Nowy sklep

już ON-LINE

Medrol

Działanie

Syntetyczny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym (około 5-krotnie przewyższającym hydrokortyzon), działaniu immunosupresyjnym i minimalnym działaniu mineralokortykoidowym. Działa na poziomie DNA, modyfikując syntezę niektórych enzymów, dlatego maksymalna aktywność farmakologiczna występuje później niż osiągnięcie szczytowego stężenia we krwi. Bezwzględna dostępność biologiczna metyloprednizolonu po doustnym podaniu wynosi 82-89%. Metyloprednizolon jest szybko wchłaniany, osiągając Cmax 1,5-2,3 h po podaniu. Jest metabolizowany w wątrobie, głównie przy udziale CYP3A4. Metabolity są wydalane głównie z moczem w postaci glukuronidów, siarczanów i wolnych związków. T0,5 metyloprednizolonu we krwi w fazie eliminacji wynosi 1,8-5,2 h.

Wskazania

Glikokortykosteroidy powinny być stosowane tylko objawowo, z wyjątkiem zaburzeń endokrynologicznych, kiedy są stosowane w leczeniu substytucyjnym. Zaburzenia endokrynologiczne - pierwotna lub wtórna niedoczynność kory nadnerczy (hydrokortyzon lub kortyzon są lekami z wyboru; w razie konieczności syntetyczne analogi mogą być stosowane jednocześnie z mineralokortykosteroidami; u niemowląt i dzieci suplementacja mineralokortykosteroidów jest szczególnie istotna); wrodzony przerost nadnerczy; nieropne zapalenie tarczycy; hiperkalcemia w przebiegu choroby nowotworowej. Choroby reumatyczne - krótkotrwałe leczenie wspomagające w czasie epizodu zaostrzenia lub pogorszenia stanu zdrowia w przebiegu: łuszczycowego zapalenia stawów; reumatoidalnego zapalenia stawów, w tym w młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów (w niektórych przypadkach może być wymagane podawanie małych dawek jako leczenie podtrzymujące); zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa; ostrego i podostrego zapalenia kaletki maziowej; ostrego nieswoistego zapalenia pochewki ścięgna; ostrego dnawego zapalenia stawów; pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów; zapalenia błony maziowej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów; zapalenia nadkłykcia. Układowe choroby tkanki łącznej - w okresie zaostrzenia lub jako leczenie podtrzymujące w przebiegu: tocznia rumieniowatego układowego (i zapalenia nerek w przebiegu tocznia); zapalenia wielomięśniowego i zapalenia skórno-mięśniowego; ostrego reumatycznego zapalenia mięśnia sercowego; polimialgii reumatycznej; olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic. Choroby dermatologiczne: pęcherzyca; pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry; ciężka odmiana rumienia wielopostaciowego (zespół Stevens-Johnsona); złuszczające zapalenie skóry; ziarniniak grzybiasty; ciężka postać łuszczycy; ciężka postać łojotokowego zapalenia skóry. Choroby alergiczne - leczenie ciężkich chorób alergicznych, w przypadku, kiedy inne metody leczenia są nieskuteczne: sezonowe lub całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa; choroba posurowicza; astma oskrzelowa; reakcja nadwrażliwości na leki; wyprysk kontaktowy; atopowe zapalenie skóry. Choroby oczu - ciężkie ostre i przewlekłe procesy alergiczne i zapalne obejmujące oko i jego przydatki: alergiczne brzeżne owrzodzenia rogówki; półpasiec oczny; zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego; zapalenie naczyniówki i siatkówki; rozlane zapalenie błony naczyniowej tylnego odcinka oka i zapalenie naczyniówki; zapalenie nerwu wzrokowego; współczulne zapalenie błony naczyniowej; zapalenie w obrębie odcinka przedniego oka; alergiczne zapalenie spojówek; zapalenie rogówki. Choroby przewodu pokarmowego - jako leczenie układowe w zaostrzeniu przebiegu: wrzodziejącego zapalenia jelita grubego; choroby Leśniowskiego-Crohn'a. Choroby układu oddechowego: objawowa sarkoidoza; beryloza; piorunująca lub rozsiana gruźlica płuc, jednocześnie z odpowiednim leczeniem chemioterapeutykiem przeciwgruźliczym; zespół Loefflera niepoddający się leczeniu innymi środkami; zachłystowe zapalenie płuc. Choroby hematologiczne: nabyta (autoimmunologiczna) niedokrwistość hemolityczna; samoistna plamica małopłytkowa u dorosłych; wtórna małopłytkowość u dorosłych; niedobór erytroblastów w szpiku; wrodzona niedokrwistość hipoplastyczna. Choroby nowotworowe - leczenie paliatywne: białaczki i chłoniaków u dorosłych; ostrej białaczki u dzieci. Obrzęki - w celu wywołania diurezy albo remisji proteinurii w zespole nerczycowym bez mocznicy, idiopatycznym lub w przebiegu tocznia rumieniowatego. W neurologii: obrzęk mózgu związany z obecnością guza; zaostrzenie w przebiegu stwardnienia rozsianego. Inne wskazania: przeszczepianie narządów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancje pomocniczą. Układowe zakażenia grzybicze. U pacjentów przyjmujących immunosupresyjne dawki kortykosteroidów przeciwwskazane jest podawanie szczepionek żywych lub szczepionek żywych atenuowanych.

Środki ostrożności

Glikokortykosteroidy mogą powodować lub nasilać zespół Cushinga, dlatego nie należy podawać ich pacjentom z chorobą Cushinga. U dzieci stosowanie leku należy ograniczyć do najcięższych wskazań - należy dokładnie obserwować wzrost i rozwój niemowląt i dzieci poddawanych długotrwałej terapii kortykosteroidowej. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami rozwoju cukrzycy; z zastoinową niewydolnością serca; z nadciśnieniem; z drgawkami; z opryszczką oczną lub półpaścem ocznym z objawami ze strony gałki ocznej (ryzyko perforacji rogówki). Glikokortykosteroidy mogą maskować objawy zakażenia oraz mogą upośledzać mechanizmy obronne organizmu i zwiększać podatność na nowe zakażenia. Zakażenia u pacjentów stosujących kortykosteroidy mogą mieć cięższy przebieg lub nawet okazać się śmiertelne. Kortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów ze stwierdzonymi zakażeniami pasożytniczymi, np. węgorkiem (Strongyloides stercoralis) lub z podejrzeniem takich zarażeń, gdyż immunosupresja po zastosowaniu kortykosteroidu u tych pacjentów może prowadzić do zakażenia lub do nasilenia zakażenia węgorkiem i rozsiewu pasożyta w organizmie z rozległą migracją larw, czemu często towarzyszy ciężkie zapalenie jelit i potencjalnie śmiertelna posocznica wywołana przez bakterie Gram-ujemne. U pacjentów leczonych kortykosteroidami w dawkach immunosupresyjnych przeciwwskazane jest podawanie szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy; można stosować szczepionki inaktywowane, wytworzone metodami inżynierii genetycznej, jednak odpowiedź może być osłabiona lub może nie wystąpić. Pacjenci otrzymujący dawki kortykosteroidów niewykazujące działania immunosupresyjnego mogą być poddawani wszystkim wymaganym procedurom uodparniania. W aktywnej gruźlicy stosowanie glikokortykosteroidów z leczeniem przeciwprątkowym należy ograniczyć do przypadków piorunującej gruźlicy lub rozsianej gruźlicy płuc; jeżeli glikokortykosteroidy muszą być stosowane u pacjentów z utajoną gruźlicą lub dodatnią próbą tuberkulinową, należy ich wnikliwe obserwować pod kątem uaktywnienia choroby. Glikokortykosteroidy należy stosować ostrożnie w leczeniu nieswoistego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, jeżeli istnieją: zagrożenie perforacją, bądź też wystąpieniem ropnia lub innej postaci zakażenia ropnego, zapalenia uchyłków, świeże zespolenia jelitowe, czynna lub utajona choroba wrzodowa, niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza i miastenia. Nie ma jednoznacznej opinii dotyczącej wpływu kortykosteroidów na powstawanie choroby wrzodowej, jednak mogą one maskować objawy choroby wrzodowej, więc perforacje lub krwotoki mogą występować bez towarzyszącego, wyraźnego bólu. U pacjentów z zaburzeniami przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego (np. w miastenii) lub u pacjentów leczonych blokerami nerwowo-mięśniowymi (np. pankuronium) w trakcie stosowania dużych dawek kortykosteroidów może wystąpić ostra miopatia; poprawa kliniczna lub powrót do zdrowia po zakończeniu stosowania kortykosteroidów może nastąpić po tygodniach lub latach. U pacjentów otrzymujących kortykosteroidy stwierdzano występowanie mięsaka Kaposiego; przerwanie ich stosowania może doprowadzić do remisji klinicznej. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich psychicznych działań niepożądanych w czasie stosowania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym (także bezpośrednio po zmniejszeniu dawki lub ich odstawieniu), wszystkich pacjentów należy obserwować pod kątem występowania zaburzeń psychicznych, zwłaszcza silnej depresji lub myśli samobójczych. Może być konieczne swoiste leczenie zaburzeń psychicznych. W warunkach stresu zaleca się zwiększenie dobowych dawek szybko działających glikokortykosteroidów przed, w trakcie oraz po ustąpieniu sytuacji stresowej. Glikokortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami psychicznymi w wywiadzie, ze względu na ryzyko nasilenia istniejącej niestabilności emocjonalnej lub skłonności psychotycznych. Nie stosować dużych dawek kortykosteroidów w terapii urazów głowy. Rola kortykosteroidów w wywoływaniu wstrząsu septycznego jest kontrowersyjna - opisano zarówno ich korzystne, jak i szkodliwe działania. Ostatnio sugerowano, że suplementacja kortykosteroidami wywiera korzystny wpływ u pacjentów z rozwiniętym wstrząsem septycznym, u których występuje niewydolność nadnerczy. Nie zaleca się jednak ich rutynowego stosowania w leczeniu wstrząsu septycznego; przedstawiono wniosek, że krótkotrwałe stosowanie kortykosteroidów w dużej dawce nie jest uzasadnione; natomiast dłuższe schematy (trwające 5-11 dni) leczenia kortykosteroidami w małej dawce mogą powodować zmniejszenie umieralności, zwłaszcza wśród osób ze wstrząsem septycznym zależnym od substancji wazopresyjnych. U pacjentów z niedoczynnością tarczycy lub marskością wątroby działanie glikokortykosteroidów jest nasilone. Długotrwałe podawanie dawek terapeutycznych kortykosteroidów może prowadzić do zahamowania osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej (czyli do wtórnej niewydolności kory nadnerczy). Stopień i czas trwania niewydolności kory nadnerczy jest zmienny wśród pacjentów i zależy od dawki, częstości, godzin podawania oraz czasu trwania leczenia glikokortykosteroidami. Można ją zmniejszyć poprzez podawanie leku w schemacie leczenia przerywanego. Nagłe odstawienie glikokortykosteroidów może wywołać ostrą niewydolność nadnerczy, prowadzącą do zgonu. Ten rodzaj niewydolności kory nadnerczy może się utrzymywać przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Najważniejszymi objawami niewydolności kory nadnerczy są osłabienie, niedociśnienie i depresja. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki glikokortykosteroidu i ocenę czynności kory nadnerczy. We wszelkich sytuacjach powodujących stres, występujących w tym okresie należy rozważyć ponowne wdrożenie terapii hormonalnej. Ze względu na możliwe upośledzenie wydzielania mineralokortykosteroidów, należy jednocześnie podawać sól i (lub) mineralokortykosteroidy. Kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ należy stosować ostrożnie w przypadku jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować preparatu u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku bezwzględnej konieczności. Stwierdzono zwiększoną częstość występowania małej urodzeniowej masy ciała u niemowląt urodzonych przez matki otrzymujące kortykosteroidy. Noworodki urodzone przez matki, które podczas ciąży otrzymywały duże dawki kortykosteroidów powinny być starannie obserwowane pod kątem wystąpienia niewydolności kory nadnerczy. Jeśli w trakcie ciąży konieczne jest przerwanie długotrwałego leczenia kortykosteroidami, leczenie należy odstawiać stopniowo. W niektórych przypadkach (np. terapia substytucyjna niewydolności kory nadnerczy) może być konieczne kontynuowanie leczenia, a nawet zwiększenie stosowanych dawek. Działanie kortykosteroidów na przebieg porodu nie jest znane. U niemowląt urodzonych przez matki leczone kortykosteroidami przez dłuższy czas w okresie ciąży obserwowano rozwój zaćmy. Kortykosteroidy przenikają do mleka matki i mogą hamować wzrost i wpływać na endogenne wytwarzanie glikokortykosteroidów u niemowląt karmionych piersią. Nie stosować w czasie laktacji, chyba że korzyści z leczenia przeważają nad potencjalnymi zagrożeniami dla niemowlęcia. W badaniach na zwierzętach wykazano, że kortykosteroidy mają działanie upośledzające płodność.

Działania niepożądane

Częstość nieznana: zakażenia oportunistyczne, zakażenia, reakcje nadwrażliwości (obejmujące reakcje anafilaktyczne i reakcje rzekomoanafilaktyczne), zahamowanie odpowiedzi na testy skórne, leukocytoza, zespół Cushinga, niedoczynność przysadki mózgowej, "zespół odstawienia" steroidów, tłuszczakowatość, retencja sodu, zatrzymanie płynów, zasadowica hipokaliemiczna, kwasica metaboliczna, zaburzenia tolerancji glukozy, zwiększenie zapotrzebowania na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe u pacjentów z cukrzycą, zwiększenie łaknienia (mogące prowadzić do zwiększenia masy ciała), zaburzenia afektywne (w tym nastrój depresyjny, nastrój euforyczny, niestabilność emocjonalna, uzależnienie od leku, myśli samobójcze), zaburzenia psychotyczne (w tym stan pobudzenia maniakalnego, urojenia, omamy i schizofrenia), zaburzenia umysłowe, zmiany osobowości, zmiany nastroju, stan splątania, nieprawidłowe zachowania, lęk bezsenność, drażliwość, tłuszczkowatość nadtwardówkowa, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego (z obrzękiem tarcz nerwów wzrokowych [łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe]), drgawki, niepamięć, zaburzenia funkcji poznawczych, zawroty głowy, ból głowy, centralna retinopatia surowicza, zaćma podtorebkowa, jaskra, wytrzeszcz, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zastoinowa niewydolność serca (u pacjentów o zwiększonym ryzyku) nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, czkawka, wrzody trawienne (z możliwością następczej perforacji i krwawienia), perforacje jelit, krwawienia z żołądka, zapalenie otrzewnej, wrzodziejące zapaleni przełyku, zapalenie przełyku, wzdęcia, ból brzucha, biegunka, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, nadmierne owłosienie, wybroczyny, wylewy krwawe podskórne lub dotkankowe, zanik skóry, rumień, nadmierne pocenie się, rozstępy skórne, wysypka, świąd, pokrzywka, trądzik, osłabienie mięśni, ból mięśniowy, miopatia, zanik mięśni, osteoporoza, martwica kości, złamania patologiczne, neuropatyczne zwyrodnienie stawów, bóle stawowe, zahamowanie wzrostu, nieregularne miesiączki, zaburzone gojenie się ran, uczucie zmęczenia, złe samopoczucie, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, zmniejszenie tolerancji węglowodanów, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie stężenia wapnia w moczu, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, złamania kompresyjne kręgosłupa, zerwanie ścięgna.

Interakcje

Induktory CYP3A4, np.: karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna mogą zwiększać klirens metyloprednizolonu - może być konieczne zwiększenie dawki metyloprednizolonu. Inhibitory CYP3A4, np.: klarytromycyna, erytromycyna, trolendomycyna, inhibitory proteazy HIV (m.in. indynawir, rytonawir), ketokonazol, itrakonazol, diltiazem, leki przeciwwymiotne (aprepitant, fosaprepitant), doustne leki antykoncepcyjne (etynyloestradiol/noretyndron), cyklosporyna, a także sok grejpfrutowy mogą hamować metabolizm metyloprednizolonu - może być konieczne zmniejszenie dawki kortykosteroidu, aby uniknąć toksyczności leku. W przypadku jednoczesnego stosowania cyklosporyny i metyloprednizolonu występuje wzajemne hamowanie metabolizmu (może to prowadzić do zwiększenia stężenia jednego lub obu leków we krwi i nasilenia ich toksyczności); ponadto donoszono o występowaniu drgawek w przypadku takiej terapii skojarzonej. W obecności innego substratu CYP3A4 klirens wątrobowy metyloprednizolonu może ulegać hamowaniu lub indukcji, a więc niezbędne jest odpowiednie dostosowanie dawkowania; możliwe jest, że przy jednoczesnym podawaniu zwiększy się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem jednego z leków; do substratów CYP3A4 należą: karbamazepina, aprepitant, fosaprepitant, ketokonazol, itrakonazol, diltiazem, etynyloestradiol/noretyndron, cyklosporyna, makrolidy, inhibitory proteazy HIV, cyklofosfamid, takrolimus. Kortykosteroidy mogą osłabiać lub nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych - należy monitorować parametry układu krzepnięcia. Równoczesne podawanie metyloprednizolonu i leków przeciwcholinergicznych blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (np. pankuronium), może prowadzić do ostrej miopatii. Zaobserwowano antagonistyczne działanie glikokortykosteroidów na mechanizm blokady nerwowo-mięśniowej pankuronium i wekuronium; podobnego efektu można się spodziewać w przypadku wszystkich leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, działających kompetycyjnie. Stosowanie metyloprednizolonu z lekami z grupy NLPZ zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, w tym owrzodzeń. Metyloprednizolon może zwiększać klirens dużych dawek kwasu acetylosalicylowego; zmniejszenie stężenia salicylanu we krwi może prowadzić do zwiększonego ryzyka toksyczności salicylanu po odstawieniu metyloprednizolonu. Równoczesne stosowanie glikokortykosteroidów i tiazydowych leków moczopędnych zwiększa ryzyko nietolerancji glukozy i zwiększa ryzyko wystąpienia hipokalemii. Glikokortykosteroidy mogą zwiększać zapotrzebowanie na insulinę i doustne leki przeciwcukrzycowe u osób chorych na cukrzycę. W leczeniu gruźlicy o przebiegu piorunującym lub rozsianym oraz gruźliczego zapalenia opon mózgowych z istniejącym lub zagrażającym blokiem podpajęczynówkowym, metyloprednizolon stosuje się równocześnie z odpowiednią chemioterapią przeciwgruźliczą. W leczeniu chorób nowotworowych, takich jak białaczka i chłoniaki, metyloprednizolon stosuje się na ogół w skojarzeniu z lekiem alkilującym, antymetabolitem i alkaloidem barwinka.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkowanie musi być dostosowane indywidualnie do ciężkości choroby, rokowania i oczekiwanego czasu trwania choroby oraz reakcji pacjenta na leczenie. Czas leczenia powinien być jak najkrótszy. Dawka początkowa może wynosić od 4 mg do 48 mg na dobę, w zależności od jednostki chorobowej. W przypadku chorób o lżejszym przebiegu stosowane są na ogół mniejsze dawki, jednak u niektórych pacjentów konieczne może być podawanie większych dawek. Leczenie dużymi dawkami stosuje się w przypadku: stwardnienia rozsianego (200 mg/dobę), obrzęku mózgu (200-1000 mg/dobę) oraz przeszczepu narządów (do 7 mg/kg mc./dobę). W przypadku braku poprawy stanu klinicznego należy przerwać leczenie metyloprednizolonem i zastosować inne leczenie. W przypadku konieczności przerwania długotrwałego leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. W przypadku uzyskania poprawy klinicznej należy ustalić dawkę podtrzymującą poprzez stopniowe zmniejszanie dawki początkowej w odpowiednich odstępach czasu, aż do uzyskania najmniejszej dawki zapewniającej utrzymanie uzyskanego korzystnego efektu klinicznego. Należy pamiętać o ciągłym monitorowaniu dawki leku. W wymienionych poniżej sytuacjach może być konieczne dostosowanie dawki: w przypadku remisji lub zaostrzenia procesu chorobowego, indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie, u pacjentów narażonych na stres niezwiązany bezpośrednio z leczoną chorobą. W trakcie leczenia może być konieczne zwiększenie dawki na jakiś czas w zależności od stanu pacjenta. Schemat leczenia przerywanego: stosuje się podwójną dawkę dobową co drugi dzień rano. Celem takiego schematu leczenia jest zapewnienie korzystnego wpływu kortykosteroidów i minimalizacja niektórych działań niepożądanych, takich jak zahamowanie osi przysadkowo-nadnerczowej, zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci oraz objawy nagłego przerwania leczenia kortykosteroidami.

Uwagi

Kortykoterapia może wpływać na wyniki wielu badań laboratoryjnych i parametrów biologicznych (np. testów skórnych, oznaczeń stężenia hormonów tarczycy). W czasie leczenia możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych takich jak: zawroty głowy, zaburzenia wzroku i uczucie zmęczenia - w przypadku ich wystąpienia pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów i obługiwać maszyn.

Pharmindex