Nowy sklep

już ON-LINE

Vaciclor

Działanie

Lek przeciwwirusowy, L-walinowy ester acyklowiru. W organizmie człowieka walacyclowir szybko i niemal całkowicie ulega rozkładowi do acyklowiru i waliny, najprawdopodobniej z udziałem enzymu zwanego hydrolazą walacyklowiru. Acyklowir hamuje wybiórczo namnażanie wirusów grupy Herpes, wykazując in vitro działanie na wirusy: opryszczki pospolitej (HSV) typu 1 i 2, ospy wietrznej i półpaśca (VZV), cytomegalii CMV), wirusa Epsteina-Barr (EBV) oraz ludzkiego herpeswirusa 6 (HHV-6). Po fosforylacji do czynnej postaci - trójfosforanu acyklowiru - lek hamuje syntezę DNA wirusów grupy Herpes. Walacyklowir zastosowany w półpaścu skraca czas odczuwania bólu i zmniejsza odsetek chorych, u których występuje neuralgia zarówno w ostrej, jak i w przewlekłej fazie choroby. Biodostępność acyklowiru po podaniu w postaci walacyklowiru wynosi 54%, a więc jest około 4 razy większa niż po doustnym podaniu acyklowiru. Obecność pokarmu nie ma wpływu na biodostępność walacyklowiru. Po podaniu preparatu stężenie maksymalne acyklowiru we krwi występuje po 1-2 h; stężenie maksymalne walacyklowiru, występujące po 30-100 min, wynosi zaledwie 4% wartości Cmax acyklowiru i jest niewykrywalne po około 3 h. Walacyklowir wiąże się z białkami osocza w 15%. T0,5 we krwi wynosi około 3 h. Jest wydalany z moczem głównie w postaci acyklowiru i jego metabolitu (CMMG).

Wskazania

Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV). Leczenie półpaśca i półpaśca ocznego u pacjentów dorosłych z prawidłową odpornością oraz leczenie półpaśca u pacjentów dorosłych z odpornością osłabioną w stopniu lekkim lub umiarkowanym. Zakażenia wirusem opryszczki zwykłej (HSV). Leczenie i ograniczanie zakażeń skóry i błon śluzowych, wywołanych wirusem HSV, w tym: w leczeniu pierwszego wystąpienia i nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością; w leczeniu nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością; w hamowaniu nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych i młodzieży z prawidłową odpornością oraz dorosłych z osłabioną odpornością; w leczeniu zakażeń oka wirusem opryszczki zwykłej i zapobieganiu ich nawrotom. Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem pacjentów z odpornością osłabioną z przyczyn innych niż zakażenie wirusem HIV, zakażonych wirusem HSV. Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV): zapobieganie zakażeniom wirusem CMV i chorobie cytomegalowirusowej po przeszczepie narządów u dorosłych i młodzieży.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na walacyklowir lub acyklowir lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Należy pamiętać o prawidłowym nawodnieniu organizmu chorego, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami nerek, przy stosowaniu dużych dawek leku oraz w podeszłym wieku (zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony układu nerwowego) i rozważyć zmniejszenie dawki leku w tej grupie pacjentów. Zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i po przeszczepie wątroby przy stosowaniu dawek większych niż 4000 mg na dobę (brak badań). Należy wnikliwie obserwować odpowiedź kliniczną w leczeniu półpaśca, zwłaszcza u pacjentów z osłabioną odpornością. Należy rozważyć zastosowanie dożylnego leczenia przeciwwirusowego, gdy odpowiedź na doustne leczenie przeciwwirusowe jest niewystarczająca. U pacjentów z półpaścem powikłanym, w tym ze zmianami narządowymi, rozsianymi, neuropatiami ruchowymi, zapaleniem mózgu i powikłaniami mózgowo-naczyniowymi, pacjenci z osłabioną odpornością z półpaścem ocznym lub z dużym ryzykiem rozsiewu choroby i zajęcia narządów wewnętrznych powinni otrzymywać leczenie dożylne. Należy pouczyć pacjenta, aby unikał kontaktów seksualnych, kiedy objawy są obecne (nawet jeśli rozpoczęto leczenie lekiem przeciwwirusowym) ze względu na możliwość przeniesienia opryszczki narządów płciowych. U pacjentów z zakażeniami oczu wirusem HSV ściśle kontrolować reakcję kliniczną na leczenie (przy małym prawdopodobieństwie zadowalającej odpowiedzi rozważyć dożylne leczenie przeciwwirusowe). Dane dotyczące skuteczności walacyklowiru uzyskane od pacjentów po poszeszczepach z dużym ryzykiem wystąpienia cytomegalii wskazują, że walacyklowir może być stosowany jedynie u pacjentów, u których względy bezpieczeństwa wykluczają zastosowanie walgancyklowiru lub gancyklowiru. Podczas stosowania dużych dawek leku (takich jak w zapobieganiu cytomegalii) należy uważnie obserwować stan czynności nerek i odpowiednio zmodyfikować dawkę. Skuteczność walacyklowiru u dzieci poniżej 12 lat nie została oceniona.

Ciąża i laktacja

W ciąży preparat stosować jedynie w przypadku, gdy przewidywane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka. Zaleca się ostrożność w stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy. Często: nudności, zawroty głowy, wymioty, biegunka, wysypka (w tym spowodowana nadwrażliwością na światło), świąd. Niezbyt często: leukopenia (głównie u pacjentów z osłabioną odpornością), małopłytkowość, dezorientacja, omamy, zaburzenia świadomości, drżenia, pobudzenie, duszność, dolegliwości w obrębie brzucha, przemijające zwiększenie parametrów czynności wątroby (np. bilirubina, enzymy wątrobowe), pokrzywka, ból nerek, krwiomocz (często związany z innymi zaburzeniami czynności nerek). Rzadko: anafilaksja, ataksja, zaburzenia mowy, drgawki, encefalopatia, śpiączka, objawy psychotyczne, delirium, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenie czynności nerek, ostra niewydolność nerek (szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym lub z zaburzeniami czynności nerek, otrzymujących dawki większe niż zalecane). Zaburzenia neurologiczne, czasami ciężkie, mogą być wiązane z encefalopatią (dezorientacja, pobudzenie, drgawki, omamy, śpiączka) są zasadniczo przemijające i zwykle obserwowane są u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub innymi czynnikami predysponującymi. Reakcje neurologiczne występują znacznie częściej u pacjentów po przeszczepie narządu, otrzymujących duże dawki leku (8000 mg na dobę) w zapobieganiu CMV. Ponadto może wystąpić wytrącanie się kryształków acyklowiru wewnątrz cewek nerkowych (należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta), zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy.

Interakcje

Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie leki nefrotoksyczne (aminoglikozy, organiczne związkami platyny, jodowane środki cieniujące, metotreksat, pentamidyna, foskarnet, cyklosporyna i takrolimus), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i w razie konieczności zapewnić odpowiednią kontrolę czynności nerek. Cymetydyna, probenecyd i inne preparaty (w tym np. tenofowir) zwiększają stężenie acyklowiru we krwi w wyniku zmniejszenia jego klirensu nerkowego. Podobnie, podanie walacyklowiru może prowadzić do zwiększenia w osoczu stężenia jednocześnie podawanych leków. U pacjentów narażonych na większe stężenia acyklowiru pochodzącego z walacyklowiru (np. w dawkach stosowanych w leczeniu półpaśca lub zapobieganiu CMV) należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania leków, które hamują aktywne wydzielanie w cewkach nerkowych. Podczas jednoczesnego podawania acyklowiru i nieczynnego metabolitu mykofenolanu mofetylu, leku immunosupresyjnego stosowanego u pacjentów po przeszczepieniu narządów, obserwowano zwiększenie AUC tych leków. Nie obserwowano zmian Cmax ani AUC po jednoczesnym podaniu preparatu i mykofenolanu mofetylu zdrowym ochotnikom.

Dawkowanie

Doustnie. Zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV). Leczenia należy rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu półpaśca. Brak danych dotyczących leczenia rozpoczętego po czasie dłuższym niż 72 h od wystąpienia wysypki półpaścowej. Dorośli z prawidłową odpornością: 1000 mg 3 razy na dobę przez 7 dni. Dorośli z osłabioną odpornością: 1000 mg 3 razy na dobę przez co najmniej 7 dni oraz przez 2 dni po przekształceniu się zmian w strupki; leczenie przeciwwirusowe zaleca się, jeśli upłynął nie więcej niż tydzień od pojawienia się pęcherzyków lub w dowolnym momencie przed całkowitym przekształceniem się zmian w strupki. Leczenie zakażenia wirusem opryszczki zwykłej (HSV) u dorosłych i młodzieży (≥12 lat). Dorośli i młodzież (≥12 lat) z prawidłową odpornością: 500 mg 2 razy na dobę. W nawrotach leczenie należy kontynuować przez 3 do 5 dni. W leczeniu pierwszego zakażenia, które może mieć cięższy przebieg, może być konieczne wydłużenie okresu podawania leku do 10 dni. Podawanie leku rozpocząć jak najwcześniej. W leczeniu nawrotów opryszczki zwykłej najkorzystniejsze jest rozpoczęcie podawania leku w okresie prodromalnym lub tuż po pojawieniu się pierwszych zmian lub objawów. Opryszczka wargowa. Dorośli i młodzież (≥12 lat): 2000 mg 2 razy na dobę przez 1 dzień. Drugą dawkę należy przyjąć ok. 12 h (nie wcześniej niż 6 h) po przyjęciu pierwszej. Leczenie należy rozpocząć z chwilą pojawienia się najwcześniejszych objawów (tj. mrowienie, świąd lub pieczenie). Dorośli z osłabioną odpornością: 1000 mg 2 razy na dobę przez minimum 5 dni (w zależności od oceny ciężkości stanu klinicznego i oceny stanu odporności). W leczeniu opryszczki występującej po raz pierwszy, która może mieć cięższy przebieg, może być konieczne przedłużenie leczenia do 10 dni. Leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej. Aby uzyskać największą korzyść kliniczną, leczenie należy rozpocząć w ciągu 48 h. Zaleca się ścisłą kontrolę ewolucji zmian. Zapobieganie nawrotom opryszczki zwykłej u dorosłych i młodzieży (≥12 lat). Dorośli i młodzież (≥12 lat) z prawidłową odpornością: 250 mg 2 razy na dobę. Niektórzy pacjenci z bardzo częstymi nawrotami (≥10 zakażeń rocznie bez leczenia) mogą uzyskać dodatkową korzyść, jeśli stosują dawkę dobową 500 mg w dwóch dawkach podzielonych (250 mg 2 razy na dobę) (zamiast 500 mg raz na dobę). Leczenie należy zweryfikować po 6-12 mies. Dorośli z osłabioną odpornością: 500 mg 2 razy na dobę. Leczenie należy zweryfikować po 6-12 mies. Zapobieganie zakażeniom wirusem cytomegalii (CMV) i chorobie cytomegalowirusowej u dorosłych i młodzieży (≥12 lat). 2000 mg 4 razy na dobę i podawanie należy rozpocząć jak najszybciej po przeszczepieniu. Czas trwania terapii to zazwyczaj 90 dni, ale u pacjentów wysokiego ryzyka może być konieczność jej wydłużenia. Dawkowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV). Leczenie półpaśca u dorosłych pacjentów z zaburzeniami odporności i bez zaburzeń odporności: klirens kreatyniny - ≥50 ml/min: 1000 mg 3 razy na dobę; klirens kreatyniny - 30-49 ml/min: 1000 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - 10-29 ml/min: 1000 mg raz na dobę; klirens kreatyniny - < 10 ml/min: 500 mg raz na dobę. Zakażenie wirusem opryszczki (HSV). Leczenie opryszczki u dorosłych i młodzieży bez zaburzeń odporności: klirens kreatyniny - ≥30 ml/min: 500 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - <30 ml/min: 500 mg raz na dobę. Leczenie opryszczki u dorosłych z osłabioną odpornością: klirens kreatyniny - ≥30 ml/min: 1000 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - <30 ml/min: 1000 mg raz na dobę. Leczenie opryszczki wargowej u dorosłych i młodzieży bez zaburzeń odporności (alternatywny schemat 1-dniowy): klirens kreatyniny - ≥50 ml/min: 2000 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - 30-49 ml/min: 1000 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - 10-29 ml/min: 500 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - < 10 ml/min: 500 mg raz na dobę. Zapobieganie nawrotowi opryszczki u dorosłych i młodzieży bez zaburzeń odporności: klirens kreatyniny - ≥30 ml/min: 250 mg 2 razy na dobę (u pacjentów z ≥10 nawrotami w ciągu roku, lepsze wyniki można uzyskać stosując dawkę 250 mg 2 razy na dobę); klirens kreatyniny - <30 ml/min: 250 mg raz na dobę. Zapobieganie nawrotowi opryszczki u dorosłych z osłabioną odpornością: klirens kreatyniny - ≥30 ml/min: 500 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - <30 ml/min: 250 mg 2 razy na dobę. Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV). Zapobieganie cytomegalii u dorosłych i młodzieży - biorców przeszczepów: klirens kreatyniny - ≥75 ml/min: 2000 mg 4 razy na dobę; klirens kreatyniny - 50 - <75 ml/min: 1500 mg 4 razy na dobę; klirens kreatyniny - 25 - <50 ml/min: 1500 mg 3 razy na dobę; klirens kreatyniny - 10 - <25 ml/min: 1500 mg 2 razy na dobę; klirens kreatyniny - <10 ml/min lub pacjenci dializowani: 1500 mg raz na dobę. U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej walacyklowir należy podawać po zakończeniu zabiegu hemodializy. Należy regularnie kontrolować klirens kreatyniny, szczególnie w okresach, kiedy czynność nerek ulega szybkiej zmianie, np. natychmiast po przeszczepieniu lub stentowaniu tętnic nerkowych. Dawkowanie u pacjentów z zanurzeniami czynności wątroby. Badania z zastosowaniem dawki 1000 mg walacyklowiru wykazały, że u dorosłych pacjentów z marskością wątroby niewielkiego lub umiarkowanego stopnia (tzn. gdy zachowane są procesy biosyntez wątrobowych), modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Dane farmakokinetyczne uzyskane u dorosłych pacjentów z zaawansowaną marskością wątroby (tzn. gdy procesy biosyntez wątrobowych są upośledzone oraz z udokumentowanym przeciekiem wrotno-systemowym), nie wskazują na konieczność modyfikacji dawkowania; jednakże doświadczenie kliniczne w tym zakresie jest ograniczone. Nie są dostępne dane dotyczące zastosowania dawek równych lub większych niż 4000 mg na dobę u pacjentów z chorobami wątroby. Nie przeprowadzono szczegółowych badań po przeszczepie wątroby - należy zachować ostrożność stosując u tych pacjentów dawki powyżej 4000 mg na dobę.

Uwagi

Pharmindex