Znajdź lek

Sindronat

Działanie

Lek z grupy bisfosfonianów, analog naturalnych pirofosforanów. Wykazuje silne powinowactwo do tkanek mineralizowanych, takich jak kości. In vitro hamuje precypitację fosforanu wapnia, blokując jego przemianę do hydroksyapatytu, hamuje łączenie się kryształów apatytów w większe kompleksy i spowalnia ich rozpuszczanie. Podstawowy mechanizm działania klodronianu to hamowanie resorpcji i rozpadu kości. Klodronian hamuje aktywność osteoklastów, zmniejsza stężenie wapnia w surowicy krwi, wydzielanie z moczem wapnia i hydroksyproliny. Lek w różny sposób wchłania się z przewodu pokarmowego. Wiąże się z białkami osocza w 30%. Jest wydalany głównie z moczem. Około 80% wchłoniętego klodronianu znajduje się w moczu przez kilka dni. Eliminacja klodronianu z organizmu jest dwufazowa: faza dystrybucji z okresem półtrwania około 2 h i faza eliminacji, która jest bardzo wolna ze względu na silne powinowactwo leku do kości.

Wskazania

Leczenie hiperkalcemii w chorobach nowotworowych. Leczenie osteolizy spowodowanej chorobą nowotworową.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne leczenie innymi bisfosfonianami. Krańcowa niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min). Nie należy stosować u dzieci, kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Wśród pacjentów z rozpoznanym rakiem, leczonych zarówno według schematów zawierających bisfosfoniany podawane dożylnie jak i doustnie, zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki, zwykle związanej z ekstrakcją zęba i (lub) miejscowym zakażeniem (w tym z zapaleniem szpiku kostnego). Wielu z tych pacjentów otrzymywało również chemioterapię i kortykosteroidy. Przed wdrożeniem leczenia bisfosfonianami u chorych ze współistniejącymi czynnikami ryzyka (np. rak, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów, nieprawidłowa higiena jamy ustnej) należy rozważyć wykonanie profilaktycznych zabiegów stomatologicznych, a podczas terapii z użyciem bisfosfonianów należy unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. Wykonywanie chirurgicznych zabiegów stomatologicznych u pacjentów z martwicą kości szczękipowstałą podczas leczenia bisfosfonianami, może prowadzić do zaostrzenia tej jednostki chorobowej. Nie wiadomo, czy odstawienie bisfosfonianów zmniejsza ryzyko martwicy kości szczęki u pacjentów wymagających wykonania zabiegów stomatologicznych. Podczas stosowania bisfosfonianów notowano martwicę kości przewodu słuchowego zewnętrznego, głównie związaną z długotrwałym leczeniem (u pacjentów, u których występują objawy związane z uchem, w tym przewlekłe zakażenie ucha). Możliwe czynniki ryzyka martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego obejmują stosowanie steroidów i chemioterapii i (lub) czynniki ryzyka miejscowe, takie jak zakażenie lub uraz. Zgłaszano przypadki nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej u osób stosujących bisfosfoniany, głównie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Złamania często występują obustronnie, dlatego u pacjentów, u których stwierdzono złamanie trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, u pacjentów, u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny. Należy zalecić pacjentom, żeby zgłaszali pojawienie się jakiegokolwiek bólu w obrębie uda, biodra lub pachwiny występującego w trakcie leczenia bisfosfonianami, a każdy pacjent zgłaszający się z takimi objawami powinien zostać zbadany pod względem obecności niecałkowitego złamania kości udowej. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania klodronianu u kobiet w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Nie wiadomo, czy klodronian przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowląt karmionych piersią. Podczas leczenia klodronianem należy przerwać karmienie piersią. W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach, klodronian nie powodował uszkodzenia płodu, jednak wysokie dawki powodowały zmniejszenie płodności u samców. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu klodronianu na płodność u ludzi.

Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym jest biegunka, zwykle o niewielkim nasileniu, występująca zazwyczaj po zastosowaniu dużych dawek. Często: bezobjawowa hipokalcemia; biegunka, nudności, wymioty; zwiększenie aktywności aminotransferaz (zwykle w zakresie wartości prawidłowych). Rzadko: objawowa hipokalcemia, zwiększone stężenie hormonu przytarczyc w krwi związane ze zmniejszonym stężeniem wapnia we krwi, zwiększone stężenie fosfatazy alkalicznej w krwi (u pacjentów z chorobą przerzutową, może również wynikać z przerzutów do wątroby i kości); zwiększenie aktywności aminotransferaz dwukrotnie powyżej normy bez współistniejących zaburzeń czynności wątroby; reakcja nadwrażliwości przebiegająca jako reakcja skórna. Działania niepożądane, które opisano po wprowadzeniu leku do obrotu: zaburzenia parametrów oddechowych u pacjentów z astmą aspirynową, reakcje nadwrażliwości przebiegające jako zaburzenia oddychania; zaburzenie czynności nerek (zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu i białkomocz), ciężkie uszkodzenie nerek; zgłaszano pojedyncze przypadki niewydolności nerek w rzadkich przypadkach prowadzące do zgonu, zwłaszcza podczas jednoczesnego stosowania NLPZ, najczęściej diklofenaku; zgłaszano pojedyncze przypadki martwicy kości szczęki, głównie u pacjentów wcześniej leczonych aminobisfosfonianami, tj. zoedronian i pamidronian; silne bóle kości, stawów i/lub mięśni; rzadko nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej (działanie niepożądane leków należących do grupy bisfosfonianów); bardzo rzadko: martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego (działanie niepożądane związane ze stosowaniem leków z grupy bisfosfonianów); zapalenie błony naczyniowej oka. W przypadku innych leków z grupy bisfosfonianów zgłaszano następujące zdarzenia: zapalenie spojówek (odnotowano tylko u jednego pacjenta leczonego jednocześnie innym lekiem z grupy bisfosfonianów), zapalenie nadtwardówki i zapalenie twardówki. Dotychczas nie zgłoszono przypadków zapalenia nadtwardówki i zapalenia twardówki u pacjentów leczonych klodronianem (działanie niepożądane leków z grupy bisfosfonianów).

Interakcje

Nie należy stosować jednocześnie klodronianu z innymi bisfosfonianami. Istnieją doniesienia o wystąpieniu zaburzeń czynności nerek związanych z jednoczesnym stosowaniem klodronianu i NLPZ, najczęściej diklofenaku. Przy równoczesnym podawaniu klodronianu z antybiotykami aminoglikozydowymi zwiększa się ryzyko wystąpienia hipokalcemii - należy zachować szczególną ostrożność. Odnotowano zwiększenie stężenia fosforanu estramustyny w osoczu, maksymalnie o 80%, podczas jednoczesnego przyjmowania klodronianu z fosforanem estramustyny. Klodronian źle rozpuszcza się w obecności jonów dwuwartościowych. Nie należy przyjmować preparatu jednocześnie z pokarmami lub lekami zawierającymi jony dwuwartościowe (np. leki zobojętniające kwas żołądkowy lub preparaty żelaza).

Dawkowanie

Doustnie. Osteoliza w przebiegu nowotworów: zalecana dawka początkowa wynosi 1600 mg na dobę w 1-2 dawkach; w razie konieczności dawka może być zwiększona maksymalnie do 3200 mg na dobę. Hiperkalcemia w chorobie nowotworowej: dawkę początkową ustala się indywidualnie w zakresie 2400-3200 mg/dobę. W zależności od reakcji na leczenie, dawkę można stopniowo zmniejszyć, a po osiągnięciu prawidłowego stężenia wapnia podawać w dawce 1600 mg/dobę. U chorych z zaburzeniami czynności nerek nie należy stosować długotrwale dawki dobowej większej niż 1600 mg. U pacjentów z klirensem kreatyniny 10-30 ml/min dawkę leku należy zmniejszyć do połowy dawki zalecanej u dorosłych - 800 mg na dobę; z klirensem kreatyniny 30-50 ml/min należy podawać 1200 mg/dobę; z klirensem kreatyniny 50-80 ml/min należy podawać 1600 mg/dobę (nie zaleca się redukowania dawki). Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności preparatu u dzieci. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Sposób podania. Kaps. należy połykać w całości. Jeśli preparat jest stosowany w jednej dawce dobowej, zaleca się przyjmować lek rano, na czczo, popijając szklanką wody. Należy powstrzymać się od jedzenia i picia przez 1 h. Leku nie należy przyjmować z mlekiem, pokarmami oraz lekami zawierającymi wapń i inne dwuwartościowe jony. Jeśli lek przyjmowany jest w 2 dawkach, drugą dawkę należy przyjmować między posiłkami, najlepiej 2 h przed lub po posiłku, oraz zażywaniem innych leków doustnych. Nie należy przyjmować klodronianu razem z mlekiem, posiłkami i lekami zawierającymi wapń lub innekationy dwuwartościowe, gdyż zaburzają one wchłanianie klodronianu.

Uwagi

Podczas leczenia należy przyjmować odpowiednią ilość płynów. Przed rozpoczęciem oraz podczas leczenia monitorować czynność nerek poprzez oznaczenie stężenia kreatyniny, wapnia i fosforanów w surowicy.

Pharmindex