Prawdziwe królowe wśród orzechów. 👑 Sprawdź❗
Prawdziwe królowe wśród orzechów. 👑 Sprawdź❗
Prawdziwe królowe wśród orzechów. 👑 Sprawdź❗

Tertens-AM

Spis treści

Reklama

Tertens-AM - skład

1 tabl. o zmodyf. uwalnianiu zawiera 1,5 mg indapamidu oraz 5 mg lub 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); tabletki zawierają laktozę.

Reklama

Tertens-AM - działanie

Preparat o synergicznym działaniu dwóch substancji czynnych. Indapamid jest pochodną sulfonamidową o właściwościach farmakologicznych podobnych do tiazydowych leków moczopędnych. Działa poprzez hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu w części korowej nerki. Powoduje to zwiększenie wydalania sodu i chlorków i w mniejszym stopniu potasu i magnezu, zwiększając w ten sposób objętość wydalanego moczu i wywołując działanie przeciwnadciśnieniowe. Amlodypina jest blokerem kanału wapniowego. Hamuje przezbłonowy przepływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i komórek błony mięśniowej naczyń. Mechanizm przeciwnadciśnieniowego działania amlodypiny wynika z bezpośredniego działania rozkurczającego na mięśnie gładkie naczyń. Jednoczesne podanie indapamidu i amlodypiny nie zmienia ich właściwości farmakokinetycznych w porównaniu do podania tych substancji oddzielnie. Indapamid jest dostarczany w postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu, co zapewnia jego powolne uwalnianie. Maksymalne stężenie we krwi po podaniu pojedynczej dawki występuje po około 12 h. Wiąże się z białkami osocza w 79%. Jest wydalany głównie z moczem (70%) oraz z kałem (22%) w postaci nieczynnych metabolitów. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 14-24 h (średnio 18 h). Dawka amlodypiny jest dostępna w postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, Cmax występuje po 6-12 h po. Całkowita biodostępność wynosi 64-80%. Jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. 10% macierzystego leku i 60% metabolitów jest wydalane z moczem. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi około 35-50 h. Amlodypina nie ulega dializie. Pacjenci z niewydolnością wątroby mają zmniejszony klirens amlodypiny, czego wynikiem jest dłuższy okres półtrwania oraz zwiększenie wartości AUC o około 40-60%. U osób w podeszłym wieku klirens amlodypiny wykazuje tendencję do zmniejszania się, co powoduje zwiększenie wartości AUC i okresu półtrwania w fazie eliminacji.

Reklama

Tertens-AM - wskazania

Leczenie substytucyjne pacjentów z nadciśnieniem tętniczym samoistnym, którzy stosują indapamid i amlodypinę w takich samych dawkach w oddzielnych preparatach.

Reklama

Tertens-AM - przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, inne sulfonamidy, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Encefalopatia wątrobowa lub ciężkie zaburzenie czynności wątroby. Hipokaliemia. Ciężkie niedociśnienie tętnicze. Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny. Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia). Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca.

Reklama

Tertens-AM - ostrzeżenia

U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby, zwłaszcza w przypadku występowania zaburzeń elektrolitowych, tiazydopodobne leki moczopędne mogą powodować encefalopatię wątrobową, która może powodować śpiączkę wątrobową. Jeśli pojawią się objawy encefalopatii, ze względu na zawartość indapamidu, należy natychmiast przerwać podawanie leku. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwać terapię. Jeśli ponowne podanie leku moczopędnego jest uznane za konieczne, zaleca się ochronę powierzchni narażonych na działanie słońca lub sztucznych promieni UVA. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym. Ze względu na ryzyko hiponatremii przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć stężenie sodu, a następnie oznaczać je w regularnych odstępach czasu. Zmniejszenie stężenia sodu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne oznaczanie stężenia sodu w osoczu. Oznaczenie stężenia sodu należy wykonywać częściej u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z marskością wątroby. Hiponatremia i hipowolemia mogą być odpowiedzialne za odwodnienie i niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania oraz nasilenie tego działania są niewielkie. Hipokaliemia może powodować zaburzenia dotyczące mięśni. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią. Należy zapobiegać ryzyku wystąpienia hipokaliemii (<3,4 mmol/l) u pacjentów z grup dużego ryzyka, takich jak: pacjenci w podeszłym wieku, niedożywieni i (lub) leczeni wieloma lekami, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą naczyń wieńcowych i pacjenci z niewydolnością serca. W takich przypadkach hipokaliemia zwiększa toksyczność glikozydów nasercowych oraz ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca. Pacjenci, u których występuje wydłużony odstęp QT w zapisie EKG, bez względu na pochodzenie jatrogenne czy też wrodzone, znajdują się również w grupie ryzyka. Hipokaliemia, podobnie jak bradykardia, może predysponować do wystąpienia poważnych zaburzeń rytmu serca, szczególnie torsade de pointes, które mogą być zakończone zgonem. We wszystkich tych przypadkach konieczne jest częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu. Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w 1. tyg. po rozpoczęciu leczenia. W razie wykrycia hipokaliemii należy wyrównać niedobór potasu. Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, powodując nieznaczne i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu. Hiperkalcemia może być związana z nierozpoznaną nadczynnością przytarczyc. Leczenie należy przerwać przed badaniem czynności przytarczyc. Ze względu na zawartość indapamidu, u pacjentów z cukrzycą istotne jest kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza w przypadku hipokaliemii. Pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem środków ostrożności. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (III i IV klasa wg NYHA) stosujących amlodypinę istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku płuc. Amlodypinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, ponieważ mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu. Tiazydowe i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny w osoczu poniżej 25 mg/l, tj. 220 μmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku stężenie kreatyniny w osoczu należy zweryfikować uwzględniając wiek, masę ciała oraz płeć. Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, indukowana przez leki moczopędne, na początku leczenia powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa niewydolność nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek, natomiast może nasilić już istniejącą niewydolność nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek amlodypina może być stosowana w zwykłych dawkach. Zmiany stężeń amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypina nie ulega dializie. Wpływ preparatu Tertens-AM na zaburzenie czynności nerek nie był badany. W zaburzeniu czynności nerek dawki preparatu powinny być takie, jak w przypadku podawania oddzielnie poszczególnych składników. Ze względu na zawartość indapamidu, u pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi istnieje zwiększone ryzyko napadów dny moczanowej. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz należy zachować ostrożność u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpoczynać od najmniejszej dawki z zakresu dawkowania i zachować ostrożność zarówno na początku leczenia jak i podczas zwiększania dawki. Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą wysięk naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne może być rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być leczeni preparatem w zależności od czynności nerek. Lek zawiera 104,5 mg laktozy jednowodnej - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w tabl., to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Reklama

Tertens-AM - ciąża

Nie zaleca się stosowania leku złożonego w ciąży (przedłużone narażenie na lek tiazydowy podczas III trymestru ciąży może zmniejszyć objętość osocza u matki, jak również przepływ maciczno-łożyskowy krwi, co może powodować niedokrwienie łożyska i płodu oraz opóźnienie wzrostu; ponadto donoszono o przypadkach hipoglikemii i małopłytkowości u noworodków, które były narażone na indapamid w okresie okołoporodowym). Nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią. Stosowanie tiazydowych i tiazydopodobnych leków moczopędnych podczas karmienia piersią jest związane ze zmniejszeniem a nawet zahamowaniem wydzielania mleka; może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidów i hipokaliemia u niemowląt. Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu indapamidu na płodność samic i samców szczurów. U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. W jednym badaniu z udziałem szczurów zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców.

Reklama

Tertens-AM - efekty uboczne

Indapamid. Często: hipokaliemia, wysypka plamkowo-grudkowa. Niezbyt często: wymioty, plamica. Rzadko: ból głowy, parestezje, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, nudności, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcie, zmęczenie. Bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, hiperkalcemia, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), niedociśnienie tętnicze, zapalenie trzustki, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, niewydolność nerek. Częstość nieznana: hiponatremia z hipowolemią (odpowiedzialna za odwodnienie i niedociśnienie ortostatyczne, jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej kompensacyjnej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania i stopień nasilenia są niewielkie), omdlenie, encefalopatia wątrobowa w przypadku niewydolności wątroby, zaburzenie widzenia, krótkowzroczność, ostra jaskra zamkniętego kąta, wysięk naczyniówkowy, zamazane widzenie, torsade de pointes (potencjalnie zakończone zgonem), zapalenie wątroby, ból mięśni, kurcze mięśni, osłabienie mięśni, rabdomioliza, możliwe nasilenie istniejącego wcześniej tocznia rumieniowatego układowego, wydłużenie odstępu QT w EKG, zwiększenie stężenia glukozy i kwasu moczowego we krwi (zastosowanie leku musi być bardzo ostrożnie rozważone u pacjentów z dną moczanową lub cukrzycą), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło. Amlodypina. Bardzo często: obrzęk. Często: senność (zwłaszcza na początku leczenia), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (zwłaszcza na początku leczenia), ból głowy (zwłaszcza na początku leczenia), zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, duszność, ból brzucha, nudności, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień, biegunka, zaparcie, obrzęk okolicy kostek, kurcze mięśni, zmęczenie, astenia. Niezbyt często: zapalenie błony śluzowej nosa, bezsenność, zmiany nastroju (w tym lęk), depresja, drżenie, zaburzenie smaku, omdlenie, niedoczulica, parestezje, szum uszny, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), niedociśnienie tętnicze, kaszel, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, plamica, łysienie, odbarwienie skóry, nadmierne pocenie się, świąd, wysypka, osutka, pokrzywka, ból stawów, ból mięśni, ból pleców, zaburzenia oddawania moczu, oddawanie moczu w nocy, częstomocz, zaburzenie erekcji, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Rzadko: stan splątania. Bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, hiperglikemia, wzmożone napięcie, neuropatia obwodowa, zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, rozrost dziąseł, zapalenie wątroby, żółtaczka, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, zapalenie skóry złuszczające, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (w większości przypadków jako konsekwencja cholestazy). Częstość nieznana: zaburzenie pozapiramidowe (zespół pozapiramidowy), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella).

Tertens-AM - interakcje

Interakcje związane z indapamidem. Nie stosować z litem - następuje zwiększenie stężenia litu w osoczu z objawami przedawkowania, tak jak w przypadku diety ubogosodowej (zmniejszone wydalanie litu z moczem); jednakże jeśli konieczne jest zastosowanie leków moczopędnych, należy uważnie monitorować stężenie litu w osoczu i jeśli jest to konieczne, odpowiednio dostosować dawkę. Zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z: lekami mogącymi powodować wystąpienie częstoskurczu torsade de pointes - leki przeciwarytmiczne (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, dofetylid, ibutylid, sotalol,  bretylium), chloropromazyna, cyjamemazyna, lewopromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna, amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, droperydol, haloperydol, pimozyd, beprydyl, cyzapryd, difemanyl, erytromycyna i.v., halofantryna, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina i.v., metadon, astemizol, terfenadyna (hipokaliemia po zastosowaniu indapamidu zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, które mogą wystąpić po podaniu tych leków; zaleca się kontrolowanie i wyrównywanie stężenia potasu we krwi oraz wykonywanie badania EKG); glikozydami naparstnicy (hipokaliemia jest czynnikiem usposabiającym do wystąpienia objawów toksyczności glikozydów, należy monitorować stężenie potasu we krwi, wykonywać badania EKG, a w razie konieczności zmodyfikować leczenie); lekami zmniejszającymi stężenie potasu we krwi - amfoterycyna B i.v., gliko- i mineralokortykosteroidy podawane ogólnie, tetrakozaktyd, środki przeczyszczające pobudzające motorykę jelit (zwiększone ryzyko hipokaliemii, działanie addytywne; należy monitorować oraz korygować stężenie potasu w osoczu, zwłaszcza podczas jednoczesnego leczenia glikozydami naparstnicy; należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające perystaltyki); baklofenem (nasilenie działania hipotensyjnego, należy nawodnić pacjenta i kontrolować czynność nerek); NLPZ i kwasem acetylosalicylowym w dużych dawkach (osłabienie działania hipotensyjnego, ryzyko pogorszenia czynności nerek; należy uzupełniać niedobory płynów i monitorować czynność nerek); allopurynolem (zwiększenie częstości reakcji nadwrażliwości na allopurynol); inhibitorem ACE (ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego i (lub) ostrej niewydolności nerek, jeśli leczenie inhibitorami ACE rozpoczynane jest w sytuacji utrzymującego się niedoboru sodu, szczególnie u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej; u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym należy odstawić lek moczopędny na 3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitora ACE, a następnie, jeżeli to konieczne, powrócić do leczenia lekiem moczopędnym nieoszczędzającym potasu lub rozpocząć leczenie inhibitorem ACE w małych dawkach i stopniowo je zwiększać; u  pacjentów z zastoinową niewydolnością serca należy rozpocząć leczenie od bardzo małych dawek inhibitora ACE, jeżeli to możliwe po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego potasu; we wszystkich przypadkach należy monitorować czynność nerek, stężenie kreatyniny we krwi, przez pierwsze tygodnie leczenia inhibitorem ACE). Stosować ostrożnie z: lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas - amiloryd, spironolakton, triamteren (racjonalne skojarzenie tych leków, korzystne dla niektórych pacjentów, nie eliminuje ryzyka hipokaliemii, zwłaszcza w przypadku osób chorych na cukrzycę lub z niewydolnością nerek, lub hiperkaliemii; należy kontrolować stężenie potasu we krwi i EKG, a jeśli jest to konieczne, należy ponownie rozważyć sposób leczenia); metforminą (ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej; nie należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny we krwi wynosi >15 mg/l u mężczyzn i >12 mg/l u kobiet); środkami kontrastowymi zawierającymi jod (ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek; przed zastosowaniem jodowego środka cieniującego należy nawodnić pacjenta); solami wapnia (ryzyko hiperkalcemii); cyklosporyną, takrolimusem (ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny we krwi); TLP i neuroleptykami (nasilenie działania hipotensyjnego i ryzyko niedociśnienia ortostatycznego); tetrakozaktydem, kortykosteroidami (osłabienia działania hipotensyjnego). Interakcje związane z amlodypiną. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej (dantrolen). Przyjmowanie amlodypiny z grejpfrutami lub z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności, co u niektórych pacjentów może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie wpływu amlodypiny na organizm, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczna kontrola kliniczna oraz dostosowanie dawki. Ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego, podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów. Jednoczesne stosowanie znanych induktorów CYP3A4 może powodować zmiany stężenia amlodypiny w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu - szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 np. ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) - należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność modyfikacji dawki. Działanie amlodypiny polegające na obniżaniu ciśnienia tętniczego sumuje się z działaniem obniżającym ciśnienie krwi innych leków o właściwościach przeciwnadciśnieniowych. Amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny lub warfaryny. Ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi, podczas stosowania amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego dawkę, jeśli jest to konieczne. Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć ekspozycję na inhibitory mTOR. U pacjentów po przeszczepieniu nerki obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych cyklosporyny (średnio o 0%-40%) przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny. Należy rozważyć monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepieniu nerki przyjmujących amlodypinę, a w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny. Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77% narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.

Tertens-AM - dawkowanie

Doustnie. 1 tabl. na dobę, przyjmowana w pojedynczej dawce, najlepiej rano. Stosowanie leku złożonego nie jest odpowiednie do rozpoczynania leczenia. Jeżeli konieczna jest zmiana dawkowania, należy oddzielnie określić dawkę poszczególnych substancji czynnych. Szczególne grupy pacjentów. W przypadku ciężkiego zaburzenia czynności nerek (CCr <30 ml/min) leczenie jest przeciwwskazane. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek, dostosowanie dawki nie jest konieczne. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być leczeni preparatem w zależności od czynności nerek. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby leczenie jest przeciwwskazane. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby, zalecenia dotyczące dawkowania amlodypiny nie zostały ustalone, z tego powodu należy ostrożnie określić dawkę oraz rozpocząć leczenie od najmniejszej dawki z zakresu dawkowania. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci oraz młodzieży (brak dostępnych danych). Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, popijając wodą.

Tertens-AM - uwagi

Preparat ma mały lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn: indapamid nie wpływa na czujność, lecz w indywidualnych przypadkach mogą wystąpić różne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, zwłaszcza na początku leczenia lub gdy jest dołączony inny środek przeciwnadciśnieniowy - w rezultacie zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn może być zaburzona; amlodypina wywiera mały lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn - zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli pacjenci odczuwają zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie lub nudności, zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia. Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten lek zawiera substancję czynną, która może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego.


Reklama

Niesamowite ptaki, których śpiew słychać wiosną!
Sprawdź!