Znajdź lek

Symbicort Turbuhaler

Działanie

Preparat zawiera budezonid i formoterol - substancje o różnym mechanizmie działania. Podane razem wykazują działanie synergistyczne, co prowadzi do zmniejszenia ilości zaostrzeń astmy. Budezonid - glikokortykosteroid - po podaniu wziewnym wykazuje zależne od dawki działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych, co objawia się zmniejszeniem nasilenia objawów i liczby zaostrzeń astmy oskrzelowej. Po podaniu wziewnym obserwuje się znacząco mniejsze nasilenie działań niepożądanych w porównaniu z ogólnoustrojowym podawaniem kortykosteroidów. Formoterol - selektywny agonista receptora β2-adrenergicznego, który po podaniu wziewnym powoduje szybki i długo utrzymujący się rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych (działanie rozszerzające oskrzela występuje szybko - 1-3 min. po inhalacji i utrzymuje się do 12 h po inhalacji pojedynczej dawki). Parametry farmakokinetyczne dla obu substancji, były porównywalne po podaniu budezonidu oraz formoterolu osobno oraz po podaniu w postaci preparatu złożonego. Po podaniu wziewnym budezonid jest szybko wchłaniany i osiąga maksymalne stężenie w surowicy krwi w ciągu 30 min. Po inhalacji średnia depozycja budezonidu w płucach wynosi 32-44% dawki. Biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu wynosi ok. 49% dawki. Formoterol po podaniu wziewnym jest szybko wchłaniany i osiąga maksymalne stężenie w surowicy krwi w ciągu 10 min. Średnia depozycja formoterolu w płucach po inhalacji za pomocą inhalatora proszkowego wynosi 28-49% dawki, a jego biodostępność ogólnoustrojowa - ok. 61% dawki. Budezonid wiąże się z białkami osocza w ok. 90%, a formoterol - w ok. 50%. Budezonid w znacznym stopniu (ok. 90%) ulega biotransformacji podczas pierwszego przejścia przez wątrobę, jego metabolity wykazują małą aktywność glikokortykosteroidową. Formoterol jest unieczynniany w procesie sprzęgania. Nie obserwowano jakichkolwiek reakcji metabolicznych czy reakcji wypierania pomiędzy formoterolem a budezonidem. Głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie budezonidu jest CYP3A4. Metabolity wydalane są z moczem w postaci niezmienionej lub sprzężonej. T0,5 budezonidu we krwi po podaniu dożylnym wynosi ok. 4 h. Większa część dawki formoterolu jest metabolizowana w wątrobie, a następnie jest wydalana z moczem. T0,5 wynosi ok. 17 h. Ekspozycja na budezonid i formoterol może być zwiększona u pacjentów z chorobami wątroby.

Wskazania

Astma oskrzelowa (dawka 80 µg+4,5 µg; 160 µg+4,5 µg; 320 µg+9 µg). Systematyczne leczenie pacjentów z astmą oskrzelową, u których wskazane jest jednoczesne stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów i długo działających agonistów receptorów β2-adrenergicznych, gdy: leczenie wziewnymi glikokortykosteroidami i krótko działającymi wziewnymi agonistami receptorów β2-adrenergicznych stosowanymi doraźnie, nie zapewnia odpowiedniej kontroli objawów choroby; lub objawy choroby są odpowiednio kontrolowane za pomocą wziewnych glikokortykosteroidów i długo działających agonistów receptorów β2-adrenergicznych stosowanych osobno. Lek w dawce 80 µg+4,5 µg przeznaczony jest do leczenia dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 6 lat; nie jest zalecany do leczenia pacjentów z ciężką postacią astmy. Preparaty w dawkach 160 µg+4,5 µg oraz 320 µg+9 µg przeznaczone są do leczenia dorosłych i młodzieży w wieku od 12 do 17 lat. Przewlekła obturacyjna choroba płuc - POChP (dawka 160 µg+4,5 µg oraz dawka 320 µg+9 µg). Objawowe leczenie pacjentów dorosłych w wieku 18 lat i powyżej, z POChP z natężoną objętością wydechową pierwszosekundową (FEV1) <70% wartości należnej (po podaniu leku rozszerzającego oskrzela) i zaostrzeniem choroby w wywiadzie mimo systematycznej terapii lekami rozszerzającymi oskrzela.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (laktozę, która zawiera niewielkie ilości białek mleka).

Środki ostrożności

Pacjentom należy zalecić, aby przez cały czas mieli przy sobie wziewny lek rozszerzający oskrzela do stosowania doraźnego, tj. preparat Symbicort (pacjenci z astmą stosujący preparat w leczeniu podtrzymującym i doraźnym) lub osobny szybko działający lek rozszerzający oskrzela (pacjenci stosujący preparat wyłącznie w leczeniu podtrzymującym). Pacjenta należy poinformować, że dawkę podtrzymującą leku należy stosować zgodnie z zaleceniami, nawet w okresie bez objawów choroby. Nie badano stosowania preparatu w leczeniu zapobiegającym wystąpieniu objawów, np. przed wysiłkiem; dodatkowe inhalacje należy stosować w razie wystąpienia objawów astmy, lecz nie są one przeznaczone do regularnego stosowania zapobiegawczo, np. przed wysiłkiem - w takim przypadku należy rozważyć zastosowanie szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela. Nie należy rozpoczynać leczenia preparatem podczas zaostrzenia, znacznego lub ostrego pogorszenia przebiegu astmy. Należy poinstruować pacjentów rozpoczynających leczenie, aby w przypadku braku opanowania objawów astmy lub wystąpienia pogorszenia po rozpoczęciu leczenia preparatem kontynuowali leczenie i skontaktowali się z lekarzem. Nie ma danych z badań klinicznych dotyczących stosowania leku w dawkach 160 µg+4,5 µg/dawkę oraz 320 µg+9 µg/dawkę u pacjentów z POChP, u których przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela wartość FEV1 wynosiła >50% wartości należnej, a po podaniu leku rozszerzającego oskrzela <70% wartości należnej. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli (nasilenie świstów oskrzelowych i duszności bezpośrednio po przyjęciu dawki leku) należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu, ocenić stan pacjenta i wdrożyć leczenie alternatywne, jeśli jest to konieczne. Zaburzenie widzenia może wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów. Objawy ogólnoustrojowe mogą wystąpić podczas stosowania jakichkolwiek wziewnych glikokortykosteroidów, szczególnie, gdy są one stosowane długotrwale w dużych dawkach. Potencjalne oddziaływanie na gęstość mineralną kości należy brać pod uwagę szczególnie u pacjentów przyjmujących długotrwale duże dawki leku, u których współistnieją czynniki ryzyka rozwoju osteoporozy. Długotrwałe badania z udziałem dzieci stosujących wziewnie budezonid w średniej dawce dobowej 400 µg (dawka odmierzona) oraz dorosłych stosujących wziewnie budezonid w dawce dobowej 800 µg (dawka odmierzona) nie wykazały istotnego wpływu na gęstość mineralną kości. Nie ma danych dotyczących wpływu stosowania preparatu w większych dawkach. Należy zachować szczególną ostrożność podczas zmiany leczenia glikokortykosteroidami podawanymi ogólnie na leczenie preparatem w przypadku jakichkolwiek podstaw do podejrzeń, że wskutek wcześniejszego leczenia glikokortykosteroidami o działaniu ogólnym mogło dojść do zaburzenia czynności nadnerczy. Zastosowanie leczenia budezonidem stosowanym wziewnie zwykle zmniejsza zapotrzebowanie pacjenta na glikokortykosteroidy podawane doustnie, jednak u pacjentów, u których dokonywana jest zmiana leczenia z glikokortykosteroidów stosowanych doustnie na stosowane wziewnie istnieje ryzyko utrzymywania się przez dość długi czas zmniejszonej rezerwy nadnerczowej. Powrót do właściwego stanu może nastąpić po znacznym upływie czasu po przerwaniu terapii doustnymi steroidami i dlatego zmiana terapii z doustnych steroidów na wziewny budezonid może być związana z ryzykiem wynikającym z zaburzeń czynności nadnerczy przez dłuższy okres czasu. W związku z tym należy regularnie kontrolować czynność osi HPA. Długotrwałe leczenie dużymi dawkami wziewnych glikokortykosteroidów, szczególnie dawkami większymi niż zalecane, może powodować klinicznie znaczące zahamowanie czynności nadnerczy - należy rozważyć dodatkowe zastosowanie glikokortykosteroidów podawanych ogólnie w okresach stresu, takich jak ostre infekcje lub zabiegi chirurgiczne. Nagłe zmniejszenie dawki steroidów może spowodować ostry przełom nadnerczowy. Leczenia uzupełniającego steroidami ogólnoustrojowymi lub wziewnym budezonidem nie należy nagle przerywać. Podczas zmiany terapii z doustnej na leczenie preparatem zazwyczaj występuje zmniejszenie działania ogólnoustrojowego steroidów, co może skutkować wystąpieniem objawów alergii i zapalenia stawów, takich jak zapalenie błony śluzowej nosa, egzema, ból mięśni i stawów - należy rozpocząć leczenie objawowe. W przypadku podejrzenia niewystarczającego działania glikokortykosteroidów (objawy takie jak: zmęczenie, ból głowy, nudności i wymioty) niekiedy konieczne jest tymczasowe zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów. Należy unikać jednoczesnego stosowania preparatu z itrakonazolem, rytonawirem, jak również z innymi silnymi inhibitorami CYP3A4; jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, przerwa między ich zastosowaniem, a przyjęciem preparatu powinna być jak najdłuższa. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, cukrzycą, niewyrównaną hipokaliemią, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, podzastawkowym zwężeniem aorty nieznanego pochodzenia, ciężkim nadciśnieniem tętniczym, tętniakiem i innymi ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak choroba niedokrwienna serca, tachyarytmie czy ciężka niewydolność serca oraz u pacjentów z wydłużeniem odstępu QTc. U pacjentów z czynną lub przebytą gruźlicą płuc, grzybiczym lub wirusowym zakażeniem dróg oddechowych należy rozważyć potrzebę stosowania glikokortykosteroidów wziewnych oraz ewentualnie zmianę ich dawki. Podczas stosowania dużych dawek agonistów receptorów β2-adrenergicznych może wystąpić ciężka hipokaliemia. Jednoczesne stosowanie agonistów receptorów β2-adrenergicznych i innych leków zmniejszających stężenie potasu w surowicy lub zwiększających ich działanie hipokaliemiczne, tj. pochodnych ksantynowych, glikokortykosteroidów lub leków moczopędnych, może powodować sumowanie się tych działań. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z niestabilną astmą, którzy stosują zmienne dawki leków rozszerzających oskrzela, u pacjentów z ostrą, ciężką astmą, u których ryzyko wystąpienia objawów związanych z hipokaliemią może być zwiększone przez niedotlenienie oraz w innych sytuacjach, w których występuje zwiększone prawdopodobieństwo hipokaliemii. W tych przypadkach zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować stężenie glukozy w surowicy. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek; u pacjentów z ciężką marskością wątroby ekspozycja na formoterol i budezonid może być zwiększona. Zaleca się systematyczną kontrolę wzrostu dzieci, które przyjmują długotrwałe wziewne glikokortykosteroidy. W razie wystąpienia spowolnienia wzrostu należy rozważyć zmianę sposobu leczenia w celu zmniejszenia dawki glikokortykosteroidu wziewnego, jeśli to możliwe, do najmniejszej dawki, przy której astma jest właściwie kontrolowana. Należy dokładnie rozważyć korzyści wynikające ze stosowania glikokortykosteroidu i możliwe ryzyko spowolnienia wzrostu. Dodatkowo należy rozważyć skonsultowanie sposobu leczenia z pediatrą pulmonologiem. Ograniczone dane z długotrwałych badań wskazują, że większość dzieci i młodzieży leczonych budezonidem wziewnym osiąga spodziewany wzrost w okresie dojrzałości. Jednak na początku leczenia obserwowano niewielkie, przemijające spowolnienie wzrostu (ok. 1 cm), występujące zazwyczaj w 1. roku leczenia. Ze względu na ryzyko występowania zapalenia płuc (w tym zapalenia płuc wymagającego hospitalizacji) u pacjentów z POChP, lekarze powinni szczególnie wnikliwie obserwować tych pacjentów, czy nie rozwija się u nich zapalenie płuc, ponieważ kliniczne objawy takich zakażeń oraz zaostrzenia POChP często się nakładają. Do czynników ryzyka zapalenia płuc u pacjentów z POChP należą aktualne palenie tytoniu, starszy wiek, niski wskaźnik masy ciała (BMI) i ciężka postać POChP. Preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci <6 lat. Preparat w dawkach 160 µg+4,5 µg i 320 µg+9 µg można stosować u młodzieży od 12 lat; w dawce 80 µg+4,5 µg - u dzieci od 6 lat.  Nie zaleca się stosowania preparatu w leczeniu podtrzymującym i doraźnym astmy u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Preparat zawiera laktozę w ilości, która nie powinna mieć znaczenia klinicznego u pacjentów z nietolerancją laktozy; laktoza wchodząca w skład preparatu zawiera małe ilości białek mleka, które mogą powodować wystąpienie reakcji alergicznych.

Ciąża i laktacja

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży preparatu lub jednocześnie formoterolu i budezonidu. Preparat można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę budezonidu, która zapewnia odpowiednią kontrolę astmy. Budezonid przenika do mleka kobiecego, jednak stosowany w dawkach terapeutycznych nie powinien mieć wpływu na dziecko karmione piersią. Nie wiadomo, czy formoterol przenika do mleka kobiecego. Zastosowanie preparatu u kobiet karmiących piersią można rozważyć tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka. Badania na zwierzętach dotyczące wpływu na reprodukcję wykazały zmniejszenie płodności u samców szczurów podczas ekspozycji ogólnoustrojowej na duże dawki formoterolu.

Działania niepożądane

Często: zakażenia grzybicze (kandydozy) jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc u pacjentów z POChP, ból głowy, drżenie mięśni, kołatanie serca, łagodne podrażnienie gardła, kaszel, chrypka. Niezbyt często: agresja, nadpobudliwość psychoruchowa, niepokój, zaburzenia snu, zawroty głowy, nieostre widzenie, tachykardia, nudności, łatwe siniaczenie, kurcze mięśni. Rzadko: natychmiastowe i opóźnione reakcje nadwrażliwości (np.: wyprysk, pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna), hipokaliemia, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, tachykardia nadkomorowa, skurcze dodatkowe), skurcz oskrzeli. Bardzo rzadko: zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, spowolnienie wzrostu, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, hiperglikemia, depresja, zmiany zachowania (głównie u dzieci), zaburzenia smaku, zaćma, jaskra, dławica piersiowa, wydłużenie odstępu QTc, zmiany ciśnienia tętniczego, paradoksalny skurcz oskrzeli. Mogą wystąpić objawy związane z ogólnoustrojowym działaniem wziewnych glikokortykosteroidów, szczególnie, gdy leki te są stosowane długotrwale i w dużych dawkach. Prawdopodobieństwo wystąpienia tych objawów po zastosowaniu wziewnych glikokortykosteroidów jest znacznie mniejsze niż po zastosowaniu glikokortykosteroidów doustnych. Do możliwych objawów ogólnoustrojowych zalicza się: zespół Cushinga, objawy zbliżone do zespołu Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę i jaskrę. Może wystąpić także zwiększona wrażliwość na infekcje oraz zaburzenie zdolności przystosowania się do sytuacji stresowych. Działania takie prawdopodobnie zależne są od dawki, czasu ekspozycji, jednoczesnej i wcześniejszej ekspozycji na działanie steroidów oraz od indywidualnej wrażliwości. Leczenie agonistami receptorów β2-adrenergicznych może spowodować zwiększenie stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i związków ketonowych.

Interakcje

Silne inhibitory izoenzymu CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon i inhibitory proteazy HIV) mogą w znacznym stopniu zwiększać stężenie budezonidu w osoczu. Należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli nie jest to możliwe, przerwa między podaniem inhibitora i budezonidu powinna być jak najdłuższa. Nie zaleca się stosowania preparatu w leczeniu podtrzymującym i doraźnym u pacjentów przyjmujących silne inhibitory izoenzymu CYP3A4. Ketokonazol w dawce 200 mg raz na dobę spowodował w przybliżeniu 6-krotne zwiększenie stężenia w osoczu przyjętego jednocześnie, doustnie, budezonidu (pojedyncza dawka 3 mg). Kiedy ketokonazol podano po 12 h od zastosowania budezonidu, stężenie w osoczu zwiększyło się tylko przeciętnie 3-krotnie, co wskazuje, że przerwa między zastosowaniem leków może zmniejszyć wzrost stężenia w osoczu. Ograniczone dane na temat tej interakcji dla dużych dawek budezonidu podawanego wziewnie wskazują, że znaczące zwiększenie stężenia w osoczu (przeciętnie 4-krotne) może wystąpić, jeśli itrakonazol w dawce 200 mg raz na dobę zostanie przyjęty jednocześnie z wziewnym budezonidem (pojedyncza dawka 1000 µg). β-adrenolityki mogą osłabiać lub hamować działanie formoterolu - preparatu nie należy stosować jednocześnie z β-adrenolitykami (również w postaci kropli do oczu) chyba, że istnieją bezwzględne wskazania. Jednoczesne przyjmowanie chinidyny, dyzopiramidu, prokainamidu, pochodnych fenotiazyny, leków przeciwhistaminowych (terfenadyny), i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może spowodować wydłużenie odstępu QTc oraz zwiększać ryzyko komorowych zaburzeń rytmu. Dodatkowo lewodopa, lewotyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą pogorszyć tolerancję mięśnia sercowego na β2-sympatykomimetyki. Jednoczesne leczenie inhibitorami MAO lub lekami wykazującymi podobne właściwości (np. furazolidon i prokarbazyna) może powodować zwiększenie ciśnienia tętniczego. Zwiększone ryzyko arytmii występuje u pacjentów otrzymujących jednocześnie znieczulenie ogólne środkami halogenowymi. Jednoczesne stosowanie innych leków β-adrenergicznych lub leków przeciwcholinergicznych może mieć potencjalne addytywne działanie rozszerzające oskrzela. Hipokaliemia może zwiększać skłonność do występowania zaburzeń rytmu serca u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Hipokaliemia może być następstwem leczenia agonistami receptorów β2-adrenergicznych i może się nasilać przy równoczesnym leczeniu pochodnymi ksantyn, kortykosteroidami oraz lekami moczopędnymi. Nie obserwowano interakcji budezonidu i formoterolu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu astmy oskrzelowej.

Dawkowanie

Wziewnie. Astma (wszystkie dawki). Preparat nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia astmy oskrzelowej. Dawkowanie leków wchodzących w skład preparatu należy ustalać indywidualnie, zależnie od stopnia ciężkości choroby. Należy zwrócić na to szczególną uwagę zarówno w momencie rozpoczynania leczenia lekiem złożonym, jak i podczas ustalania dawki podtrzymującej. Jeśli u pacjenta jest konieczne zastosowanie budezonidu i (lub) formoterolu w dawkach innych niż dostępne w preparacie Symbicort, leczenie należy uzupełnić przepisując odpowiednie dawki wziewnych agonistów receptorów β2-adrenergicznych i (lub) glikokortykosteroidów. Dawkę należy dobierać do ustalenia najmniejszej dawki, która zapewnia skuteczne opanowanie objawów choroby. Stan pacjenta powinien być regularnie oceniany przez lekarza, tak by stosowana dawka leku pozostawała optymalna. Jeżeli uzyskano długotrwałe opanowanie objawów choroby podczas stosowania najmniejszej zalecanej dawki, następnym krokiem może być próba zmiany leczenia na leczenie samym tylko glikokortykosteroidem wziewnym. Leczenie podtrzymujące (wszystkie dawki) - lek jest stosowany systematycznie jako leczenie podtrzymujące, a dodatkowy szybko działający lek rozszerzający oskrzela jest stosowany doraźnie. Dorośli (od 18 lat): 1-2 inhalacje 80 µg+4,5 µg lub 160 µg+4,5 µg 2 razy na dobę lub 1 inhalacja 320 µg+9 µg 2 razy na dobę. Dawkę można zwiększać maksymalnie do 4 inhalacji 80 µg+4,5 µg lub 160 µg+4,5 µg 2 razy na dobę lub do 2 inhalacji 320 µg+9 µg 2 razy na dobę. Młodzież 12-17 lat: 1-2 inhalacje 80 µg+4,5 µg lub 160 µg+4,5 µg 2 razy na dobę lub 1 inhalacja 320 µg+9 µg 2 razy na dobę. Dzieci ≥6 lat: 2 inhalacje 80 µg+4,5 µg 2 razy na dobę. Ze względu na ograniczone dane lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6 lat. Jeżeli podczas leczenia opanowano objawy choroby stosując schemat dawkowania 2 razy na dobę, dobieranie najmniejszej skutecznej dawki może polegać na stosowaniu leku raz na dobę, jeżeli w opinii lekarza dla utrzymania opanowania objawów konieczne jest podawanie długo działających leków rozszerzających oskrzela w połącznieniu z kortykosteroidem wziewnym. Zwiększenie częstości przyjmowania szybko działających leków rozszerzających oskrzela wskazuje na pogorszenie kontroli astmy; w takim przypadku należy rozważyć zmianę sposobu leczenia astmy. Leczenie podtrzymujące i doraźne (tylko dawki 80 µg+4,5 µg i 160 µg+4,5 µg). Lek jest stosowany codziennie w leczeniu podtrzymującym oraz dodatkowo w razie potrzeby w odpowiedzi na występujące objawy. Należy zalecić pacjentowi, aby przez cały czas miał przy sobie lek do zastosowania w razie konieczności. Ten sposób leczenia należy rozważyć przede wszystkim u pacjentów, u których: kontrola objawów astmy jest niewystarczająca i często konieczne jest stosowanie leków rozszerzających oskrzela oraz u pacjentów, u których zaostrzenia astmy występujące w przeszłości wymagały interwencji medycznej. U pacjentów, którzy często przyjmują duże dawki preparatu doraźnie, należy ściśle monitorować występowanie działań niepożądanych zależnych od dawki. Dorośli i młodzież od 12 lat: zalecana dawka podtrzymująca to 2 inhalacje 80 µg+4,5 µg lub 160 µg+4,5 µg na dobę, przyjmowane jako 1 inhalacja rano i 1 wieczorem lub 2 inhalacje jednocześnie rano lub wieczorem. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dawki 2 inhalacje 2 razy na dobę. U niektórych pacjentów odpowiednia może być dawka podtrzymująca wynosząca 2 inhalacje 2 razy na dobę. Stosowanie doraźne (dawki 80 µg+4,5 µg i 160 µg+4,5 µg). W przypadku wystąpienia objawów pacjent powinien przyjąć doraźnie 1 inhalację dodatkową. Jeśli po kilku minutach objawy nie ustąpią, pacjent powinien przyjąć kolejną dawkę dodatkową. Nie wolno przyjmować jednorazowo więcej niż 6 inhalacji. Zazwyczaj nie jest potrzebne przyjmowanie więcej niż 8 inhalacji na dobę, jednak przez ograniczony okres można przyjmować do 12 inhalacji na dobę. Pacjentom, którzy przyjmują więcej niż 8 inhalacji na dobę, należy kategorycznie zalecić skontaktowanie się z lekarzem prowadzącym. Należy ponownie ocenić stan pacjenta i rozważyć zmianę leczenia podtrzymującego. Lek nie jest zalecany w leczeniu podtrzymującym i doraźnym u dzieci poniżej 12 lat. Przewlekła obturacyjna choroba płuc (dawka 160 µg+4,5 µg lub 320 µg+9 µg). Dorośli: 2 inhalacje (160 µg+4,5 µg) 2 razy na dobę lub 1 inhalacja (320 µg+9 µg) 2 razy na dobę. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Nie ma danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. U pacjentów z ciężką marskością wątroby może dojść do zwiększenia ekspozycji na formoterol i budezonid, ponieważ obie substancje są metabolizowane głównie w wątrobie. Sposób podania. W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia zakażeń grzybiczych jamy ustnej i gardła po każdej inhalacji dawki podtrzymującej należy wypłukać jamę ustną wodą. W przypadku wystąpienia pleśniawek w obrębie jamy ustnej i gardła jamę ustną należy wypłukać wodą także po przyjęciu dawki stosowanej doraźnie. Ze względu na bardzo małą ilość proszku pacjent może nie wyczuć smaku ani zapachu leku po inhalacji. Szczegółowa instrukcja stosowania inhalatora jest dołączona do każdego opakowania leku.

Uwagi

W przypadku przerywania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki; nie należy nagle przerywać stosowania preparatu. Lek nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pharmindex