Znajdź lek

Numeta G 16% E

Spis treści

Działanie

Preparat do żywienia pozajelitowego zawierający azot (20 L-aminokwasów, w tym 8 niezbędnych) oraz składniki energetyczne - glukoza i triglicerydy. Azot i energia są niezbędne do prawidłowej czynności wszystkich komórek organizmu oraz są ważne dla syntezy białek, wzrostu, gojenia ran, funkcjonowania układu odpornościowego, mięśni i wielu innych czynności komórkowych. W skład preparatu wchodzą również elektrolity.

Wskazania

Żywienie pozajelitowe noworodków urodzonych w terminie i dzieci do 2 lat w przypadkach, gdy odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazania w przypadku aktywowania 2 komór worka: nadwrażliwość na białko jaja, białko sojowe, białko orzeszków ziemnych lub którąkolwiek substancję czynną lub pomocniczą albo składniki pojemnika; wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów; patologiczne podwyższone stężenia w osoczu sodu, potasu, magnezu, wapnia i (lub) fosforu; ciężka hiperkaliemia. Dodatkowe przeciwwskazania w przypadku aktywowania 3 komór: ciężka hiperlipidemia lub ciężkie zaburzenia metabolizmu lipidów charakteryzujące się hipertriglicerydemią.

Środki ostrożności

Z powodu ryzyka wystąpienia hipermagnezemii, warunkiem stosowania leku jest monitorowanie poziomu magnezu we krwi przed rozpoczęciem podawania leku oraz z odpowiednią częstością po jego podaniu, szczególnie u pacjentów z upośledzonymi funkcjami nerek oraz u dzieci których matki stosowały suplementację magnezu przed porodem. W przypadku stwierdzenia wysokiego poziomu magnezu we krwi lub objawów klinicznych hipermagnezemii (osłabienie, nudności, wymioty, problemy z oddychaniem, hipotonia, arytmia) należy przerwać stosowanie leku lub zmniejszyć szybkość wlewu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z obrzękiem płuc lub niewydolnością serca (należy dokładnie monitorować stan płynów), u pacjentów z niewydolnością nerek (należy dokładnie monitorować stan płynów i elektrolitów; przed rozpoczęciem infuzji należy wyrównać ciężkie zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, ciężkie stany przeciążenia nadmierną ilością płynów oraz ciężkie zaburzenia metaboliczne), u pacjentów z ciężką niewydolność wątroby (m.in. z cholestazą) lub podwyższoną aktywnością enzymów wątrobowych (należy dokładnie monitorować parametry czynności wątroby) oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami krzepliwości krwi (należy dokładnie monitorować morfologię krwi i parametry krzepliwości). W przypadku pojawienia się objawów reakcji alergicznej infuzję należy przerwać, a w przypadku niestabilnego stanu (np. w następstwie poważnego stanu pourazowego, niewyrównanej cukrzycy, ostrej fazy wstrząsu krążeniowego, ostrego zawału mięśnia sercowego, ciężkiej kwasicy metabolicznej, ciężkiej sepsy i śpiączki hiperosmolarnej) podawanie preparatu należy monitorować i dostosować do potrzeb klinicznych pacjenta. W wyniku zastosowania cewników dożylnych do podawania roztworów do żywienia pozajelitowego lub niewłaściwego obchodzenia się z cewnikiem może dojść do zakażenia i sepsy; należy dokładnie monitorować objawowe i laboratoryjne oznaki zakażeń. Pacjenci wymagający żywienia pozajelitowego są często predysponowani do powikłań w postaci zakażeń z powodu niedożywienia i (lub) stanu ich choroby zasadniczej. Ponowne odżywianie ciężko niedożywionych pacjentów może spowodować tzw. zespół ponownego odżywiania, który charakteryzuje się przesunięciem potasu, fosforu i magnezu do wnętrza komórek, gdy pacjent przechodzi w stan anaboliczny. Pogłębić się może również niedobór tiaminy i zatrzymywanie płynów w organizmie. Mogą wystąpić powikłania metaboliczne, jeżeli pobór składników odżywczych nie jest dostosowany do wymagań pacjenta lub niedokładnie oceniono pojemność metaboliczną któregoś z obecnych składników odżywczych. Zaleca się ostrożnie i powoli wprowadzać odżywianie pozajelitowe, dokładnie monitorując płyny, elektrolity, pierwiastki śladowe i witaminy. Przez cały okres leczenia należy rutynowo monitorować gospodarkę wodno-elektrolitową, osmolarność surowicy, stężenie triglicerydów w surowicy, zdolność organizmu do metabolizowania lipidów, bilans kwasowo-zasadowy, stężenie glukozy we krwi, czynność wątroby i nerek, morfologię krwi, w tym liczbę płytek krwi i parametry krzepliwości krwi.

Ciąża i laktacja

Preparat stosować w ciąży i podczas karmienia piersią po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania preparatu u kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Działania niepożądane

Często: hipofosfatemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, hipernatremia. Niezbyt często: hiperlipidemia, cholestaza. Ponadto może wystąpić hipermagnezemia.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań interakcji farmakodynamicznych preparatu. Z powodu możliwości wystąpienia pseudoaglutynacji nie należy podawać preparatu jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw do infuzji. Preparatu nie należy podawać razem z ceftriaksonem z powodu ryzyka wytrącenia soli wapniowej ceftriaksonu. W oleju z oliwek i oleju sojowym znajduje się naturalna witamina K1, która może znosić przeciwzakrzepowe działanie kumaryny (lub pochodnych kumaryny, np. warfaryny). Z powodu zawartości potasu w preparacie, należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów leczonych jednocześnie diuretykami oszczędzającymi potas (amiloryd, spironolakton, triamteren) lub inhibitorami konwertazy angiotensyny z uwagi na ryzyko hiperkalemii.

Dawkowanie

Dożylnie. Dawkowanie zależy od wydatku energetycznego, masy ciała, wieku i stanu klinicznego pacjenta, możliwości metabolizowania składników preparatu oraz od dodatkowych składników energetycznych lub białek podawanych doustnie/dojelitowo. Całkowity skład elektrolitów i makroskładników żywieniowych zależy od liczby aktywowanych komór. Maksymalna zalecana szybkość infuzji na godzinę i objętość na dzień zależy od składnika. Osiągnięcie jednego z tych limitów, jako pierwszego, wyznacza maksymalną dawkę dobową. Wytyczne dotyczące maksymalnej zalecanej prędkości infuzji na godzinę i objętości na dzień są następujące: w przypadku aktywowania 2 komór - maksymalna szybkość infuzji wynosi 5,8 ml/kg mc./h co odpowiada 0,2 g/kg mc./h aminokwasów, 0,12 g/kg mc./h glukozy, maksymalna ilość 72,3 ml/kg mc./dzień co odpowiada 2,5 g/kg mc./dzień aminokwasów, 14,9 g/kg mc./dzień glukozy; w przypadku aktywowania 3 komór - maksymalna szybkość infuzji wynosi 5,5 ml/kg mc./h co odpowiada 0,14 g/kg mc./h aminokwasów, 0,85 g/kg mc./h glukozy, 0,17 g/kg mc./h lipidów, maksymalna ilość 96,2 ml/kg mc./dobę co odpowiada 2,5 g/kg mc./dobę, 14,9 g/kg mc./dzień glukozy, 3 g/kg mc./dobę.
Nierozcieńczony preparat podawać wyłącznie przez żyłę centralną, preparat rozcieńczony wodą do wstrzykiwań umożliwia infuzję do naczynia obwodowego. W ciągu pierwszej godziny szybkość przepływu należy stopniowo zwiększać. Kończąc podawanie preparatu, należy stopniowo zmniejszać szybkość przepływu w trakcie ostatniej godziny. Szybkość wlewu musi być odpowiednio dostosowana, biorąc pod uwagę dawkę podawaną pacjentowi, przyjmowaną dobową objętość oraz czas trwania infuzji. Preparat może być dodatkowo uzupełniany z zastosowaniem gotowych preparatów witaminowych. Jeśli do preparatu zostają wprowadzone dodatkowe substancje, przed podaniem przez żyłę obwodową należy zmierzyć ostateczną osmolarność mieszaniny.

Uwagi

Lipidy zawarte w emulsji mogą wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych (np. dotyczących bilirubiny, dehydrogenazy mleczanowej, nasycenia tlenem, hemoglobiny we krwi), gdy próbkę krwi pobiera się przed ich eliminacją. Lipidy są zazwyczaj usuwane po upływie 5-6 h od ostatniego podania.

Pharmindex