Znajdź lek

Citalopram Pliva

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - silny i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Cytalopram nie wpływa lub posiada niewielki wpływ na wychwyt noradrenaliny, dopaminy i kwasu gamma-aminomasłowego. Nie wykazuje powinowactwa lub ma bardzo niewielkie powinowactwo do wielu receptorów, w tym receptorów 5-HT1A, 5HT2, dopaminowych D1 i D2, adrenergicznych α1, α2 i β, histaminowych H1, muskarynowych cholinergicznych, benzodiazepinowych i opioidowych. Po podaniu doustnym cytalopram wchłania się prawie całkowicie z przewodu pokarmowego, niezależnie od przyjmowanych pokarmów. Biodostępność wynosi około 80%. Maksymalne stężenie we krwi występuje średnio po 3,8 h po podaniu. Cytalopram i jego metabolity wiążą się z białkami osocza w mniej niż 80%. Cytalopram jest metabolizowany w wątrobie do aktywnych metabolitów: demetylocytalopramu, didemetylocytalopramu, N-tlenku cytalopramu i nieaktywnej deaminowej pochodnej kwasu propionowego. Wszystkie aktywne metabolity są również selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, jednak słabszymi od substancji macierzystej. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1,5 doby. Cytalopram jest wydalany głównie z żółcią (85%), w mniejszym stopniu (15%) z moczem. Około 12% dawki jest wydalane z moczem w postaci nie zmienionej. U pacjentów w podeszłym wieku wykazano dłuższy okresu półtrwania oraz mniejsze wartości klirensu. Cytalopram jest wydalany wolniej u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby; okres półtrwania leku i stężenie we krwi w stanie stacjonarnym są około 2 razy większe.

Wskazania

Leczenie depresji i profilaktyka nawrotów zaburzeń depresyjnych nawracających. Zespół lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cytalopram lub pozostałe składniki preparatu. Jednoczesne podawanie inhibitorów MAO. Podawanie cytalopramu można rozpocząć 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO i co najmniej 1 dzień po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO (moklobemid). Podawanie inhibitorów MAO można rozpocząć co najmniej 7 dni po zakończeniu podawania cytalopramu.

Środki ostrożności

Ze względu na zwiększone ryzyko prób samobójczych w początkowym okresie terapii, cytalopram należy podawać pod ścisłym nadzorem lekarskim. Pacjenci ze skłonnościami samobójczymi nie powinni mieć dostępu do dużych ilości leków. Preparat należy odstawić u pacjentów, u których w czasie leczenia wystąpiły napady padaczki. Należy unikać podawania leku pacjentom z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zachować ostrożność. Lek należy odstawić w przypadku zwiększenia częstotliwości napadów padaczkowych. Zaleca się zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania cytalopramu i stosowania terapii elektrowstrząsami z powodu niewielkiej ilości danych klinicznych. Zaleca się ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów z manią/hipomanią w wywiadzie, w razie wystąpienia fazy maniakalnej należy odstawić lek. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania leków o znanym działaniu na czynność płytek krwi oraz u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia w wywiadzie. Brak informacji na temat stosowania preparatu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min). Należy zachować ostrożność u pacjentów z cukrzycą, zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci i młodzieży do 18 lat - brak danych o jego skuteczności i bezpieczeństwie stosowania w tej grupie pacjentów. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lappa lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany u kobiet w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. W przypadku konieczności leczenia, należy przerwać karmienie piersią.

Działania niepożądane

Często (>1/100, <1/10): zwiększone pocenie się, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pobudzenie, zmniejszenie łaknienia, impotencja, bezsenność, zmniejszenie popędu płciowego, senność, ziewanie, biegunka, nudności, zaburzenia wytrysku, niezdolność do wytrysku, zahamowanie orgazmu u kobiet, uczucie zmęczenia. Bardzo rzadko (<1/10 000): hiponatremia i nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), reakcje nadwrażliwości, drgawki, uogólnione toniczno-kloniczne napady padaczkowe, zespół serotoninowy, zespół odstawienny (zawroty głowy, nudności, parestezje), wybroczyny, plamica, zaburzenia pozapiramidowe.

Interakcje

Nie należy stosować cytalopramu łącznie z inhibitorami MAO. Metabolizm cytalopramu jest częściowo zależny od izoenzymu CYP2D6 cytochromu P-450. Cytalopram jest słabym inhibitorem tego izoenzymu, który uczestniczy w metabolizmie wielu leków (w tym leków przeciwarytmicznych, neuroleptyków, leków blokujących receptory β-adrenergiczne, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i niektórych SSRI). Jednoczesne podawanie cytalopramu i leków serotoninergicznych (np. tramadolu, sumatryptanu) może prowadzić do nasilenia działania serotoninergicznego. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych litu z cytalopramem - należy zachować ostrożność podczas skojarzonej terapii tymi lekami, należy systematycznie kontrolować stężenie litu we krwi. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania cytalopramu z lekami o znanym działaniu na czynność płytek krwi (np. nietypowe leki przeciwpsychotyczne i pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ, tyklopidyna, dipirydamol) z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia krwotoku. Podczas stosowania cytalopramu nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z neuroleptykami, jednak podobnie jak w przypadku pozostałych leków z grupy SSRI nie można wykluczyć możliwych interakcji. W przypadku jednoczesnego stosowania cytalopramu z imipraminą lub dezypraminą obserwowano zwiększenie stężenia dezypraminy. Podczas skojarzonego stosowania cytalopramu i preparatów ziołowych zawierających ziele dziurawca mogą częściej występować działania niepożądane - nie należy równocześnie stosować takiego leczenia skojarzonego. W przypadku leczenia skojarzonego z lekami przeciwcukrzycowymi należy dostosować dawkę doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Leczenie depresji: lek należy podawać w pojedynczej dawce 20 mg. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie i nasilenia depresji dawkę dobową można zwiększyć, maksymalnie do 60 mg. Leczenie należy kontynuować przynajmniej przez 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom depresji. Leczenie zespołu lęku napadowego: leczenie należy rozpocząć od podawania pojedynczej dawki 10 mg na dobę przez pierwszy tydzień, a następnie zwiększyć dawkę dobową do 20 mg. Dawkę dobową można zwiększyć maksymalnie do 60 mg w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta. Dawka optymalna wynosi 20-30 mg na dobę. Maksymalną skuteczność leku osiąga się po około 3 miesiącach; w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta leczenie można kontynuować przez kilka miesięcy.
U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się podawanie 20 mg na dobę, w zależności od reakcji pacjenta na leczenie dawkę dobową można zwiększyć maksymalnie do 40 mg. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby należy zmniejszyć dawkę dobową preparatu.
Tabletki można przyjmować o każdej porze dnia, niezależnie od posiłku.

Uwagi

Lek należy odstawiać stopniowo. Preparat nie powoduje zaburzenia sprawności intelektualnej i psychofizycznej, jednakże u pacjentów którym podaje się lek psychotropowy istnieje ryzyko wystąpienia zaburzeń koncentracji - w związku z tym pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Nie należy pić alkoholu podczas stosowania preparatu.

Pharmindex