Znajdź lek

Crixivan

Spis treści

Działanie

Lek przeciwwirusowy - inhibitor proteazy HIV (PI). Indynawir hamuje rekombinowaną proteazę HIV-1 i HIV-2, z ok. 10-krotnie większą selektywnością wobec proteazy HIV-1 niż HIV-2. Wiąże się on odwracalnie z aktywnym miejscem proteazy i hamuje kompetycyjnie enzym, zapobiegając w ten sposób rozszczepieniu poliprotein prekursora wirusa, które występuje w trakcie dojrzewania nowo uformowanej cząstki wirusa. Powstałe w taki sposób niedojrzałe cząstki są niezakaźne i niezdolne do zapoczątkowania nowych cykli zakażenia. Indynawir nie hamował w istotny sposób eukariotycznych proteaz, w tym ludzkiej proteazy reninowej, ludzkiej katepsyny D, ludzkiej elastazy i ludzkiego czynnika Xa. Wykazano, że indynawir stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z analogami nukleozydów (zydowudyna/stawudyna i lamiwudyna) silniej zwalnia postęp kliniczny choroby niż analogi nukleozydów i ma długotrwały wpływ na liczbę wirusów w organizmie oraz na liczbę limfocytów CD4. Indynawir jest szybko wchłaniany po podaniu na czczo, osiąga Cmax po 0,8 ± 0,3 h. Dostępność biologiczna indynawiru po podaniu pojedynczej dawki 800 mg wynosi ok. 65%. Posiłek wysokokaloryczny, o dużej zawartości tłuszczu i białka zmniejsza wchłanianie, ekspozycję układową i Cmax leku. Posiłki niskokaloryczne nie wpływają na biodostępność leku. Indynawir nie wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (39% pozostaje w postaci niezwiązanej). Jest metabolizowany w wątrobie, m.in. na drodze glukuronizacji, oksydacji, hydroksylacji, depirydometylacji. Zidentyfikowano 7 głównych metabolitów, które w niewielkim stopniu hamują aktywność proteazy. CYP3A4 jest jedynym enzymem cytochromu P-450, odgrywającym zasadniczą rolę w oksydacyjnym metabolizmie indynawiru. Indynawir jest szybko eliminowany z organizmu. Wydalanie przez nerki wynosi poniżej 20%. T0,5 wynosi 1,8 h. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby i klinicznymi objawami marskości udowodniono spowolniony metabolizm indynawiru.

Wskazania

W skojarzeniu z przeciwretrowirusowymi analogami nukleozydów w leczeniu dorosłych zakażonych wirusem HIV-1.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie indynawiru (z rytonawirem lub bez) u pacjentów przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym, będące substratami dla CYP3A4 (zahamowanie CYP3A4 przez indynawir i rytonawir może spowodować zwiększenie stężenia tych leków we krwi i prowadzić do wystąpienia ciężkich lub zagrażających życiu działań niepożądanych) - nie należy preparatu stosować z: amiodaronem, terfenadyną, cyzaprydem, astemizolem, alprazolamem, triazolamem, midazolamem podawanym doustnie (zachować ostrożność podczas pozajelitowego podawania midazolamu), pimozydem, pochodnymi alkaloidów sporyszu, symwastatyną lub lowastatyną. Nie stosować z ryfampicyną oraz z preparatami zawierającymi ziele dziurawca zwyczajnego. Ponadto, indynawiru w skojarzeniu z rytonawirem nie należy podawać równocześnie z: alfuzosyną, meperydyną, piroksykamem, propoksyfenem, beprydylem, enkainidem, flekainidem, propafenonem, chinidyną, kwasem fusydowym, klozapiną, klorazepatem, diazepamem, estazolamem i flurazepamem. Rytonawiru nie należy podawać równocześnie z indynawirem u pacjentów ze zdekompensowaną chorobą wątroby, ponieważ metabolizm i eliminacja rytonawiru zachodzi głównie w wątrobie. Jeśli planowane jest równoczesne podawanie indynawiru z rytonawirem, należy zapoznać się z dodatkowymi przeciwwskazaniami zawartymi w ChPL dotyczącej rytonawiru.