Znajdź lek

Dilatrend

Spis treści

Działanie

Niewybiórczy lek β-adrenolityczny o działaniu rozszerzającym naczynia krwionośne i przeciwutleniającym. Właściwości naczyniorozszerzające wynikają przede wszystkim z blokowania receptorów α1-adrenergicznych. Karwedylol powoduje zmniejszenie oporu obwodowego poprzez działanie rozszerzające naczynia krwionośne oraz hamowanie aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron poprzez blokadę receptorów β. Dochodzi do zmniejszenia aktywności reninowej osocza, rzadko obserwuje się retencję płynów. Karwedylol nie posiada wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i podobnie jak propranolol ma zdolność stabilizowania błon komórkowych. Karwedylol jest racemiczną mieszaniną dwóch stereoizomerów, enancjomer S(-) posiada właściwość blokowania receptorów β-adrenergicznych, oba enancjomery wykazują podobną zdolność blokowania receptorów α1-adrenergicznych. Karwedylol jest silnym przeciwutleniaczem, usuwającym wolne rodniki tlenowe i mającym właściwości antyproliferacyjne. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniżeniu ciśnienia tętniczego nie towarzyszy zwiększenie całkowitego oporu obwodowego, obserwowane podczas stosowania leków blokujących wyłącznie receptory β-adrenergiczne. Czynność serca ulega zwolnieniu w niewielkim stopniu. Przepływ nerkowy i czynność nerek nie ulegają zmianie. Nie zmienia się także przepływ obwodowy, w związku z tym rzadko obserwuje się ziębnięcie kończyn, będące objawem często obserwowanym podczas leczenia lekami o działaniu β-adrenolitycznym. Karwedylol działa skutecznie u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym. To samo dotyczy pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, pacjentów poddawanych hemodializoterapii i po przeszczepieniu nerki. Karwedylol powoduje stopniowe obniżanie ciśnienia tętniczego zarówno w dniach, w których ma miejsce dializa, jak i w dniach bez dializy, a działanie hipotensyjne jest porównywalne do wyników uzyskiwanych u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów hemodializowanych karwedylol jest bardziej skuteczny i lepiej tolerowany od antagonistów wapnia. U pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową wykazano przeciwniedokrwienne i przeciwdlawicowe działanie leku. Podawanie karwedylolu prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego. U pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory lub przewlekłą niewydolnością serca, stosowanie karwedylolu wpływa korzystnie na parametry hemodynamiczne oraz frakcję wyrzutową i wymiary lewej komory. Po podaniu doustnym lek jest szybko wchłaniany i osiąga Cmax po ok. 1,5 h; podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, co powoduje, że jego bezwzględna dostępność biologiczna u zdrowych mężczyzn wynosi ok. 25%. Cmax R-enancjomeru karwedylolu w osoczu jest w przybliżeniu 2 razy większe niż S-enancjomeru karwedylolu. Karwedylol jest substratem glikoproteiny P; jest związkiem o dużej lipofilności, wiążącym się z białkami osocza w ok. 95%. Metabolizowany jest przede wszystkim w wątrobie na drodze utlenienia i sprzęgania, dając metabolity wydalane głównie z żółcią. W procesach utleniania i hydroksylacji mogą uczestniczyć różne izoenzymy cytochromu P450 włącznie z CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9, jak również CYP1A2. R-enancjomer jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a S-enancjomer przez CYP2D6 i CYP2C9. U osób z wolnym metabolizmem CYP2D6 stężenia R-enancjomeru i S-enancjomeru ulegają zwiększeniu. Polimorfizm genetyczny CYP2D6 może mieć ograniczone znaczenie kliniczne. Po podaniu doustnym pojedynczej dawki 50 mg, karwedylol w postaci metabolitów jest w ok. 60% wydalany z żółcią w kale w ciągu 11 dni; 16% karwedylolu lub jego metabolitów jest wydalane z moczem (mniej niż 2%  wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej). Po podaniu kapsułki o mocy 50 mg  T0,5 w fazie eliminacji wynosi 6,5 h.

Wskazania

Leczenie stabilnej postaci łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej przewlekłej niewydolności serca jako uzupełnienie standardowego leczenia podstawowego inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi i digoksyną u pacjentów z prawidłową objętością wewnątrznaczyniową. Leczenie nadciśnienia tętniczego. Profilaktyczne leczenie stabilnej choroby wieńcowej. Leczenie pacjentów po przebytym zawale serca ze stwierdzonymi zaburzeniami lewej komory (LVEF ≤40%).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karwedylol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niestabilna i (lub) zdekompensowana niewydolność serca. Klinicznie objawowe zaburzenie czynności wątroby. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (z wyjątkiem pacjentów ze wszczepionym na stałe stymulatorem serca). Ciężka bradykardia (<50 uderzeń na minutę). Zespół chorej zatoki (w tym blok zatokowo-przedsionkowy). Ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie tętnicze skurczowe <85 mmHg). Wstrząs kardiogenny. Stany skurczowe oskrzeli lub astma w wywiadzie. Znaczna retencja płynów lub stany przeciążenia serca wymagające dożylnego podawania leków o działaniu inotropowym dodatnim. Kwasica metaboliczna. Guz chromochłonny (z wyjątkiem pacjentów skutecznie leczonych α-adrenolitykami).