Znajdź lek

Hepsera

Działanie

Dipiwoksyl adefowiru jest prekursorem leku adefowiru, acyklicznego nukleotydowo-fosfonianowego analogu monofosforanu adenozyny, który jest czynnie transportowany do komórek, gdzie jest przekształcany przez enzymy gospodarza do difosforanu adefowiru. Difosforan adefowiru hamuje polimerazy wirusa poprzez konkurowanie z naturalnym substratem (trifosforanem deoksyadenozyny) o bezpośrednie wiązanie, a po wbudowaniu się do DNA wirusa powoduje zakończenie łańcucha DNA. Wewnątrzkomórkowy okres półtrwania difosforanu adefowiru w aktywowanych i znajdujących się w stanie spoczynku limfocytach wynosi 12-36 h. Adefowir w warunkach in vitro działa na wirusy DNA hepatotropowe, w tym na wszystkie znane postaci HBV oporne na lamiwudynę, z mutacjami mającymi związek z famcyklowirem, a także z mutacjami powodującymi brak rozpoznawalności przez immunoglobulinę zapalenia wątroby typu B. Biodostępność adefowiru po podaniu doustnym wynosi 59%. Maksymalne stężenie we krwi jest osiągane po upływie średnio 1,75 h (0,58-4 h). Lek przenika do większości tkanek, największe stężenia uzyskując w nerce, wątrobie i tkankach jelit. W warunkach in vitro stopień wiązania się adefowiru z białkami osocza lub surowicy wynosił ≤ 4%. Adefowir jest wydalany przez nerki poprzez połączenie procesów przesączania kłębuszkowego i aktywnego transportu kanalikowego. Końcowy okres półtrwania wynosi średnio 7,22 h (4,72-10,7 h).

Wskazania

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u osób dorosłych: z wyrównaną czynnością wątroby ze stwierdzoną czynną replikacją wirusa, trwale zwiększoną aktywnością AlAT we krwi oraz histologicznie potwierdzonym czynnym stanem zapalnym i zwłóknieniem wątroby (rozpoczęcie leczenia produktem Hepsera należy rozważać tylko w przypadkach, gdy stosowanie alternatywnego leku przeciwwirusowego o wyższej barierze genetycznej dla wytworzenia oporności nie jest dostępne lub właściwe); z niewyrównaną czynnością wątroby w skojarzeniu z drugim lekiem, niewykazującym oporności krzyżowej na adefowir.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów zaburzeniami czynności nerek lub ryzykiem wystąpienia takich zaburzeń. Przed rozpoczęciem leczenia adefowirem zaleca się u każdego pacjenta obliczenie klirensu kreatyniny. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, stężenie oraz klirens kreatyniny należy kontrolować co 3 mies. U pacjentów z ryzykiem pogorszenia czynności nerek należy rozważyć częstsze kontrolowanie czynności nerek. Lek nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min lub poddawanych dializie - u tych pacjentów podanie adefowiru może być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad zagrożeniami; należy dostosować dawkowanie. U pacjentów z klirensem kreatyniny 30-49 ml/min należy dostosować dawkowanie adefowiru. Ostrożnie stosować u pacjentów przyjmujących leki mogące niekorzystnie wpływać na czynność nerek lub leki, które wydalane są przez nerki lub wydzielane z udziałem tego samego przenośnika nerkowego (ludzkiego nośnika anionów organicznych 1) - często kontrolować czynność nerek. Nie stosować jednocześnie z fumaranem dizoproksylu tenofowiru. Należy ściśle obserwować pacjentów z zaawansowaną chorobą lub marskością wątroby, ze względu na ryzyko dekompensacji czynności wątroby w następstwie zaostrzenia zapalenia wątroby, która może zakończyć się zgonem. U takich pacjentów, w tym także u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, nie zaleca się przerwania leczenia. U pacjentów z zaawansowaną chorobą lub marskością wątroby, u których rozwija się niewydolność nerek, należy rozważyć dostosowanie przerw pomiędzy poszczególnymi dawkami adefowiru lub zastosowanie alternatywnego leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B. Jeżeli przerwanie leczenia jest konieczne, podczas kilku miesięcy po zakończeniu leczenia należy ściśle obserwować pacjentów, ze względu ma możliwość zaostrzenia zapalenia wątroby. Ponieważ adefowir ma budowę zbliżoną do analogów nukleozydów, nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia kwasicy mleczanowej oraz ciężkiej hepatomegalii ze stłuszczeniem wątroby. Należy zaprzestać leczenia analogami nukleozydów, jeśli wystąpi gwałtownie wzrastająca aktywność aminotransferaz, postępujące powiększenie wątroby lub kwasica metaboliczna (mleczanowa) o nieznanej etiologii. Należy zachować ostrożność podczas podawania analogów nukleozydów pacjentom (szczególnie otyłym kobietom) z powiększeniem wątroby, zapaleniem wątroby lub innymi znanymi czynnikami ryzyka wystąpienia schorzeń wątroby. Pacjentów tych należy dokładnie monitorować. Brak danych na temat skuteczności adefowiru u pacjentów zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C lub D. Dostępne są ograniczone dane na temat bezpieczeństwa i skuteczności leku u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B równocześnie zakażonych HIV - nie można wykluczyć ryzyka wyselekcjonowania szczepów HIV opornych na adefowir o możliwej oporności krzyżowej na inne leki przeciwwirusowe, dlatego leczenie adefowirem zaleca się wyłącznie u osób, u których miano RNA HIV jest pod kontrolą; adefowiru nie należy stosować w leczeniu zakażenia HIV. Oporność na adefowir może prowadzić do nawrotu miana wirusa, co może prowadzić do zaostrzenia zapalenia wątroby typu B i w związku z osłabioną czynnością wątroby, do dekompensacji czynności wątroby i możliwego zgonu. Należy ściśle kontrolować odpowiedź wirusologiczną u pacjentów leczonych adefowirem, oznaczając miano DNA HBV co 3 mies. Jeśli dojdzie do nawrotu wiremii, należy przeprowadzić badanie oporności. W przypadku pojawienia się oporności należy zmodyfikować leczenie. Doświadczenia kliniczne z udziałem pacjentów > 65 rż. są bardzo ograniczone - należy zachować ostrożność oraz brać pod uwagę większą częstość występowania w tej grupie pacjentów słabszej czynności nerek lub serca, a także większą ilość współistniejących chorób lub równocześnie zażywanych innych leków. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania oraz skuteczności adefowiru u pacjentów poniżej 18 lat - lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować leku u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Lek nie jest zalecany do stosowania w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Adefowir można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści ze stosowania przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Aby zapobiec zakażeniu noworodka wirusem HBV należy przestrzegać standardowo zalecanych procedur immunizacji niemowląt. Zaleca się, aby matka leczona adefowirem nie karmiła dziecka piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: zwiększenie stężenia kreatyniny, astenia. Często: ból głowy, biegunka, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, nudności, wzdęcia, niewydolność nerek, nieprawidłowa czynność nerek, hipofosfatemia, wysypka, świąd. Częstość nieznana: zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zaburzenia czynności kanalika bliższego, rozmiękanie kości (objawiające się bólem kości i niekiedy przyczyniające się do złamań) oraz miopatia - oba mające związek z zaburzeniami czynności kanalika bliższego nerki. Po przerwaniu podawania leku pojawiały się kliniczne i laboratoryjne dowody zaostrzenia zapalenia wątroby. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zwiększone stężenie kreatyniny i astenia. Nefrotoksyczność jest ważną cechą profilu bezpieczeństwa adefowiru dipiwoksylu u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów oczekujących na przeszczep lub będących po przeszczepieniu wątroby u 4% pacjentów zaprzestano leczenia z zastosowaniem adefowiru ze względu na działania niepożądane dotyczące nerek. Podczas stosowania analogów nukleozydów zaobserwowano przypadki, czasami zakończone zgonem, występowania kwasicy mleczanowej (bez niedotlenienia krwi) zazwyczaj w połączeniu z ciężką hepatomegalią i stłuszczeniem wątroby. Ponieważ adefowir ma budowę zbliżoną do analogów nukleozydów, takiego ryzyka nie można wykluczyć.

Interakcje

Adefowir nie wpływa na żaden znany izoenzym cytochromu P-450, więc możliwość interakcji z lekami na tej drodze jest mała. Nie wykazano interakcji farmakokinetycznych z takrolimusem (substrat CYP450), ani cyklosporyną (substrat CYP450). Jednak biorąc pod uwagę fakt, że zarówno takrolimus jak i cyklosporyna mogą wpływać niekorzystnie na czynność nerek, zaleca się ścisłą obserwację pacjentów podczas równoczesnego podawania któregokolwiek z tych leków z adefowirem. Równoczesne stosowanie z lamiwudyną nie zmieniło profilu farmakokinetycznego żadnego z leków. Adefowir jest wydalany przez nerki, w wyniku połączenia procesów przesączania kłębuszkowego i aktywnego wydzielania kanalikowego za pośrednictwem ludzkiego nośnika anionowego (hOAT1). Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów przyjmujących inne leki, które wydalane są przez nerki (np. podawane dożylnie aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, pentamidyna, wankomycyna) lub leki wydzielane z udziałem hOAT1 (np. cydofowir). Równoczesne podawanie adefowiru i tych leków może prowadzić do zwiększenia stężenia adefowiru lub równocześnie podawanego leku - należy ściśle obserwować czynność nerek z częstotliwością dostosowaną do stanu zdrowia poszczególnych pacjentów. Nie stosować jednocześnie z fumaranem dizoproksylu tenofowiru. Ze względu na dużą różnorodność farmakokinetyczną pegylowanego interferonu zalecane jest zachowanie ostrożności podczas równoczesnego podawania z adefowirem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę niezależnie od posiłku. Nie jest znany optymalny czas leczenia. Nieznany jest związek pomiędzy odpowiedzią na leczenie oraz jego długookresowymi następstwami, takimi jak rak wątroby czy niewyrównana marskość wątroby. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby adefowir należy zawsze stosować w skojarzeniu z lekiem, niewykazującym oporności krzyżowej na adefowir, w celu zmniejszenia ryzyka oporności i w celu osiągnięcia szybkiej supresji wirusa. Co 6 mies. należy kontrolować u pacjentów parametry biochemiczne, wirusologiczne i serologiczne wirusowego zapalenia wątroby typu B. U pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg bez marskości wątroby, leczenie należy prowadzić przez przynajmniej 6-12 mies. po potwierdzeniu serokonwersji HBe (zanik HBeAg oraz zanik DNA HBV przy wykrywalnych mianach przeciwciał anty-HBe) lub do serokonwersji HBs albo utraty skuteczności. Po zaprzestaniu leczenia należy regularnie kontrolować aktywność AlAT i miana DNA HBV w surowicy w celu wykrycia późnego nawrotu wirusologicznego. U pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg bez marskości wątroby, leczenie należy prowadzić przynajmniej do serokonwersji HBs lub do wystąpienia dowodów utraty skuteczności. W przypadku przedłużonego leczenia trwającego ponad 2 lata zalecane jest regularne ocenianie leczenia w celu potwierdzenia, że kontynuowanie wybranej terapii jest nadal odpowiednie dla danego pacjenta. Nie zaleca się przerwania leczenia u pacjentów z niewyrównaną czynnością lub marskością wątroby. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: klirens kreatyniny 30-49 ml/min - lek podawać co 48 h; 10-29 ml/min - lek podawać co 72 h; pacjenci poddawani hemodializie - lek podawać co 7 dni po 12 h ciągłej dializy (lub 3 sesjach dializy, każdej trwającej po 4 h). Brak zaleceń dotyczących przerw między dawkami dla innych pacjentów poddawanych dializie (np. pacjentów poddawanych ambulatoryjnie dializie otrzewnowej) lub pacjentów niepoddawanych hemodializie z klirensem kreatyniny <10 ml/min. Pacjenci zaburzeniami czynności wątroby: nie ma konieczności dostosowania dawkowania. Osoby w podeszłym wieku: brak danych, na których można oprzeć zalecenia dawkowania u pacjentów w wieku >65 lat. Oporność kliniczna: pacjentów opornych na leczenie lamiwudyną i pacjentów z HBV z udokumentowaną opornością na lamiwudynę - mutacje w rtL180M, rtA181T i (lub) rtM204I/V, nie należy leczyć adefowirem w monoterapii, aby zredukować ryzyko oporności na adefowir. Adefowir można stosować w skojarzeniu z lamiwudyną u pacjentów opornych na leczenie lamiwudyną i u pacjentów z HBV z mutacjami w rtL180M i (lub) rtM204I/V. Należy jednak rozważyć alternatywne schematy leczenia dla pacjentów z HBV zawierającym mutację rtA181T, ze względu na ryzyko zmniejszonej wrażliwości na adefowir. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia oporności, u pacjentów otrzymujących adefowir w postaci monoterapii należy rozważyć modyfikację leczenia, jeśli po leczeniu trwającym 1 rok lub dłużej miano DNA HBV w surowicy będzie się utrzymywać na poziomie powyżej 1 000 kopii/ml.

Uwagi

Należy poinformować pacjenta, że nie zostało dowiedzione, aby leczenie adefowirem dipiwoksylu zmniejszało ryzyko przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu B na inne osoby, dlatego też należy nadal zachowywać odpowiednie środki ostrożności.

Pharmindex