Znajdź lek

Midazolam Chiesi

Działanie

Pochodna imidazobenzodiazepiny w postaci substancji lipofilnej słabo rozpuszczalnej w wodzie. Działanie farmakologiczne midazolamu trwa krótko ze względu na szybki metabolizm. Wykazuje silne działanie sedacyjne i indukujące sen, zmniejsza nasilenie lęku, działa przeciwdrgawkowo i zwiotczająco mięśnie szkieletowe. Po podaniu domięśniowym lub dożylnym pojawia się krótkotrwała niepamięć następcza. Szybko i całkowicie wchłania się po podaniu domięśniowym jak i doodbytniczym. Stężenie maksymalne w osoczu osiąga w ciągu 30 min. Biodostępność przekracza 90% przy podaniu domięśniowym i wynosi ok. 50% przy podaniu doodbytniczym. W 96-98% wiąże się z białkami osocza. Wolno i w małych ilościach przechodzi do płynu mózgowo-rdzeniowego. Powoli przenika przez barierę łożyskową i przedostaje się do krążenia płodowego. Jest niemal całkowicie katabolizowany w procesach biotransformacji. Ok. 30-60% dawki jest eliminowane przez wątrobę. U zdrowych osób T0,5 wynosi 1,5-2,5 h. Eliminowany jest głównie przez nerki (60-80% wstrzykniętej dawki). Mniej niż 1% leku ulega eliminacji z moczem w postaci niezmienionej. U dorosłych powyżej 60 lat T0,5 może być wydłużony nawet do 4-krotnie. U dzieci szybkość wchłaniania leku po podaniu doodbytniczym jest podobna do szybkości wchłaniania u dorosłych, lecz biodostępność jest niższa (5-18%). T0,5 po podaniu dożylnym i doodbytniczym jest krótszy u dzieci w wieku 3-10 lat (1-1,5 h) niż u dorosłych. T0,5 u noworodków waha się od 6-12 h. U otyłych pacjentów lub pacjentów z zastoinową niewydolnością serca T0,5 jest dłuższy niż u pacjentów pozostałych. T0,5 u pacjentów z marskością wątroby może być wydłużony, a klirens mniejszy niż u zdrowych ochotników. U pacjentów w stanie krytycznym T0,5 może być wydłużony nawet 6-krotnie.

Wskazania

Dorośli: sedacja z zachowaniem świadomości przed zabiegami diagnostycznymi lub terapeutycznymi prowadzonymi w znieczuleniu miejscowym lub bez znieczulenia, lub w trakcie takich zabiegów; znieczulenie ogólne: premedykacja przed wprowadzeniem do znieczulenia ogólnego; wprowadzenie do znieczulenia ogólnego; jako lek uspokajający w znieczuleniu złożonym; sedacja na oddziałach intensywnej opieki medycznej. Dzieci: sedacja z zachowaniem świadomości przed zabiegami diagnostycznymi lub terapeutycznymi prowadzonymi w znieczuleniu miejscowym lub bez znieczulenia, lub w trakcie takich zabiegów; znieczulenie ogólne: premedykacja przed wprowadzeniem do znieczulenia ogólnego; sedacja na oddziałach intensywnej opieki medycznej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na midazolam, inne benzodiazepiny lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Lek jest przeciwwskazany w sedacji z zachowaniem świadomości u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub ostrą depresją oddechową.

Środki ostrożności

Lek powinien być stosowany jedynie w warunkach dostępu do urządzeń umożliwiających resuscytację, odpowiednich do wieku i wymiarów pacjenta, ponieważ dożylne podanie midazolamu może spowodować zahamowanie kurczliwości mięśnia sercowego i wywołać bezdech. Należy zachować szczególną ostrożność podając midazolam pacjentom z grupy o zwiększonym stopniu ryzyka, takim jak: dorośli w wieku powyżej 60 lat, osoby przewlekle chore lub osłabione np. pacjenci z przewlekłą niewydolnością oddechową, przewlekłą niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby lub zaburzeniami czynności serca oraz dzieci, zwłaszcza z niestabilną czynnością układu sercowo-naczyniowego (u tych pacjentów konieczne jest zmniejszenie dawki oraz ciągłe monitorowanie pod kątem wczesnych objawów zmian parametrów życiowych). Należy zachować ostrożność u pacjentów nadużywających w przeszłości alkohol lub leki oraz u pacjentów z miastenią. Donoszono o pewnej utracie skuteczności leku, gdy midazolam stosowano w długotrwałej sedacji na oddziałach intensywnej opieki medycznej. Ponadto w przypadku długotrwałego stosowania midazolamu może dość do rozwoju uzależnienia fizycznego, które zwiększa się wraz z dawką i długością stosowania. Z tego względu nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do objawów odstawiennych, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek leku. Wydalanie midazolamu może ulec zmianie u pacjentów otrzymujących środki o działaniu pobudzającym lub hamującym izoenzym CYP3A4 oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, małą pojemnością minutową serca oraz u noworodków. Zaleca się zachowanie wyjątkowej ostrożności w trakcie podawania leku wcześniakom i dzieciom urodzonym jako wcześniaki, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia bezdechu (konieczne jest uważne monitorowanie częstości oddechów i wysycenia krwi tlenem). Należy unikać szybkich wstrzyknięć leku w populacji noworodków i dzieci z niestabilnością krążeniową.

Ciąża i laktacja

Brak wystarczających danych dotyczących midazolamu, pozwalających ocenić bezpieczeństwo jego stosowania podczas ciąży. Brak danych dotyczących działania midazolamu w pierwszych dwóch trymestrach ciąży. Donoszono, że podawanie dużych dawek midazolamu w ostatnim trymestrze ciąży, podczas porodu lub jako środek wprowadzający do znieczulenia przed cesarskim cięciem powodowało działania niepożądane u matki lub u płodu (ryzyko zachłyśnięcia się u matki, nieregularna czynność akcji serca u płodu, hipotonia, zaburzenia ssania, hipotermia i depresja oddechowa u noworodka). Ponadto u dzieci, których matki przyjmowały długotrwale benzodiazepiny w III trymestrze ciąży, może rozwinąć się fizyczne uzależnienie oraz mogą podlegać ryzyku wystąpienia objawów odstawiennych w okresie pourodzeniowym. Z tego względu nie należy stosować podczas ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Należy unikać stosowania midazolamu przed cesarskim cięciem. Midazolam przenika w niewielkich ilościach do mleka kobiecego, zaleca się przerwanie karmienia piersią na 24 h po podaniu midazolamu.

Działania niepożądane

Bardzo rzadko obserwowano (w tym pojedyncze przypadki): wysypka, reakcja pokrzywkowa, świąd; senność i przedłużona sedacja, zmniejszona czujność, splątanie, euforia, omamy, zmęczenie, ból głowy, zawroty głowy, ataksja, sedacja pooperacyjna, niepamięć następcza, której czas trwania jest bezpośrednio związany z podaną dawką (niepamięć następcza może wciąż występować pod koniec zabiegu, a w pojedynczych przypadkach donoszono o przedłużonej amnezji); nudności, wymioty, czkawka, zaparcie, suchość błony śluzowej jamy ustnej; ciężkie działania niepożądane dotyczące układu krążenia i układu oddechowego: depresja oddechowa, bezdech, zatrzymanie oddychania i (lub) zatrzymanie akcji serca, niedociśnienie, zmiany częstości akcji serca, skutki rozszerzenia naczyń duszność, skurcz krtani; uogólnione reakcje nadwrażliwości: reakcje skórne, reakcje sercowo-naczyniowe, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny; rumień i ból w miejscu wstrzyknięcia, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepica. Istnieją doniesienia o występowaniu reakcji paradoksalnych, takich jak pobudzenie, ruchy mimowolne (w tym ruchy toniczno-kloniczne i drżenie mięśni), nadmierna aktywność, wrogość, reakcje wściekłości, agresywność, napadowe pobudzenie i agresja fizyczna, zwłaszcza u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku. Drgawki obserwowano częściej u wcześniaków i noworodków. Zastosowanie midazolamu - nawet w dawkach terapeutycznych - może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego po długotrwałym podawaniu dożylnym, a nagłemu przerwaniu podawania leku mogą towarzyszyć objawy odstawienne, w tym drgawki. Wystąpienie działań niepożądanych zagrażających życiu jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w wieku powyżej 60 lat oraz u osób ze współistniejącą niewydolnością oddechową lub zaburzeniami czynności serca, zwłaszcza, gdy wstrzyknięcie podane jest zbyt szybko lub, gdy podaje się duże dawki leku.

Interakcje

Midazolam metabolizowany jest przez CYP3A4 cytochromu P450, stąd substancje hamujące lub indukujące CYP3A4 mogą zwiększać lub zmniejszać stężenie leku w osoczu, co w konsekwencji wymaga odpowiedniego zmodyfikowania dawki leku. Leki zwiększające stężenie midazolamu: azolowe leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, flukonazol, ketokonazol; zwiększają stężenie midazolamu w osoczu, a T0,5 w końcowej fazie eliminacji wydłużają się o ok. 3-8 h; leczenie skojarzone powinno odbywać się na oddziale intensywnej opieki medycznej, gdyż podawanie dużych dawek lub długotrwały wlew midazolamu może spowodować długotrwałe działanie nasenne, ewentualnie opóźnione odzyskiwanie przytomności i być może zahamowanie czynności oddechowej; należy stopniowo zwiększać dawkę midazolamu); antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna; zwiększają ok. 4-krotnie wartość AUC midazolamu i ponad 2-krotnie wydłużają T0,5 midazolamu końcowej fazie eliminacji; należy zachować ostrożność podczas leczenia skojarzonego); inhibitory proteazy (sakwinawir: podanie pojedynczej dawki dożylnej midazolamu po 3 lub 5 dniach przyjmowania sakwinawiru powodowało zmniejszenie klirensu midazolamu o 56% i wydłużenie T0,5 do 9,5 h, zaleca się zmniejszenie dawki całkowitej midazolamu, aby uniknąć opóźnień w ustępowaniu sedacji; rytonawir, indynawir, nelfinawir, amprenawir: brak dostępnych badań w leczeniu skojarzonym, biorąc pod uwagę badania z sakwinawirem należy systematycznie zmniejszać dawkę midazolamu podczas długotrwałego wlewu); diltiazem i werapamil (niemal 2-krotnie wydłużają T0,5 i 2-krotnie zwiększają maksymalne stężenie midazolamu w osoczu; należy zachować ostrożność); cymetydyna (zwiększa stężenie midazolamu w postaci dożylnej, co może prowadzić do opóźnień w odzyskiwaniu przytomności). Midazolam można podawać przy zachowaniu zwykłych dawek cymetydyny i ranitydyny bez konieczności dostosowania dawkowania. Inne leki uspokajające mogą wzmacniać działanie midazolamu. W przypadku jednoczesnego leczenia opioidami, fenobarbitalem lub benzodiazepinami należy szczególnie monitorować dodatkowe nasilenie depresji oddechowej. Alkohol może w znacznym stopniu nasilać uspokajające działanie midazolamu. Dożylne podanie midazolamu zmniejsza minimalne stężenie pęcherzykowe wziewnych środków znieczulających, potrzebne do osiągnięcia znieczulenia ogólnego.

Dawkowanie

Lek należy podawać powoli w dawkach ustalonych indywidualnie dla każdego pacjenta. Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki. Sedacja z zachowaniem świadomości. Dorośli <60 lat, dożylnie - dawka początkowa: 2-2,5 mg, kolejne dawki: 1 mg, dawka całkowita 3,5-7,5 mg. Dorośli ≥ 60 lat, pacjenci osłabieni i przewlekle chorzy, dożylnie - dawka początkowa: 0,5-1 mg, kolejne dawki 0,5-1 mg, dawka całkowita <3,5 mg. Dzieci. Dożylnie, dzieci 6 mż.-5 lat - dawka początkowa 0,05-0,1 mg/kg mc., dawka całkowita: <6 mg. Dożylnie, dzieci 6-12 lat - dawka początkowa: 0,025-0,05 mg/kg mc., dawka całkowita: <10 mg. Doodbytniczo, dzieci >6 mż.: 0,3-0,5 mg/kg mc. Domięśniowo, dzieci 1-15 lat - 0,05-0,15 mg/kg mc. Premedykacja przed znieczuleniem. Dorośli <60 lat, domięśniowo: 0,07-0,1 mg/kg mc. Dorośli ≥60 lat, pacjenci osłabieni i przewlekle chorzy, domięśniowo: 0,025-0,05 mg/kg mc. Dzieci. Doodbytniczo, dzieci >6 mż.: 0,3-0,5 mg/kg mc. Domięśniowo, dzieci 1-15 lat: 0,08-0,2 mg/kg mc. Wprowadzenie do znieczulenia. Dorośli <60 lat, dożylnie - 0,15-0,2 mg/kg mc. (0,3-0,35 mg/kg mc. bez premedykacji). Dorośli ≥60 lat, pacjenci osłabieni i przewlekle chorzy, dożylnie - 0,1-0,2 mg/kg mc. (0,15-0,3 mg/kg mc. bez premedykacji). Środek uspokajający w znieczuleniu złożonym. Dorośli <60 lat, dożylnie - dawki powtarzane: 0,03-0,1 mg/kg mc. lub wlew ciągły: 0,03-0,1 mg/kg mc./h. Dorośli ≥60 lat, pacjenci osłabieni i przewlekle chorzy, dożylnie - dawki mniejsze niż te zalecane dla dorosłych <60 lat. Sedacja na oddziale intensywnej opieki medycznej. Dorośli, w tym dorośli ≥60 lat, pacjenci osłabieni i przewlekle chorzy, dożylnie - dawka nasycająca: 0,03-0,3 mg/kg mc. podawana w dawkach frakcjonowanych po 1-2,5 mg, dawka podtrzymująca: 0,03-0,2 mg/kg mc./h. Dzieci. Dożylnie, wcześniaki urodzone przed 32 tygodniem wieku ciążowego (tc.) - 0,03 mg/kg mc./h. Dożylnie, noworodki urodzone po 32 tc. oraz dzieci do 6 mż. - 0,06 mg/kg mc./h. Dożylnie, dzieci >6 mż. - dawka nasycająca: 0,05-0,2 mg/kg mc., dawka podtrzymująca: 0,06-0,12 mg/kg mc./h.

Uwagi

Po podaniu leku należy obserwować pacjentów, ponieważ wrażliwości na lek różni się pomiędzy pacjentami i mogą wystąpić objawy przedawkowania. Zaleca się, by po wypisaniu ze szpitala pacjent miał zapewnioną opiekę podczas powrotu do domu. Sedacja, niepamięć, zaburzenia uwagi i zaburzenia czynności mięśni mogą niekorzystnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń.

Pharmindex