Znajdź lek

Uromitexan

Działanie

Lek działa ochronnie na błonę śluzową dróg moczowych w stosunku do metabolitów cytostatyków oksazafosforynowych (ifosfamid, trofosfamid, cyklofosfamid), które działają drażniąco na drogi moczowe i powodują krwotoczne zapalenie błony śluzowej. Mechanizm działania uroprotekcyjnego leku polega zarówno na stabilizacji urotoksycznych hydroksylowych metabolitów oksazofosforynowych, jak i tworzeniu na drodze addycji nietoksycznych związków z akroleiną co pozwala na miejscową detoksykację w dolnych drogach moczowych. Po podaniu dożylnym w postaci wolnego związku tiolowego mesna ulega we krwi szybkiej przemianie do swojego metabolitu - dwusiarczku mesny, którego znaczna część po filtracji kłębkowej ulega ponownej redukcji do wolnego związku tiolowego. Mesna wiąże się z białkami w 69-75%. Po dożylnym podaniu dawki 800 mg, T0,5 mesny i dimesny we krwi wynoszą odpowiednio 0,36 h i 1,17 h. Ok. 32% i 33% podanej dawki było wydalane z moczem w ciągu 24 h odpowiednio jako mesna i dimesna. Większość odzyskiwanej dawki była wydalana w ciągu 4 h.

Wskazania

Środek profilaktyczny, zmniejszający częstość występowania krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego wywołanego podawaniem oksazafosforyn (ifosfamidu, cyklofosfamidu, trofosfamidu). Lek należy zawsze podawać z ifosfamidem. W przypadku stosowania cyklofosfamidu lub trofosfamidu, lek należy podawać w dawkach przekraczających 10 mg/kg mc. oksazafosforyny oraz u wszystkich pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka (przebyta radioterapia nowotworów narządów miednicy, zapalenie pęcherza moczowego związane z wcześniejszym leczeniem ifosfamidem, cyklofosfamidem lub trofosfamidem lub przebyte choroby dróg moczowych).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki leku lub inne związki tiolowe. Ciąża i laktacja.

Środki ostrożności

Lek należy stosować po starannej analizie stosunku ryzyka do korzyści u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Zaobserwowano ciężkie, jak i niewielkie reakcje nadwrażliwości, związane ze stosowaniem mesny w leczeniu ciężkich układowych chorób autoimmunologicznych oraz nowotworów (przypominały obraz kliniczny posocznicy, a u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, przypominały zaostrzenie choroby podstawowej). Mogą one ulegać pogorszeniu przy ponownej ekspozycji na mesnę, a w niektórych sytuacjach mogą być zagrożeniem dla życia. Lek nie zapobiega występowaniu krwotocznego zapalenia pęcherza u wszystkich pacjentów, stąd należy codziennie przed rozpoczęciem leczenia oksazafosforyną badać poranną próbkę moczu na obecność krwi. W przypadku wystąpienia krwiomoczu podczas stosowania leku łącznie z oksazafosforynami w zalecanych dawkach, w zależności od nasilenia krwiomoczu można rozpocząć zmniejszanie dawki oksazafosforyny lub jej odstawienie. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, z uwagi na częstsze występowanie zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca oraz współistniejące choroby lub równocześnie stosowane leki.

Ciąża i laktacja

Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Lek należy stosować w ciąży tylko wówczas, gdy jest to wyraźnie konieczne. Nie wiadomo, czy mesna lub dimesna są wydalane z mlekiem kobiecym, należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia lub zaprzestaniu stosowania leku.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy, uczucie pustki w głowie, ospałość/senność; nagłe zaczerwienienie twarzy; ból brzucha/kolka, nudności, biegunka; wysypka, świąd i wysypka w miejscu infuzji, gorączka, objawy grypopodobne. Często: zapalenie gardła; powiększenie węzłów chłonnych; brak apetytu, uczucie odwodnienia; bezsenność, koszmary senne, zawroty głowy, parestezje, przeczulica, omdlenia, niedoczulica, zaburzenia uwagi; zapalenie spojówek, światłowstręt, niewyraźne widzenie; kołatanie serca; zatkanie nosa, kaszel, ból opłucnowy, suchość w ustach, skurcz oskrzeli, duszność uczucie dyskomfortu dotyczące krtani, krwawienie z nosa, podrażnienie błon śluzowych; wzdęcia, wymioty, palący ból (zamostkowy lub w nadbrzuszu), zaparcia; krwawienie z dziąseł, zwiększona aktywność aminotransferaz; świąd, nadmierne pocenie się; ból stawów, ból pleców, ból kończyn, ból żuchwy, bóle mięśni; trudności w oddawaniu moczu; w miejscu infuzji: ból, rumień, pokrzywka, obrzęk; dreszcze, zmęczenie, ból w klatce piersiowej złe samopoczucie. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktoidalne; uniesienie odcinka ST; reakcje krążeniowe; swędzenie, zaczerwienienie, tworzenie się pęcherzyków, toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella); obrzęk pokrzywkowy, miejscowy obrzęk tkanek; ból kończyn i stawów; osłabienie, reakcje błony śluzowej, brak energii, wyczerpanie; zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększona częstość oddechów, wzrost niektórych prób wątrobowych. Częstość nieznana: trombocytopenia (nadwrażliwość), pancytopenia, leukopenia, limfopenia, eozynofilia, reakcje nadwrażliwości, anafilaksja; drgawki; obrzęk wokół oczu; tachykardia, nieprawidłowy elektrokardiogram; niedociśnienie lub nadciśnienie tętnicze; przyspieszenie częstości oddechów, niewydolność oddechowa, niedotlenienie, zmniejszenie saturacji, krwioplucie; zapalenie jamy ustnej, nieprzyjemny smak; zapalenie wątroby, zwiększona aktywność gammaglutamylotransferazy, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi; zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, wysypka polekowa, owrzodzenia i (lub) pęcherze/tworzenie się pęcherzy, obrzęk naczynioruchowy, trwałe odczyny polekowe, wysypka spowodowana nadwrażliwością na światło, pokrzywka, uczucie pieczenia, rumień, ostra niewydolność nerek; obrzęk twarzy, obrzęk obwodowy, astenia; objawy rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego w badaniach laboratoryjnych, wydłużony czas protrombinowy, wydłużony czas kaolinowo-kefalinowy. U niektórych pacjentów zdarzenia niepożądane wystąpiły podczas pierwszego podania mesny, a u innych po drugim lub trzecim podaniu. Ogólnie, wszystkie objawy niepożądane wystąpiły w ciągu kilku godzin. U niektórych pacjentów nie wystąpiły dalsze reakcje niepożądane po pierwszym zdarzeniu, podczas gdy u innych pacjentów wystąpiło zaostrzenie zdarzeń podczas wielokrotnego stosowania leku. U niektórych pacjentów, u których wystąpiły miejscowe reakcje skórne w miejscu wstrzyknięcia, kolejne podanie mesny spowodowało reakcję skórną w innych obszarach. W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników podanie pojedynczych dawek mesny zwykle wiązało się z szybkim (w ciągu 24 godzin), a w niektórych przypadkach znacznym zmniejszeniem liczby limfocytów, co było zjawiskiem odwracalnym w ciągu 1 tygodnia od podania. W badaniach farmakokinetycznych z udziałem zdrowych ochotników, podanie mesny jednego dnia lub przez kilka dni w niektórych przypadkach powodowało umiarkowane, przemijające, zwiększenie stężenia fosforu w surowicy. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi leczonych cyklofosfamidem i mesną częściej występowały reakcje nadwrażliwości.

Interakcje

Lek nie wpływa na ogólnoustrojowe działanie oksazafosforyn oraz na nowotworowe działanie innych cytostatyków (doksorubicyny, BCNU, metotreksatu, winkrystyny) ani na działanie terapeutyczne innych leków, takich jak glikozydy naparstnicy.

Dawkowanie

Dorośli. Terapia powinna trwać tak długo jak leczenie oksazafosforyną i dalej do czasu, gdy stężenie metabolitów oksazafosforyny w moczu zmniejszy się do wartości nietoksycznych. Dożylnie we wstrzyknięciach w dawkach stanowiących 20% dawki oksazafosforyny w godzinie 0 (w momencie podawania oksazafosforyny), a następnie po 4 i 8 h. W leczeniu wysokimi dawkami oksazafosforyny (np. przed przeszczepem szpiku kostnego) całkowita dawka leku może być zwiększona do 120-160% dawki oksazafosforyny. Zaleca się, aby od podania 20% dawki leku (związanej z całkowitą dawką oksazafosforyny) w godzinie 0 pozostałą dawkę podawać dożylnie w sposób ciągły przez okres 24 h przy pomocy pompy infuzyjnej. Można również zastosować pojedyncze wstrzyknięcia metodą bolus: dorośli - odpowiednio 3 x 40% (godzina 0, 4, 8) lub 4 x 40% (godzina 0, 3, 6, 9). Zamiast wstrzyknięci bolusowych można zastosować krótkie, 15-minutowe infuzje. Wykazano, że przy ciągłej infuzji ifosfamidu korzystne jest podawanie preparatu w godzinie 0 po początkowej dawce 20% we wstrzyknięciu metodą bolus (początek infuzji - godzina 0), po których następuje infuzja 100% dawki ifosfamidu. Ochronę dróg moczowych należy kontynuować przez 6-12 h po zakończeniu infuzji ifosfamidu. Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku nie zostały ustalone; może zajść konieczność skrócenia odstępów pomiędzy kolejnymi dawkami i (lub) zwiększenia liczby poszczególnych dawek. Doświadczenie kliniczne po podaniu dawek konwencjonalnych wykazało, że w pojedynczych przypadkach korzystnie jest podawać lek w krótszych odstępach czasu (np. co 3 h, całkowita dawka leku = 60% dawki oksazafosforyny). W przypadku terapii bardzo wysokimi dawkami oksazafosforyny wstrzyknięcia bolusowe leku należy zawsze podawać w krótszych odstępach czasu (np. 20% w godzinie 0, 1, 3, 6, 9, 12). Zamiast wstrzyknięć bolusowych można zastosować krótkie, 15-minutowe infuzje. Pacjenci z uszkodzonym nabłonkiem dróg moczowych w wyniku wcześniejszego leczenia oksazafosforynami lub napromieniania narządów miednicy, lub pacjenci, u których standardowe dawki leku nie zapewniają odpowiedniej ochrony, np. pacjenci z chorobami dróg moczowych: dawkę 40% dawki oksazafosforyny należy podawać w odstępach krótszych niż 4 h i (lub) zwiększyć liczbę dawek.

Uwagi

Podawanie leku może być przyczyną fałszywie dodatnich wyników testów paskowych na obecność ciał ketonowych (np. testu Rothera, N-Multistix reagent strip) oraz fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych wyniki testów paskowych na obecność erytrocytów w moczu. Przez cały okres leczenia należy utrzymywać wydalanie moczu na poziomie 100 ml/h oraz przeprowadzać badania moczu pod kątem obecności krwi lub białka. U pacjentów leczonych mesną mogą wystąpić działania niepożądane (w tym np. omdlenia, uczucie oszołomienia, ospałość/senność, zawroty głowy i zaburzenia widzenia), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Decyzja o zdolności do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn powinna być podejmowana indywidualnie.

Pharmindex