Nowy sklep

już ON-LINE

Bisoprolol Vitabalans

Działanie

Kardioselektywny lek β1-adrenolityczny, pozbawiony wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i właściwości stabilizowania błon komórkowych. Mechanizm działania hipotensyjnego nie jest wyjaśniony, wiadomo że bisoprolol znacząco zmniejsza aktywność reniny w osoczu. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca zablokowanie receptorów β1-adrenergicznych zwalnia czynność serca, zmniejsza objętość wyrzutową i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Biodostępność wynosi 90%. Z białkami osocza wiąże się w ok. 30%. Jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem, w tym 50% w postaci metabolitów. T0,5 wynosi 10-12 h, działanie utrzymuje się przez 24 h po jednorazowym podaniu.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze. Przewlekła, stabilna dławica piersiowa.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostra niewydolność serca lub stany niewyrównanej niewydolności serca wymagające dożylnego podawania leków inotropowych. Wstrząs kardiogenny. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (bez rozrusznika serca). Zespół chorego węzła zatokowego. Blok zatokowo-przedsionkowy. Objawowa bradykardia (poniżej 45-50 uderzeń na minutę podczas leczenia lub poniżej 50 uderzeń na minutę przed rozpoczęciem leczenia). Objawowe niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe krwi poniżej 100 mm Hg). Ciężka astma oskrzelowa lub ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc. Ciężka postać zarostowej choroby tętnic obwodowych i ciężka postać zespołu Raynaud'a. Nieleczony guz chromochłonny nadnercza. Kwasica metaboliczna. Jednoczesne stosowanie floktafeniny i sultoprydu.

Środki ostrożności

Leku nie należy stosować w leczeniu przewlekłej niewydolności serca (ze względu na niemożność stopniowego zwiększania dawki za pomocą tego preparatu). Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania, nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 12 rż. Ostrożnie stosować u pacjentów ze skurczem oskrzeli (astma oskrzelowa, obturacyjne choroby dróg oddechowych), z cukrzycą z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi (ryzyko maskowania objawów hipoglikemii), z nadczynnością tarczycy (możliwość maskowania objawów hipertyreozy), u osób stosujących ścisłą dietę; podczas leczenia odczulającego (możliwość zwiększenia wrażliwość na alergeny i stopnia nasilenia reakcji anafilaktycznych; stosowanie adrenaliny może nie zawsze przynosić spodziewane efekty terapeutyczne); w bloku przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia; w dławicy Prinzmetala; w zarostowej chorobie tętnic obwodowych (może dojść do nasilenia dolegliwości, zwłaszcza na początku leczenia); u chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy (lek należy stosować dopiero po podaniu leków α-adrenolitycznych); u pacjentów chorych na łuszczycę lub z łuszczycą w wywiadzie jedynie po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka; u pacjentów stosujących soczewki kontaktowe (zmniejszenie wydzielania łez i suchość spojówek); w przypadku stosowania wziewnych środków anestetycznych. Nie należy gwałtownie przerywać leczenia bisoprololem o ile nie jest to wyraźnie wskazane, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ze względu na możliwość przejściowego pogorszenia czynności serca (ryzyko wystąpienia zawału serca i nagłego zgonu). Preparat zawiera substancję czynną, która powoduje dodatnie wyniki testów antydopingowych.

Ciąża i laktacja

Bisoprolol może mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i (lub) rozwój płodu lub noworodka. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ łożyskowy, co może powodować opóźnienie wzrostu płodu, obumarcie płodu, poronienie lub przedwczesny poród. U płodu i noworodka bisoprolol może powodować m.in. hipoglikemię i bradykardię. Jeśli leczenie β-adrenolitykami jest konieczne, należy zastosować leki o selektywnym działaniu β1-adrenolitycznym. Leku nie należy stosować w ciąży, o ile nie jest to konieczne. Jeśli leczenie bisoprololem uznane zostało za niezbędne, należy kontrolować przepływ maciczno-łożyskowy oraz rozwój płodu. Noworodek powinien być pod ścisłą kontrolą. Objawy hipoglikemii i bradykardii występują zwykle w ciągu 3 dni po urodzeniu. Nie jest zalecane karmienie piersią podczas podawania bisoprololu.

Działania niepożądane

Często: zmęczenie, wyczerpanie, zawroty głowy, bóle głowy (szczególnie na początku leczenia, są one na ogół łagodne i często ustępują w ciągu 1-2 tygodni), uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn, zespół Raynaud'a, nasilenie istniejącego chromania przestankowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i zaparcie). Niezbyt często: zaburzenia snu, depresja, bradykardia, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub nasilenie istniejącego bloku przedsionkowo-komorowego), nasilenie współistniejącej niewydolności serca, niedociśnienie ortostatyczne, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub obturacyjną chorobą płuc w wywiadzie, osłabienie i kurcze mięśni, bóle stawów, astenia. Rzadko: alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, pojawienie się przeciwciał przeciwjądrowych z nietypowymi objawami klinicznymi, takimi jak zespół tocznia, który ustępują po zaprzestaniu leczenia, zwiększenie stężenia trójglicerydów, hipoglikemia, koszmary nocne, omamy, omdlenia, zmniejszenie wydzielania łez, zaburzenia słuchu, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości (świąd, zaczerwienienie, wysypka), zaburzenia potencji, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Bardzo rzadko: zapalenie spojówek, łysienie, wywołanie lub nasilenie objawów łuszczycy lub wysypki łuszczycopodobnej.

Interakcje

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania bisoprololu: z antagonistami wapnia z grupy werapamilu oraz, w mniejszym stopniu, diltiazemu (werapamil, diltiazem, beprydyl) - niekorzystny wpływ na kurczliwość, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie krwi; dożylne podanie werapamilu może spowodować znaczne niedociśnienie i blok przedsionkowo-komorowy; z lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (np.metylodopa, guanfacyna, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na możliwość zwolnienia akcji serca i pojemności minutowej serca, w tym nasilenia niewydolności serca i do rozszerzenia naczyń, nagłe przerwanie leczenia może zwiększać ryzyko wystąpienia "nadciśnienia z odbicia"; z inhibitorami monoamionooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) - nasilenie działania hipotensyjnego bisoprololu, zwiększenie ryzyka przełomu nadciśnieniowego. Należy zachować ostrożność stosując bisoprolol jednocześnie: z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid) - nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i nasilenie ujemnego działania inotropowego (zaleca się monitorowanie stanu klinicznego i ekg); z lekami przeciwartymicznymi klasy III (np. amiodaron) - nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego; z antagonistami wapnia z grupy dihydropirydyny - ryzyko niedociśnienia i dalszego pogorszenia czynności serca u pacjentów z niewydolnością serca, a u pacjentów z utajoną niewydolnością serca do jej wystąpienia; z lekami parasympatykomimetycznymi/inhibitorami acetylocholinoesterazy (w tym takryną) - możliwość wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększonego ryzyka bradykardii; z lekami β-adrenolitycznymi stosowanymi miejscowo (np. krople do oczu stosowane w leczeniu jaskry) - nasilenie ogólnoustrojowego działania bisoprololu; z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi - nasilenie działania hipoglikemizującego, blokada receptorów β-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii; z lekami stosowanymi do znieczulenia - odruchowa tachykardia i zwiększenie ryzyka niedociśnienia; z glikozydami naparstnicy - wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, a przez to zwolnienie czynności serca; z NLPZ - osłabienie działania hipotensyjnego; z pochodnymi ergotaminy - nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego; z lekami β-sympatykomimetycznymi (np. izoprenalina, dobutamina) - wzajemne osłabienie działania; z lekami symaptykomimetycznymi pobudzającymi zarówno receptory α i β (np. adrenalina, noradrenalina) - zwiększenie ciśnienia tętniczego i nasilenie objawów chromania przestankowego; z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, barbituranami, pochodnymi fenotiazyny oraz innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi i azotanami organicznymi - nasilone działanie obniżające ciśnienie krwi; z baklofenem, amifostyną, innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze - nasilenie działania hipotensyjnego i możliwość niedociśnienia. Połączenia do rozważenia: z meflochiną - ryzyko bradykardii; z kortykosteroidami - ryzyko osłabienia działania hipotensyjnego (retencja sodu i wody). Jednoczesne stosowanie β-adrenolityków i jodowych środków kontrastujących może hamować kompensacyjne reakcje sercowo-naczyniowe związane z niedociśnieniem lub wstrząsem indukowanym przez jodowe środki kontrastujące.

Dawkowanie

Doustnie: zaleca się rozpoczęcie leczenia od najmniejszej możliwej dawki; początkowo 5 mg na dobę; zwykle dawka terapeutyczna wynosi 10 mg raz na dobę; maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. W leczeniu łagodnego nadciśnienia tętniczego może być wystarczająca dawka 2,5 mg bisoprololu. Maksymalną dawkę, wynoszącą 20 mg, należy stosować jedynie w szczególnych przypadkach. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) i u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby dawka dobowa nie powinna być większa niż 10 mg. U pacjentów w podeszłym wieku zmiana dawki nie jest konieczna, ale zaleca się rozpoczynać leczenie od możliwie najmniejszej dawki. Tabletki należy przyjmować rano, można podczas posiłku, popijając płynem.

Uwagi

Rozpoczęcie leczenia bisoprololem wymaga regularnego monitorowania, szczególnie w przypadku leczenia pacjentów w podeszłym wieku. W trakcie leczenia bisoprololem należy monitorować stężenie glukozy. Lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę o połowę co tydzień. Preparat może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę urządzeń mechanicznych w ruchu.

Pharmindex