnie po podaniu pierwszej dawki; takie niedobory należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze współistniejącą cukrzycą lub bez cukrzycy, często występują zaburzenia równowagi elektrolitowej, które wymagają wyrównania; stężenie potasu jak również wartości klirensu kreatyniny należy ściśle kontrolować, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30-50 ml/min. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu i zamienników soli zawierających potas. Należy zachować ostrożność u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie. Ostrożnie stosować u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, u pacjentów, u których działanie nerek jest uzależnione od czynności układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takich jak pacjenci z niewydolnością serca lub wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek. Ze względu na ryzyko niedociśnienia, omdleń, hiperkaliemii i zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu RAA (np. poprzez łączne stosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem); jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty. Nie należy stosować jednocześnie antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Brak doświadczeń u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepie nerki. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca oraz chorobą naczyń mózgowych nadmierne zmniejszenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar. U pacjentów z niewydolnością serca z prawidłową lub zaburzoną czynnością nerek, istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i (często ostrej) niewydolności nerek. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej, dwudzielnej lub kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu. Preparat wykazuje mniejszą skuteczność działania u rasy czarnej. Ze względu na możliwość wystąpienia objawowego niedociśnienia, pacjentów należy obserwować pod kątem zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, takich jak zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej, hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipomagnezemia lub hipokaliemia, które mogą wystąpić w wyniku biegunki lub wymiotów - należy prowadzić regularną kontrolę stężenie elektrolitów w osoczu. Hiponatremia z rozcieńczenia może wystąpić u pacjentów z obrzękiem podczas upałów. Stosowanie tiazydów może powodować pogorszenie tolerancji glukozy; może być konieczne dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego, w tym insuliny. Podczas leczenia może ujawnić się cukrzyca utajona. Tiazydy mogą powodować zmniejszenie wydalania wapnia z moczem oraz przejściowy i niewielki wzrost stężenia wapnia w surowicy; znacząca hiperkalcemia może być objawem ukrytej nadczynności przytarczyc. Stosowanie moczopędnych leków tiazydowych może powodować wzrost stężenia cholesterolu i trójglicerydów. Tiazydy należy podawać ostrożnie pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby, gdyż mogą one powodować cholestazę oraz z uwagi na możliwość spowodowania śpiączki wątrobowej na skutek niewielkich zmian równowagi wodo-elektrolitowej. Nie należy stosować leku u dzieci i młodzieży w wieku < 18 lat. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Stosowanie leku nie jest zalecane podczas I trymestru ciąży. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży. U pacjentek planujących zajście w ciążę należy zmienić terapię na alternatywne metody leczenia przeciwnadciśnieniowego, dla których ustalony jest profil bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży, chyba, że dalsze leczenie lekiem z grupy antagonistów receptora angionensyny II uważane jest za niezbędne. W przypadku rozpoznania ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie leku oraz, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie. Ekspozycja na leczenie antagonistami receptora angionensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na płód (osłabienie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W przypadku ekspozycji na lek od II trymestru ciąży, zalecana jest ultradźwiękowa kontrola czaszki oraz czynności nerek. Niemowlęta, których matki stosowały lek z grupy antagonistów receptora angionensyny II należy ściśle obserwować w kierunku wystąpienia niedociśnienia. Doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu podczas ciąży, a zwłaszcza w I trymestrze, jest ograniczone. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Stosowanie w II i III trymestrze ciąży może niekorzystnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz może powodować takie działania u płodu i noworodka jak: żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenia. Nie należy stosować hydrochlorotiazydu w celu leczenia obrzęków w ciąży, nadciśnienia ciążowego (poza rzadkimi przypadkami, gdy nie ma terapii alternatywnej), oraz stanu przedrzucawkowego. Hydrochlorotiazyd jest wydzielany z mlekiem matki w małych ilościach. Tiazydy podawane w dużych dawkach poprzez nasilenie diurezy mogą hamować laktację. Stosowanie połączenia losartan + hydrochlorotiazyd w czasie karmienia piersią nie jest zalecane, należy stosować alternatywne terapie o lepiej ustalonych profilach bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia noworodków i wcześniaków. Jeżeli połączenie to jest stosowane w okresie karmienia piersią, należy stosować jak najniższe dawki.

Działania niepożądane

Po wprowadzeniu leku do obrotu rzadko obserwowano: zapalenie wątroby; hiperkaliemia, zwiększenie aktywności AlAT. Wcześniej zgłaszane działania niepożądane poszczególnych składników mogą być potencjalnymi działaniami niepożądanymi w przypadku leku złożonego. Często: bezsenność; ból i zawroty głowy; kaszel, zakażenie górnych dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zaburzenie zatok; ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność; kurcze mięśni, ból pleców, ból nóg, ból mięśni; osłabienie, zmęczenie, ból w klatce piersiowej; hiperkaliemia, nieznaczne zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny. Niezbyt często: niedokrwistość, plamica Schönleina-Henocha, wybroczyny, hemoliza; anoreksja, dna moczanowa; niepokój, zaburzenia lękowe, napady paniki, splątanie, depresja, niezwykłe sny, zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci; nerwowość, parestezje, neuropatia obwodowa, drżenie, migrena, omdlenie; niewyraźne widzenie, pieczenie/kłucie w oku, zapalenie spojówek, zmniejszenie ostrości widzenia, widzenie w żółtych barwach; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szum w uszach; niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, ból zamostkowy, dławica piersiowa, blok AV II stopnia, udar naczyniowy mózgu, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, niemiarowość (migotanie przedsionków, bradykardia zatokowa, tachykardia, tachykardia komorowa, migotanie komór); zapalenie naczyń; uczucie dyskomfortu w gardle, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie oskrzeli, krwawienie z nosa, katar, przekrwienie dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, w tym zapalenie i obrzęk płuc; zaparcie, ból zębów, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wzdęcia, zapalenie żołądka, wymioty, zapalenie ślinianki, skurcze, podrażnienie żołądka; żółtaczka (cholestaza wewnątrzwątrobowa), zapalenie trzustki; łysienie, zapalenie skóry, suchość skóry, rumień, uderzenia gorąca z zaczerwienieniem, wrażliwość na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, poty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka; ból ramion, obrzęk stawów, ból w kolanie, ból mięśniowo-szkieletowy, ból barku, sztywność mięśni, ból stawów, zapalenie stawów, ból biodra, fibromyalgia, osłabienie mięśni; nykturia, częste oddawanie moczu w nocy, częste oddawanie moczu, zakażenie dróg moczowych; osłabienie libido, impotencja; obrzęk twarzy, gorączka; niewielkie zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy; agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, plamica, małopłytkowość; hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia; martwicze zapalenie naczyń; cukromocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka. Bardzo rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny; nie znana częstość: zaburzenia czynności wątroby. Zgłaszano przypadki zaostrzenia lub ujawnienia tocznia rumieniowatego układowego. Po wprowadzeniu leku do obrotu rzadko obserwowano: zapalenie wątroby; hiperkaliemia, zwiększenie aktywności AlAT.

Interakcje

Losartan. Stwierdzono, że ryfampicyna i flukonazol zmniejszają stężenie czynnych metabolitów - nie ustalono klinicznego znaczenia tych interakcji. Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez zastosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z  inhibitorem ACE lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - takie połączenie nie jest zalecane; jeśli takie skojarzenie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE oraz nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Stosowanie preparatu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zburzeniem czynności nerek (GFR<60ml/min/1,73 m2). Jednoczesne stosowanie leków oszczędzających potas (np. spironolakton, amylorid, triamteren), suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas może prowadzić do hiperkaliemii - nie zaleca się takiego leczenia skojarzonego. Jednoczesne stosowanie z solami litu może powodować zmniejszenie wydalania litu- należy monitorować stężenie litu we krwi. Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i NLPZ (tj. selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwzapalnych oraz nieselektywnych NLPZ) może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub leków moczopędnych i NLPZ może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Takie połączenie należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w wieku podeszłym. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić oraz należy rozważyć kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz okresowo później. U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, leczonych NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II może powodować dalsze pogarszanie czynności nerek (działania te są na ogół odwracalne). Ryzyko wystąpienia niedociśnienia może zostać nasilone podczas jednoczesnego stosowania innych leków obniżających ciśnienie tętnicze (tj. trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, baklofenu, amifostyny). Hydrochlorotiazyd: alkohol, barbiturany, opioidy i leki przeciwdepresyjne - mogą nasilić niedociśnienie ortostatyczne. Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) - leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy - może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych; metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu. Inne preparaty przeciwnadciśnieniowe - działanie addytywne. Cholestyramina i żywice kolestypolu zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu. Kortykosteroidy, ACTH zwiększają niedobór elektrolitów, zwłaszcza potasu. Aminy presyjne (np. adrenalina) - możliwe zmniejszenie reakcji na aminy, jednakże nie w stopniu, który wykluczałby ich stosowanie. Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) - możliwe zwiększenie reakcji na działanie tych leków. Leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu i zwiększają ryzyko toksycznego działania litu - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Leki stosowane w leczeniu dny (probenecyd, sulfinpyrazon, allopurynol) - może być konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy. Jednoczesne podawanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinopirazonu. Leki przeciwcholinergiczne (atropina, biperyden) zwiększają dostępność biologiczną leków moczopędnych z grupy tiazydów poprzez zmniejszenie motoryki żołądkowo-jelitowej oraz szybkości opróżniania żołądka. Leki cytotoksyczne (cyklofosfamid, metotreksat) - leki z grupy tiazydów mogą zmniejszać wydalanie przez nerki leków cytotoksycznych oraz nasilać ich działanie mielosupresyjne. W przypadku stosowania dużych dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilić toksyczne działanie salicylanów na o.u.n. Opisano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej występującej przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metyldopy. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny może zwiększać ryzyko hiperurykemii, a także dolegliwości typu dny moczanowej. Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana stosowaniem tiazydów może ułatwić wystąpienie zaburzeń rytmu serca spowodowanych podawaniem naparstnicy. Zalecane jest okresowe kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi oraz badanie EKG w przypadku stosowania połączeń losartanu/hydrochlorotiazydu z lekami, na które wpływają zaburzenia równowagi potasu we krwi (np. glikozydy naparstnicy i leki przeciwartmiczne) oraz lekami wywołujących torsade de pointes, ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem predysponującym do torsade de pointes: leki przeciwarytmiczne klasy la (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol), inne (np. bepridyl, cyzapryd, difemanyl, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, terfenadyna, winkamina podawana dożylnie). Tiazydowe leki moczopędne mogą powodować hiperkalcemię na skutek zmniejszenia wydalania wapnia; jeżeli suplementy wapnia są stosowane należy kontrolować stężenie wapnia we krwi oraz odpowiednio dostosować dawkę. Jednoczesne stosowanie z karbamazepiną zwiększa ryzyko hiponatremii objawowej; należy monitorować pacjenta. Jodowe środki kontrastujące mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza w przypadku dużych dawek produktów zawierających jod (przed ich podaniem należy odpowiednio nawodnić pacjenta. Amfoterycyna B (pozajelitowo), kortykosteroidy, ACTH lub środki przeczyszczające pobudzające perystaltykę - hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemię.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: losartan/hydrochlorotiazyd 50 mg+12,5 mg zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 1 tabl. raz na dobę. U pacjentów, u których nie uzyskano dostatecznej reakcji na leczenie, dawkę można zwiększyć do 1 tabl losartan/hydrochlorotiazyd 100 mg+25 mg raz na dobę. Dawką maksymalną jest 1 tabl. Losartan/hydrochlorotiazyd 100 mg+25 mg raz na dobę. Na ogół działanie hipotensyjne uzyskuje się w ciągu 3-4 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Lek nie jest zalecany u pacjentów hemodializowanych. Zazwyczaj nie ma konieczności dostosowywania dawek u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (tj. klirens kreatyniny 30-50 ml/min). Lek można stosować jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać popijając szklanką wody.

Uwagi

Nie stosować jako leczenia początkowego. Należy wyrównać niedobór płynów i (lub) sodu przed rozpoczęciem leczenia. Tiazydy mogą zaburzać wyniki badań czynności przytarczyc. W trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy; należy uważać podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Pharmindex