Znajdź lek

Brilique



Brilique to tabletki powlekane, które należy stosować w celu niwelowania ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób dorosłych z ostrym zespołem wieńcowym, bądź zawałem mięśnia sercowego. Substancją czynną leku jest tikagrelor. Preparat należy stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym.

Działanie

Inhibitor agregacji płytek krwi - selektywny antagonista receptora adenozynodifosforanowego (ADP). W sposób odwracalny działa na receptor płytkowy ADP P2Y12, zapobiegając aktywacji i agregacji płytek zależnej od ADP. Nie ma wpływu na miejsce wiązania ADP, ale jego interakcja z receptorem płytkowym ADP P2Y12 zapobiega przekazywaniu sygnału. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w ciągu 1,5 h. Biodostępność wynosi 36%. Jest metabolizowany w wątrobie przy udziale CYP3A4. Głowny metabolit tikagreloru jest także czynny. Ogólnoustrojowe narażenie na czynny metabolit stanowi około 30-40% narażenia na tikagrelor. Tikagrelor i czynny metabolit w znacznym stopniu wiążą się z białkami osocza (>99,7%). Podstawową drogą eliminacji tikagreloru jest metabolizm wątrobowy. T0,5 tikagreloru wynosi 7 h; czynnego metabolitu - 8,5 h.

Wskazania

W skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym w celu zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczyniowym u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym lub z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na tikagrelor lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Czynne krwawienie patologiczne. Krwotok śródczaszkowy w wywiadzie. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, klarytromycyny, nefazodonu, rytonawiru, atazanawiru).

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia: np. z niedawno przebytym urazem lub zabiegiem chirurgicznym, zaburzeniami krzepnięcia, czynnym lub niedawno przebytym krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia (np. ASA w dużych dawkach podtrzymujących, tj. >300 mg/dobę, inne NLPZ, doustne leki przeciwzakrzepowe, leki fibrynolityczne zastosowane w ciągu 24 h przed zażyciem dawki tikagreloru). Transfuzja płytek nie powodowała odwrócenia działania przeciwpłytkowego tikagreloru u zdrowych ochotników. Także desmopresyna zastosowana z preparatem nie skraca standardowego czasu krwawienia i wątpliwe jest, aby była skuteczna w leczeniu klinicznych incydentów krwawienia. Leczenie przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy lub kwas traneksamowy) i (lub) rekombinowany czynnik VIIa mogą zwiększać hemostazę. Tikagrelor może być ponownie zastosowany, jeśli przyczyna krwawienia została zidentyfikowana i opanowana. Jeżeli pacjent ma być poddany planowemu zabiegowi chirurgicznemu, a działanie przeciwagregacyjne nie jest wskazane, leczenie tikagrelorem należy przerwać na 7 dni przed zabiegiem. Pacjenci z OZW po przebytym niedokrwiennym udarze mózgu mogą być leczeni tikagrelorem przez maksymalnie 12 miesięcy. Istnieją jedynie ograniczone doświadczenia ze stosowaniem tikagreloru u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby, w związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności u tych chorych. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia incydentów bradykardii (np. bez rozrusznika z zespołem chorego węzła zatokowego, z blokiem przedsionkowo-komorowym II lub IIIst. lub, u których występują omdlenia związane z bradykardią, a także u pacjentów stosujących leki wywołujące bradykardię); u pacjentów z astmą i (lub) POChP w wywiadzie (jeżeli w trakcie leczenia pojawią się nowe incydenty duszności, wydłuży się czas ich trwania lub pogorszą się objawy duszności, należy przeprowadzić pełną diagnostykę i jeśli pacjent źle znosi ten stan, należy przerwać stosowanie tikagreloru); u pacjentów wieku ≥75 lat, pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub stosujących leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II; u pacjentów z hyperurykemią lub dnawym zapaleniem stawów w wywiadzie oraz u pacjentów z nefropatią moczanową. Tikagrelor jest substratem izoenzymu CYP3A4, a także jego łagodnym inhibitorem, jest również substratem P-gp i słabym inhibitorem P-gp. Nie zaleca się stosowania preparatu z silnymi induktorami CYP3A4 (ryfampicyna, deksametazon, karbamazepina, fenobarbital), substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (cyzapryd, alkaloidy sporyszu) oraz symwastatyną i lowastatyną w dawkach >40 mg; bardzo ostrożnie stosować z silnymi inhibitorami P-gp (werapamil, chinidyna, cyklosporyna), substratami P-gp o wąskim indeksie terapeutycznym (digoksyna, cyklosporyna). Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci i młodzieży <18 lat.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie terapii tikagrelorem. Nie należy karmić piersią podczas leczenia preparatem.

Działania niepożądane

Bardzo często: zaburzenia krwi, krwawienia (zwiększona skłonność do powstawania siniaków, krwiak samoistny, skaza krwotoczna), hiperurykemia, duszność. Często: dna moczanowa/dnawe zapalenie stawów, zawroty głowy, omdlenie, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, niedociśnienie, krwawienie z układu oddechowego (krwotok z nosa, krwioplucie), krwotok z przewodu pokarmowego (krwawienie z dziąseł, krwotok z odbytu, krwotok z wrzodu żołądka), biegunka, niestrawność, nudności, zaparcia, krwawienia podskórne lub do skóry właściwej (siniaki, krwotok do skóry, wybroczyny krwawe), wysypka, świąd, krwawienia z układu moczowego (krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza), zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, krwotok po zabiegu, krwawienia pourazowe (stłuczenie, krwiak urazowy, krwotok urazowy). Niezbyt często: krwawienie z guza (krwawienie z nowotworu pęcherza moczowego, wrzodu żołądka, nowotworu okrężnicy), reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy), splątanie, krwotok śródczaszkowy, krwotok do oka (np. krwawienie do spojówki, siatkówki, gałki ocznej), krwotok do ucha, krwotok zaotrzewnowy, krwawienia do mięśni, krwawienia do układu rozrodczego (np. krwotok z pochwy, hematospermia, krwotok pomenopauzalny).

Interakcje

Tikagrelor jest substratem izoenzymu CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir, atazanawir) zwiększają narażenie na tikagrelor - jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (diltiazem, amprenawir, aprepitant, erytromycyna, flukonazol) mogą być stosowane jednocześnie z tikagrelorem. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) zmniejszają narażenie na tikagrelor i skuteczność leku - zachować ostrożność podczas terapii skojarzonej. Tikagrelor jest substratem P-gp. Silne inhibitory P-gp (werapamil, chinidyna, cyklosporyna) mogą zwiększać narażenie na tikagrelor - zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania. Tikagrelor, będąc umiarkowanym inhibitorem CYP3A4, nasila działanie i toksyczność innych leków metabolizowanych przez ten izoenzym. Nie stosować preparatu z symwastatyną lub lowastatyną w dawkach >40 mg (ryzyko nasilenia toksyczności inhibitora reduktazy HMG-CoA); można stosować z atorwastatyną. Nie stosować z substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (cyzapryd, alkaloidy sporyszu). Tikagrelor, będąc inhibitorem  P-gp, zwiększa narażenie na digoksynę, cyklosporynę - w trakcie jednoczesnego stosowania zaleca się dokładną obserwację kliniczną i monitorowanie parametrów laboratoryjnych. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby tikagrelor wpływał na skuteczność złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych. Tikagrelor nie jest inhibitorem CYP2C9 i jest mało prawdopodobne, aby zaburzał metabolizm leków metabolizowanych przez ten izoenzym, takich jak warfaryna czy tolbutamid. Zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z preparatami wywołującymi bradykardię (β-adrenolityki, antagoniści wapnia o typie diltiazemu i werapamilu, digoksyna). W trakcie badań klinicznych nie zaobserwowano istotnych klinicznie interakcji tikagreloru z ASA, inhibitorami pompy protonowej, statynami, β-adrenolitykami, inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny, jak również z heparyną, heparyną drobnocząsteczkową i dożylnymi inhibitorami GpIIb/IIIa stosowanymi przez krótki czas. Jednoczesne stosowanie z heparyną, enoksaparyna lub dezmopresyną nie wpływało na czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT), aktywowany czas krzepnięcia (ACT) ani na oznaczanie aktywności czynnika Xa, jednak ze względu na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania preparatu z lekami zmieniającymi hemostazę. Zachować ostrożność w przypadku stosowania z SSRIs (paroksetyna, sertralina, cytalopram), ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia. Na podstawie zaobserwowanej w badaniu PLATO zależności pomiędzy dawką podtrzymującą kwasu acetylosalicylowego a względną skutecznością tikagreloru w porównaniu do klopidogrelu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania tikagreloru i kwasu acetylosalicylowego w dużych dawkach podtrzymujących (>300 mg).

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Pacjenci przyjmujący tikagrelor powinni również codziennie otrzymywać kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 75-150 mg, jeśli nie jest to przeciwwskazane. Ostre zespoły wieńcowe. Leczenie rozpocząć od podania pojedynczej dawki nasycającej 180 mg i kontynuować dawką 90 mg podawaną 2 razy na dobę. Czas leczenia tikagrelorem wynosi do 12 mies., chyba że istnieją wskazania kliniczne do przerwania terapii. Zawał mięśnia sercowego w wywiadzie. Zalecana dawka to 60 mg 2 razy na dobę, jeśli potrzebne jest przedłużone leczenie pacjentów z przebytym, co najmniej rok temu, zawałem serca w wywiadzie i z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Leczenie można zacząć bez przerywania, jako kontynuację początkowego rocznego leczenia tikagrelorem lub innym lekiem hamującym receptory difosforanu adenozyny (ADP) u pacjentów z OZW i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Leczenie można również rozpocząć do 2 lat po zawale serca lub w ciągu roku od zaprzestania leczenia poprzednim inhibitorem receptora ADP. Dane kliniczne dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tikagreloru ponad 3 lata długotrwałego leczenia są ograniczone. Jeżeli potrzebna jest zmiana leku, pierwszą dawkę tikagreloru należy podać 24 godziny po ostatniej dawce innego leku przeciwpłytkowego. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien zastosować tylko jedną tabletkę (następną dawkę) zgodnie z przyjętym schematem dawkowania. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczna zmiana dawkowania u osób w podeszłym wieku; u pacjentów z niewydolnością nerek (nie zaleca się stosowania u pacjentów dializowanych); u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby (nie stosować w ciężkiej niewydolności wątroby). Sposób podania. Preparat może być przyjmowany niezależnie od posiłków.

Uwagi

Przedwczesne przerwanie leczenia przeciwpłytkowego może skutkować zwiększonym ryzykiem zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zawału serca spowodowanego chorobą podstawową. Dlatego należy unikać przedwczesnego przerywania leczenia. Należy dokonać oceny czynności nerek po miesiącu stosowania preparatu, a następnie zgodnie ze stosowaną praktyką. Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy lub splątanie, powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pharmindex