Znajdź lek

Angiox

Spis treści

Działanie

Bezpośredni i swoisty inhibitor trombiny, który wiąże się zarówno z punktem katalitycznym, jak i z zewnętrznym punktem wiążącym aniony trombiny, znajdującej się zarówno we frakcji płynnej oraz związanej ze skrzepem. Trombina odgrywa kluczową rolę w procesie krzepnięcia, rozszczepiając fibrynogen na monomery fibryny i aktywując czynnik XIII do czynnika XIIIa. Pozwala to fibrynie utworzyć połączoną kowalentnymi wiązaniami krzyżowymi strukturę stabilizującą skrzeplinę. Trombina aktywuje również czynniki V i VIII, sprzyjając dalszemu tworzeniu się trombiny, a także pobudza płytki krwi, stymulując ich gromadzenie się i wytwarzanie ziarniny. Biwalirudyna hamuje każde z powyższych działań trombiny. Wiązanie biwalirudyny z trombiną, a zatem również jej działanie, jest odwracalne, gdyż trombina powoli rozszczepia wiązanie Arg3-Pro4 biwalirudyny, w wyniku czego odtwarza aktywne miejsca trombiny. Biwalirudyna początkowo działa jak niekompetycyjny inhibitor trombiny. Z czasem ulega transformacji do inhibitora kompetycyjnego, umożliwiając początkowo zablokowanym cząsteczkom trombiny wchodzenie w interakcje z innymi substratami wykrzepiania i krzepnięcia, jeżeli jest to konieczne. Biwalirudyna pozostaje aktywna i nie jest neutralizowana przez produkty reakcji uwalniania płytek. Badania in vitro wykazały również, że biwalirudyna przedłuża czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czas trombinowy (TT) oraz czas protrombinowy (PT) w osoczu ludzkim zależnie od stężenia, a także że w odpowiedzi na surowice pochodzące od pacjentów z przebytym, wywołanym działaniem heparyny zespołem małopłytkowości/zakrzepicy (HIT/HITTS) nie powoduje agregacji płytek. Biodostępność biwalirudyny po podaniu dożylnym jest natychmiastowa i całkowita. Biwalirudyna szybko ulega dystrybucji do osocza i płynu pozakomórkowego. Nie wiąże się z białkami osocza (innymi niż trombina) ani z krwinkami czerwonymi. Można się spodziewać katabolizmu biwalirudyny - jako peptydu - na tworzące ją aminokwasy i dalszego ponownego ich wykorzystania w puli organizmu. Biwalirudyna jest metabolizowana przez proteazy, w tym przez trombinę. Około 20% biwalirudyny jest wydalane w nie zmienionej postaci z moczem.

Wskazania

Preparat o działaniu przeciwzakrzepowym do stosowania u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na biwalirudynę lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych lub na pochodne hirudyny. Czynne krwawienie lub zwiększone ryzyko krwawienia z powodu zaburzeń hemostazy i (lub) nieodwracalnych zaburzeń krzepnięcia. Ciężkie, nie dające się ustabilizować nadciśnienie tętnicze i podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR < 30 ml/min) oraz pacjenci dializowani.

Środki ostrożności

Nie należy podawać preparatu domięśniowo. W czasie leczenia pacjent musi być uważnie obserwowany pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów krwawienia. W razie stwierdzenia lub podejrzenia krwawienia należy przerwać leczenie preparatem. Należy poinformować pacjentów o wczesnych objawach nadwrażliwości, obejmujących wykwity pokrzywkowe, uogólnioną pokrzywkę, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech, niedociśnienie i anafilaksję. W przypadku pacjentów, u których uprzednie stosowanie lepirudyny spowodowało wytwarzanie przeciwciał przeciwko lepirudynie, należy zachować ostrożność. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu w czasie zabiegów brachyterapii z użyciem promieniowania beta. Należy też zachować ostrożność w przypadkach stosowania preparatu u osób w podeszłym wieku. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności działania biwalirudyny u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

Ciąża i laktacja

Nie ma odpowiednich danych na temat stosowania biwalirudyny u kobiet ciężarnych. Preparatu nie należy stosować u kobiet w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania preparatu u kobiet karmiących piersią.

Działania niepożądane

Działania niepożądane obserwowano częściej u kobiet i u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Mogą wystąpić krwawienia - bardzo często (≥ 1/10) i krwotoki - często (≥ 1/100, <1/10). Krwotokiem określono wystąpienie któregokolwiek z poniższych stanów: krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok do przestrzeni pozaotrzewnowej, utrata krwi prowadząca do konieczności przetoczenia co najmniej 2 jednostek pełnej krwi lub masy czerwonokrwinkowej, lub krwawienie powodujące zmniejszenie stężenia hemoglobiny o ponad 3g/dl bądź zmniejszenie stężenia hemoglobiny większe niż 4 g/dl (albo hematokrytu o 12%), przy braku zdefiniowanego miejsca krwawienia. Krwawieniem określono jakikolwiek stwierdzony epizod krwawienia, który spełniał kryteria krwotoku. Krwotoki pojawiały się najczęściej w miejscu wkłucia przy wprowadzaniu koszulki tętniczej. Inne, rzadziej obserwowane (>0,1%) miejsca krwawienia obejmowały "pozostałe" wkłucia, przestrzeń pozaotrzewnową, krwawienia w przewodzie pokarmowym oraz krwawienia z ucha, nosa lub gardła. Ponadto niezbyt często (≥ 1/1000 i <1/100) występowały następujące działania niepożądane: trombocytopenia, niedokrwistość, reakcje alergiczne, ból głowy, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, bradykardia, zakrzepica, niedociśnienie, inne zaburzenia naczyniowe, anomalie naczyniowe, duszność, nudności, wymioty, wysypka skórna, bóle kręgosłupa, ból w miejscu iniekcji, ból w klatce piersiowej. Po wprowadzeniu leku do sprzedaży obserwowano bardzo rzadko reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (w tym śmiertelny), nieswoistą nadwrażliwość, skrzeplinę (w tym ze skutkiem śmiertelnym).

Interakcje

Zastosowanie biwalirudyny jest możliwe dopiero po upływie 30 minut po przerwaniu dożylnego podawania niefrakcjonowanej heparyny lub po 8 h po zaprzestaniu podskórnego podawania heparyny drobnocząsteczkowej. Przeprowadzano badania interakcji z lekami przeciwpłytkowymi, w tym z kwasem acetylosalicylowym, tyklopidyną, klopidogrelem, abcyksymabem, eptyfibatydem i tyrofibanem - wyniki tych badań nie sugerują występowania interakcji farmakodynamicznych z badanymi lekami. W czasie skojarzonego stosowania leków przeciwzakrzepowych (heparyny, warfaryny, leków trombolitycznych i leków przeciwpłytkowych) należy się liczyć ze zwiększonym ryzykiem krwawień. W każdym przypadku skojarzonego stosowania biwalirudyny z lekami przeciwpłytkowymi lub lekiem przeciwzakrzepowym należy regularnie kontrolować kliniczne i biologiczne parametry hemostazy. Następujących leków nie należy podawać przez ten sam dostęp dożylny, przez który jest podawana biwalirudyna: alteplaza, chlorowodorek amiodaronu, amfoterycyna B, chlorowodorek chloropromazyny, diazepam, edysylan prochlorperazyny, reteplaza, streptokinaza i chlorowodorek wankomycyny.

Dawkowanie

Preparat jest przeznaczony do stosowania dożylnego. Jego podawanie powinien wykonywać lekarz specjalista w wykonywaniu angioplastyki naczyń wieńcowych.
Dorośli i osoby w starszym wieku: podawanie preparatu rozpoczyna się od dawki 0,75 mg/kg mc. w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus), bezpośrednio po którym preparat podaje się we wlewie dożylnym z szybkością 1,75 mg/kg mc./h, przynajmniej przez cały czas trwania zabiegu. Wlew ten można kontynuować do 4 h po zakończeniu PCI, o ile jest to uzasadnione klinicznie.
W celu oceny aktywności biwalirudyny można wykonać badanie czasu krzepnięcia po aktywacji (ACT). Wartości ACT po 5 min po podaniu biwalirudyny w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) wynoszą średnio 365 +/- 100 s. Jeżeli wartość ACT po 5 min jest mniejsza niż 225 s, należy ponownie podać preparat w dawce 0,3 mg/kg mc. w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus). Aby zmniejszyć możliwość wystąpienia niskich wartości ACT, odtworzony i rozcieńczony preparat należy przed podaniem dokładnie wymieszać, zaś samo podanie preparatu w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) powinno być zdecydowane i szybkie. Jeżeli wartość ACT jest większa niż 225 s i wlew w dawce 1,75 mg/kg mc. jest prawidłowo podawany, dalsze monitorowanie nie jest już konieczne. Koszulkę tętniczą można usunąć po upływie 2 h od zakończenia podawania wlewu biwalirudyny; nie ma konieczności dalszego monitorowania ACT.
U pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się monitorowanie czasu krzepnięcia, takiego jak ACT. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR 30-59 ml/min) powinno się zmniejszyć szybkość wlewu do 1,4 mg/kg mc./h. Natomiast dawka do podania w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) powinna pozostać na tym samym poziomie 0,75 mg/kg mc. Czas ACT należy oznaczyć po 5 min po podaniu preparatu w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus). Jeżeli wartość ACT jest mniejsza niż 225 s, należy podać w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) drugą dawkę 0,3 mg/kg mc., a następnie ponownie oznaczyć ACT po 5 min po podaniu drugiej dawki preparatu. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Uwagi

Preparat może być stosowany w skojarzeniu z inhibitorem GPIIb/IIIa.

Pharmindex