Znajdź lek

Inhibace Plus

Działanie

Połączenie cylazaprylu (inhibitor enzymu konwertującego) i hydrochlorotiazydu (diuretyk tiazydowy). Działanie hipotensyjne połączenia obu składników ma charakter addytywny. Cylazapryl jest przekształcany w czynny metabolit - cylazaprylat - długo działający inhibitor ACE, który hamuje aktywność układu renina-angiotensyna-aldosteron. Działanie cylazaprylu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym utrzymuje się przez 24 h. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków oraz w mniejszym stopniu wydalanie potasu i magnezu, zwiększając diurezę i działając hipotensyjne. Zwiększa aktywność reninową osocza i wydzielanie aldosteronu, przez co powoduje zmniejszenie stężenia potasu we krwi. Biodostępność cylazaprylatu po podaniu doustnym wynosi około 60%. Cmax cylazaprylatu we krwi jest osiągane w ciągu 2 h. Cylazaprylat jest wydalany w postaci niezmienionej z moczem. T0,5 wynosi około 9 h. Cmax hydrochlorotiazydu we krwi występuje w ciągu 2 h, a jego biodostępność wynosi około 65%. Jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem. T0,5 wynosi 7-11 h.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów, u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane cylazaprylem stosowanym w monoterapii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cylazapryl, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd, inne diuretyki tiazydy, pochodne sulfonamidowe lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Przebyty obrzęk naczynioruchowy po leczeniu inhibitorami ACE. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m2) lub bezmocz. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Leczenie preparatem można rozpocząć wyłącznie u pacjentów, u których uzyskano kontrolę ciśnienia tętniczego podczas podawania poszczególnych substancji czynnych w takich samych dawkach, jak w preparacie złożonym. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, inne przyczyny hipoperfuzji nerek, hiponatremia, hipowolemia lub wcześniejsze leczenie lekami rozszerzającymi naczynia) ze względu na ryzyko wystąpienia znaczącego niedociśnienia i upośledzenia czynności nerek (niezbędny jest nadzór lekarski, a leczenie należy rozpoczynać od małej dawki, bardzo ostrożnie zwiększanej, jeśli to możliwe, należy tymczasowo przerwać stosowanie leków moczopędnych). Podobną ostrożność należy zachować u pacjentów z dusznicą bolesną lub chorobą mózgowo-naczyniową, u których niedociśnienie tętnicze może spowodować niedokrwienie mięśnia sercowego lub mózgu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Ostrożnie stosować u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, ciężką zastoinową niewydolnością serca, niedoborem płynów, hiponatremią, przyjmujących NLPZ lub duże dawki leków moczopędnych - należy odstawić lub tymczasowo przerwać stosowanie leków moczopędnych, rozpocząć leczenie od bardzo małych dawek oraz ostrożnie zwiększać dawkę. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej, jeśli wystąpi niewydolność nerek, należy przerwać leczenie. Inhibitory ACE są mniej skuteczne jako leki przeciwnadciśnieniowe u pacjentów rasy czarnej. Ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego wydaje się być większe u pacjentów rasy czarnej, w porównaniu do pacjentów innych ras. Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie niezwiązanym ze stosowaniem inhibitorów ACE mogą być w grupie podwyższonego ryzyka związanego z wystąpieniem obrzęku naczynioruchowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorem kinazy mTOR (np. temsyrolimusem lub ewerolimusem) lub inhibitorem DPP-IV (np. wildagliptyną) może zwiększać ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania leczenia inhibitorem kinazy mTOR lub inhibitorem DPP-IV u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE. Reakcje rzekomoanafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i dializowanych przy użyciu wysokoprzepływowych błon dializacyjnych, np. AN69 (należy zastosować inny rodzaj błon lub lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy), podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu (należy przerwać leczenie inhibitorem ACE przed każdą aferezą) lub u pacjentów poddawanych odczulaniu, np. na jad owadów błonkoskrzydłych (należy tymczasowo odstawić inhibitory ACE i nie zastępować go β-blokerem). U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, u których rozwinęła się żółtaczka lub, u których obserwuje się znaczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie inhibitorem ACE. Nie zaleca się stosowania cylazaprylu u pacjentów z wodobrzuszem. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z marskością wątroby (ryzyko znacznego niedociśnienia). U pacjentów z niewydolnością nerek, chorobami układowymi tkanki łącznej naczyń oraz u pacjentów otrzymujących leczenie immunosupresyjne zaleca się okresowe monitorowanie liczby leukocytów (ryzyko agranulocytozy). Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub stosujących jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu (ryzyko hiperkaliemii), cukrzycą, podczas stosowania środków znieczulających o działaniu obniżającym ciśnienie tętnicze, u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężeniem zastawki mitralnej, zwężeniem aorty, kardiomiopatią przerostową), u pacjentów w podeszłym wieku. Ostrożnie stosować u pacjentów dną moczanową w wywiadzie lub porfirią. Ryzyko hiponatremii jest większe u kobiet, pacjentów z hipokaliemią, przyjmujących małą ilość sodu/soli i pacjentów w podeszłym wieku. U wszystkich pacjentów przyjmujących preparat należy monitorować stężenia elektrolitów i czynność nerek. U pacjentów z cukrzycą należy ściśle monitorować stężenie glukozy podczas rozpoczynania leczenia. Ze względu na związane się ze stosowaniem hydrochlorotiazydu ryzyko wystąpienia nowotworu skóry, który nie jest czerniakiem, należy zalecić pacjentom regularną kontrolę skóry pod kątem nowych zmian skórnych, jak również zmian już istniejących oraz zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skórnych. Podejrzane zmiany skórne należy badać, potencjalnie z uwzględnieniem badań histologicznych materiału pobranego podczas biopsji. Należy doradzić pacjentom, by ograniczyli ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV oraz stosowali odpowiednią ochronę przed światłem słonecznym i promieniami UV, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia nowotworu skóry. Należy ponownie dokładnie rozważyć zasadność stosowania hydrochlorotiazydu u pacjentów z rakiem skóry w wywiadzie. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania preparatu u dzieci nie zostały ustalone - nie stosować w tej grupie wiekowej. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego). Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Cylazapryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; noworodki, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Stosowany w II i III trymestrze ciąży może pogorszyć perfuzję łożyskowo-płodową oraz może powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. Nie należy go stosować w leczeniu obrzęku ciążowego, nadciśnienia ciążowego lub stanu przedrzucawkowego w związku z ryzykiem zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska, bez korzystnego wpływu na przebieg choroby. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu nadciśnienia samoistnego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy żadne inne leczenie nie może być zastosowane. Lek nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Cylazapryl. Często: ból i zawroty głowy, kaszel (częściej u kobiet oraz u osób niepalących), nudności, zmęczenie. Niezbyt często: neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, zespół toczniopodobny, zaburzenia smaku, niedokrwienie mózgu, przemijający napad niedokrwienny, udar niedokrwienny, neuropatia obwodowa, niedokrwienie mięśnia sercowego, dusznica bolesna, częstoskurcz, kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego, arytmia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, duszności, skurcz oskrzeli, nieżyt nosa, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, suchość błony śluzowej jamy ustnej, aftowe zapalenie jamy ustnej, zmniejszony apetyt, biegunka, wymioty, zapalenie języka, zapalenie trzustki, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych (w tym AlAT, AspAT, GGT, bilirubiny, fosfatazy alkalicznej), cholestatyczne zapalenie wątroby z martwicą lub bez martwicy, wysypka, wysypka grudkowo-plamkowa, łuszczycowe zapalenie skóry, łuszczyca (zaostrzenie), liszaj płaski, złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, pemfigoid pęcherzowy, pęcherzyca, mięsak Kaposiego, zapalenie naczyń/plamica, nadwrażliwość na światło, łysienie, oddzielanie się paznokcia od łożyska, kurcze mięśni, ból mięśni lub stawów, zaburzenie czynności nerek, ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny lub mocznika we krwi, hiperkaliemia, hiponatremia, białkomocz, zespół nerczycowy, zapalenie nerek, impotencja, ginekomastia, nadmierna potliwość, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy), osłabienie, zaburzenia snu. Hydrochlorotiazyd. Często: zawroty głowy, nudności, zmęczenie. Niezbyt często: małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, zaburzenia czynności szpiku kostnego, neutropenia, reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), zespół toczniopodobny, hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, hipokalcuria, hipowolemia/odwodnienie, zasadowica metaboliczna, hiperglikemia, hiperurykemia, dna moczanowa, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, zaburzenia snu, depresja, stan splątania, zmniejszone wydzielanie łez, zaburzenia widzenia, widzenie na żółto, arytmia, niedociśnienie tętnicze, ostry obrzęk płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie ślinianki, zmniejszony apetyt, zapalenie trzustki, cholestatyczne zapalenie wątroby, wysypka, reakcje uczulenia na światło, pseudoporfiria, zapalenie naczyń skóry, kurcze mięśni, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenie czynności nerek, impotencja. Zdarzenia niedokrwienia mózgu, przemijającego napadu niedokrwiennego i udaru niedokrwiennego, rzadko obserwowane podczas leczenia inhibitorami ACE, mogą być związane z niedociśnieniem u pacjentów z chorobą mózgowo-naczyniową jako chorobą zasadniczą. Podobnie, niedokrwienie mięśnia sercowego może być związane z niedociśnieniem u pacjentów z niedokrwienną chorobą serca jako chorobą zasadniczą. Badania farmako-epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko rozwoju nowotworu skóry, który nie jest czerniakiem (rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy) przy stosowaniu zwiększonych skumulowanych dawek hydrochlorotiazydu.

Interakcje

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii. Jeśli leczenie podwójną blokadą z użyciem inhibitora ACE i blokera receptora angiotensyny II jest absolutnie konieczne, leki te należy stosować je wyłącznie pod nadzorem lekarza specjalisty oraz ściśle monitorować czynność nerek, stężenie elektrolitów i ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR< 60 ml/min/1,73 m2) i nie jest zalecane u pozostałych pacjentów. Stosowanie cylazaprylu w skojarzeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (m.in. spironolakton, triamteren, amiloryd), preparatami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas zwiększa ryzyko hiperkaliemii - jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi. Rozpoczęcie leczenia cylazaprylem u pacjentów przyjmujących wcześniej duże dawki leków moczopędnych może spowodować hipowolemię i niedociśnienie tętnicze; ryzyko to można zmniejszyć, przerywając podawanie leku moczopędnego lub zwiększając ilość przyjmowanych płynów i soli lub rozpoczynając leczenie małymi dawkami cylazaprylu. Działanie hipotensyjne cylazaprylu nasilają: inne leki przeciwnadciśnieniowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Cylazapryl może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane; jeżeli jest konieczne należy kontrolować stężenie litu we krwi. Stosowanie cylazaprylu z NLPZ (w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych, inhibitorami COX-2) może osłabiać hipotensyjne działanie inhibitorów ACE, ponadto zwiększa się ryzyko hiperkaliemii oraz niewydolności nerek - należy zachować ostrożność (zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku); pacjentów nawodnić oraz monitorować czynność nerek. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorem kinazy mTOR (np. temsyrolimusem lub ewerolimusem) lub inhibitorem DPP-IV (np. wildagliptyną) może zwiększać ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania leczenia inhibitorem kinazy mTOR lub inhibitorem DPP-IV u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE. Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. Stosowanie cylazaprylu z doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub insuliną może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, tiazydy natomiast mogą osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. U pacjentów jednocześnie leczonych złotem we wstrzyknięciach (tiojabłczanem sodowym złota) oraz inhibitorami ACE rzadko zgłaszano reakcje przypominające objawy jak po podaniu azotanów (zaczerwienienie twarzy, mdłości, wymioty i niedociśnienie tętnicze). Nie zaobserwowano istotnych klinicznie interakcji podczas jednoczesnego stosowania cylazaprylu z digoksyną, azotanami, lekami przeciwzakrzepowymi pochodnymi kumaryny i inhibitorami receptora H2. Podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu z digoksyną należy kontrolować stężenie potasu we krwi, ze względu na ryzyko hipokaliemii wywołanej stosowaniem tiazydów, co może zwiększać ryzyko arytmii związanej z leczeniem digoksyną. Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii, hydrochlorotiazyd powinien być podawany ostrożnie z lekami, które mogą wywołać torsade de pointes, takimi jak: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, trifluoroperazyna, sulpiryd, tiapryd, haloperydol, droperydol) i inne preparaty (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, halofantryna, ketanseryna, pentamidyna, terfenadyna). Nie należy podawać jednocześnie niedepolaryzujących leków zwiotczających, ze względu na możliwość nasilenia oraz wydłużenia działania zwiotczającego mięśnie. Jednoczesne podawanie hydrochlorotiazydu z witaminą D lub solami wapnia może powodować zwiększenie stężenia wapnia we krwi. Kolestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu. Jednoczesne stosowanie leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden) może zwiększać dostępność biologiczną hydrochlorotiazydu, z powodu zmniejszonej perystaltyki oraz zmniejszonego opróżniania żołądka. Jednoczesne stosowanie amantadyny z hydrochlorotiazydem może nasilać możliwe działania niepożądane amantadyny. Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu i leków cytotoksycznych (np. metotreksat, cyklofosfamid) może zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych, zwiększając ryzyko wystąpienia mielosupresji. Podczas podawania jodu zawartego w środkach kontrastujących, w szczególności w dużej dawce, w przypadku odwodnienia wywołanego przez hydrochlorotiazyd, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny oraz hydrochlorotiazydu może nasilać ryzyko hiperurykemii i powikłań przypominających dnę moczanową.

Dawkowanie

Doustnie: 1 tabl. raz na dobę. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek dawkowanie cylazaprylu należy dostosować do klirensu kreatyniny. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z marskością wątroby wymagane jest ostrożne zwiększanie dawki poszczególnych substancji czynnych, ze względu na możliwość wystąpienia znacznego niedociśnienia u pacjentów z marskością wątroby leczonych standardowymi dawkami inhibitorów ACE. Skuteczność i tolerancja leczenia skojarzonego cylazaprylem i hydrochlorotiazydem były podobne u pacjentów w podeszłym wieku, jak i u młodszych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, chociaż dane farmakokinetyczne wykazują u pacjentów w podeszłym wieku zmniejszony klirens obu substancji czynnych. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania cylazaprylu i hydrochlorotiazydu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat - z tego powodu nie można podać żadnych zaleceń dotyczących dawkowania. Sposób podania. Preparat przyjmować przed jedzeniem lub po jedzeniu, o tej samej porze dnia. Nie należy żuć ani rozkruszać tabletek; połykać tabletkę, popijając wodą.

Uwagi

Przed wykonaniem badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydowych leków moczopędnych. Podczas leczenia mogą wystąpić zawroty głowy i zmęczenie, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 19.02.2014 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Pharmindex