Znajdź lek

Desferal

Spis treści

Działanie

Deferoksamina (DFO) tworzy związki kompleksowe głównie z jonami żelazowymi i trójwartościowymi jonami glinu. Powinowactwo DFO do jonów dwuwartościowych, takich jak Fe2+, Cu2+, Zn2+, Ca2+ jest znacznie mniejsze. Chelatowanie zachodzi w stosunku molowym 1:1 tak, że 1 g DFO może teoretycznie związać 85 mg Fe3+ lub Al3+. Dzięki swym właściwościom chelatującym, DFO jest w stanie wychwycić wolne żelazo obecne w osoczu i komórkach, tworząc kompleks feroksaminę (FO). Wydalanie żelaza w postaci FO z moczem dotyczy głównie żelaza pochodzącego z osocza, podczas gdy wydalanie z kałem odzwierciedla głównie wewnątrzwątrobowe wiązanie żelaza. Żelazo może być chelatowane z ferrytyny i hemosyderyny, jednak proces ten jest stosunkowo wolny dla stężeń DFO obserwowanych w czasie leczenia. DFO nie wiąże się jednak z żelazem obecnym w transferynie lub hemoglobinie, ani też innych cząsteczkach zawierających heminę. DFO może również mobilizować i chelatować glin, tworząc kompleks aluminoksaminę (AlO). Ponieważ oba kompleksy, FO oraz AlO, ulegają całkowitemu wydaleniu, DFO zwiększa wydalanie żelaza i glinu z moczem i kałem, zmniejszając w ten sposób ich patologiczne ilości, jakie gromadzą się w narządach. Deferoksamina jest szybko wchłaniana po podaniu domięśniowym lub podskórnym. W trakcie dializy otrzewnowej deferoksamina podana w płynie dializacyjnym ulega absorpcji. U zdrowych ochotników największe stężenie w osoczu stwierdzono 30 min po podaniu domięśniowym. Mniej niż 10% leku wiąże się z białkami surowicy in vitro. U pacjentów z nadmiarem żelaza wyizolowano z moczu i zidentyfikowano 4 metabolity DFO. Określono następujące reakcje biotransformacji: transmisja i oksydacja, w wyniku których powstają metabolity kwasowe; beta-oksydacja, również dająca metabolity kwasowe; dekarboksylacja i N-hydroksylacja, w wyniku których powstają metabolity obojętne. U zdrowych osobników po podaniu domięśniowym, zarówno DFO, jak i FO mają dwie fazy eliminacji; T0,5 dystrybucji dla DFO wynosi 1 h, a dla FO 2,4 h. T0,5 eliminacji wynosi 6 h dla obu substancji. W ciągu 6 h od wstrzyknięcia, 22% dawki wydala się z moczem jako DFO, a 1% jako FO.

Wskazania

Leczenie przewlekłego nadmiernego gromadzenia żelaza w organizmie np. w: hemosyderozie poprzetoczeniowej obserwowanej w talasemii, niedokrwistości syderoblastycznej, autoimmunizacyjnej niedokrwistości hemolitycznej i innych przewlekłych postaciach niedokrwistości; samoistnej (pierwotnej) hemochromatozie u pacjentów, u których schorzenia współistniejące (np.: ciężka niedokrwistość, choroba serca, hipoproteinemia) wykluczają krwioupust; nadmiernym gromadzeniu żelaza w organizmie w późnej porfirii skórnej u pacjentów nietolerujących krwioupustu. Leczenie ostrego zatrucia żelazem. Leczenie przewlekłego nadmiernego gromadzenia glinu w organizmie pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, poddanych przewlekłej dializie: ze schorzeniami układu kostnego zależnymi od glinu; z encefalopatią w przebiegu przewlekłej dializy; z niedokrwistością zależną od glinu. Diagnostycznie w celu rozpoznania nadmiernego gromadzenia żelaza lub glinu w organizmie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, z wyjątkiem, gdy możliwe jest odczulanie pacjenta.