Znajdź lek

Zytiga

Działanie

Inhibitor biosyntezy androgenów. Octan abirateronu jest in vivo szybko hydrolizowany do abirateronu, który wybiórczo hamuje aktywność enzymu CYP17 (o aktywności 17α-hydroksylazy i C17,20-liazy), niezbędnego do biosyntezy androgenów w jądrach, nadnerczach i tkankach nowotworowych gruczołu krokowego. Hamowanie CYP17 skutkuje także zwiększonym wytwarzaniem mineralokortykosteroidów w nadnerczach. Po podaniu doustnym lek osiąga Cmax w czasie 2 h. Pokarm znacznie zwiększa AUC i Cmax abirateronu. Abirateron w ok. 99,8% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany m.in. na drodze sulfuryzacji, hydroksylacji i utleniania, głównie w wątrobie. Jest wydalany głównie z kałem (88%). T0,5 wynosi 15 h.

Wskazania

Lek jest wskazany w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem do: leczenia opornego na kastrację, raka gruczołu krokowego z przerzutami u dorosłych mężczyzn,  bez objawów lub z objawami o nieznacznym/niewielkim nasileniu, po niepowodzeniu terapii supresji androgenowej, u których zastosowanie chemioterapii nie jest jeszcze wskazane klinicznie; leczenia, opornego na kastrację, raka gruczołu krokowego z przerzutami u dorosłych mężczyzn, których choroba postępuje w trakcie lub po chemioterapii zawierającej docetaksel.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Kobiety które są lub mogą prawdopodobnie być w ciąży. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

Środki ostrożności

Z uwagi na ryzyko wystąpienia nadciśnienia, hipokaliemii i zastoju płynów podczas leczenia abirateronem, należy zachować ostrożność u pacjentów: z chorobami sercowo-naczyniowymi (ciężką lub niestabilną dusznicą bolesną, frakcją wyrzutową lewej komory <50%, niewydolnością serca klasy III lub IV wg NYHA, niedawno przebytym zawałem serca, arytmią komorową), leczonych glikozydami nasercowymi, z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Przed rozpoczęciem leczeniem i następnie przynajmniej raz w miesiącu należy kontrolować ciśnienie krwi, stężenie potasu we krwi i objawy zastoju płynów; poddać leczeniu nadciśnienie i wyrównać hipokaliemię. Należy oceniać aktywność aminotransferaz we krwi przed rozpoczęciem leczenia, co 2 tyg. przez pierwsze 3 mies. leczenia a następnie co miesiąc. W przypadku wystąpienia hepatotoksyczności, zależnie od jej ciężkości, zaleca się modyfikację dawkowania lub całkowite przerwanie leczenia abirateronem (patrz dawkowanie). Pacjentów z czynnym lub objawowym wirusowym zapaleniem wątroby nie włączono do badań klinicznych, dlatego nie ma danych potwierdzających celowość zastosowania abirateronu w tej populacji. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (B lub C wg Child-Pugh) ekspozycja na lek może być znacznie zwiększona; nie można określić zaleceń dotyczących dawkowania - należy unikać stosowania preparatu u tych pacjentów. Pacjentów odstawiających prednizon lub prednizolon należy obserwować w kierunku występowania objawów niewydolności nadnerczy. Jeśli stosowanie abirateronu jest kontynuowane po odstawieniu kortykosteroidów, pacjentów należy obserwować w kierunku występowania objawów nadmiaru mineralokortykosteroidów. Jeśli pacjenci stosujący prednizon lub prednizolon mogą być narażeni na wyjątkowy stres, może być wskazane zwiększenie dawki kortykosteroidów przed, w trakcie i po sytuacji stresogennej. U mężczyzn z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami (rak gruczołu krokowego oporny na kastrację) może wystąpić zmniejszenie gęstości kości; leczenie abirateronem w skojarzeniu z glikokortykosteroidami może nasilić to działanie. U pacjentów, którzy stosowali wcześniej ketokonazol w leczeniu raka gruczołu krokowego można spodziewać się słabszej odpowiedzi na leczenie. Zawartość sodu w preparacie (27,2 mg, tj. >1 mmol w dawce 4 tabl.) należy uwzględnić u osób stosujących dietę niskosodową. Ze względu na zawartość laktozy, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Leku nie stosuje się u kobiet. Abirateron jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub mogących zajść w ciążę, gdyż zastosowanie inhibitora CYP17 przez ciężarną może wywoływać zmiany stężeń hormonów, które mogą zaburzać rozwój płodu. Nie wiadomo czy abirateron lub jego metabolity są wykrywalne w nasieniu. Konieczne jest stosowanie prezerwatywy w przypadku aktywności seksualnej pacjenta z kobietą będącą w ciąży. W przypadku aktywności seksualnej pacjenta z kobietą w okresie rozrodczym konieczne jest stosowanie prezerwatywy jednocześnie z inną skuteczną metodą antykoncepcyjną.

Działania niepożądane

Bardzo często: infekcja dróg moczowych, hipokaliemia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy. Często: hipertrójglicerydemia, niewydolność serca (w tym zastoinowa niewydolność serca, dysfunkcja lewej komory i zmniejszenie frakcji wyrzutowej), dusznica bolesna, niemiarowość, migotanie przedsionków, częstoskurcz, zwiększenie aktywności AlAT, złamania. Niezbyt często: niewydolność nadnerczy. Reakcje mineralokortykosteroidowe zwykle można skutecznie leczyć; jednoczesne zastosowanie kortykosteroidów zmniejsza częstość i nasilenie tych działań niepożądanych.

Interakcje

Abirateron zwiększa AUC dekstrometorfanu (substratu CYP2D6) ok. 2,9 razy oraz AUC czynnego metabolitu dekstrometorfanu o ok. 33%. Należy zachować ostrożność podczas stosowania abirateronu jednocześnie z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 (takimi jak: metoprolol, propranolol, dezypramina, wenlafaksyna, haloperydol, rysperydon, propafenon, flekainid) lub aktywowanymi przez CYP2D6 (takimi jak: kodeina, oksykodon i tramadol). Należy rozważyć zmniejszenie dawki leków metabolizowanych przez CYP2D6, które mają wąski indeks terapeutyczny. Abirateron, jako inhibitor CYP2C8 może zwiększać stężenie leków metabolizowanych przez ten izoenzym, takich jak paklitaksel i repaglinid; brak danych dotyczących stosowania abirateronu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C8. Abirateron jest substratem CYP3A4; nie badano w warunkach in vivo wpływu na farmakokinetykę abirateronu silnych inhibitorów CYP3A4 (np.: ketokonazolu, itrakonazolu, klarytromycyny, atazanawiru, nefazodonu, sakwinawiru, telitromycyny, rytonawiru, indynawiru, nelfinawiru, worykonazolu) lub induktorów CYP3A4 (np.: fenytoiny, karbamazepiny, ryfampicyny, ryfabutyny, ryfapentyny, fenobarbitalu) - należy unikać lub stosować z zachowaniem ostrożności silne inhibitory i induktory CYP3A4 w skojarzeniu z abirateronem. Przyjmowanie abirateronu z pokarmem znacznie zwiększa jego biodostępność; biorąc pod uwagę różnorodność zawartości i składu posiłków, przyjmowanie abirateronu z posiłkami może potencjalnie skutkować dużą zmiennością ekspozycji - leku nie wolno przyjmować razem z pokarmem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli mężczyźni: zalecana dawka wynosi 1000 mg (4 tabl. 250 mg) podawana jednorazowo raz na dobę. Leku nie wolno przyjmować razem z jedzeniem. Przyjmowanie leku z jedzeniem zwiększa całkowite narażenie organizmu na abirateron. Preparat należy przyjmować w skojarzeniu z małą dawką prednizonu lub prednizolonu. Zalecana dawka prednizonu lub prednizolonu wynosi 10 mg na dobę. U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie należy w trakcie leczenia kontynuować farmakologiczną kastrację analogami LHRH. Należy oceniać aktywność aminotransferaz przed rozpoczęciem leczenia, co 2 tyg. przez pierwsze trzy miesiące leczenia a następnie co miesiąc. Ciśnienie tętnicze krwi, stężenie potasu w surowicy i zastój płynów należy oceniać co miesiąc. Jednakże, pacjentów z istotnym ryzykiem zastoinowej niewydolności serca należy badać co 2 tyg. przez pierwsze 3 mies. terapii, a następnie co miesiąc. U pacjentów z występującą wcześniej hipokaliemią lub z hipokaliemią, która rozwinęła się w trakcie leczenia preparatem, należy utrzymywać stężenie potasu na poziomie ≥4,0 mM. U pacjentów, u których wystąpią objawy toksyczności stopnia ≥3. w tym nadciśnienie, hipokaliemia, obrzęk i inne działania niezwiązane z mineralokortykosteroidami, należy wstrzymać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Nie należy wznawiać leczenia preparatem, aż nasilenie objawów zmniejszy się do stopnia 1. lub wartości wyjściowych. W przypadku pominięcia dawki dobowej zarówno octanu abirateronu, jak prednizonu lub prednizolonu należy wznowić leczenie zwykle zalecaną dawką dobową następnego dnia. Hepatotoksyczność. U pacjentów, u których wystąpi działanie hepatotoksyczne podczas leczenia (zwiększy się aktywność AlAT lub AspAT ponad 5-krotnie powyżej GGN), należy natychmiast wstrzymać leczenie. Wznowienie leczenia po powrocie testów czynnościowych wątroby do wartości wyjściowych może być kontynuowane w zmniejszonej dawce dobowej 500 mg raz na dobę. U pacjentów, u których wznowiono leczenie należy badać aktywność aminotransferaz w surowicy co 2 tyg. przez 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W razie nawrotu hepatotoksyczności podczas stosowania zmniejszonej dawki 500 mg na dobę, należy przerwać leczenie. W przypadku wystąpienia ciężkiej hepatotoksyczności (aktywność AlAT lub AspAT zwiększona ponad 20 razy powyżej GGN) kiedykolwiek podczas terapii, należy przerwać stosowanie leku i nie rozpoczynać go ponownie. Zaburzenia czynności wątroby. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z występującymi wcześniej łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby, Klasa A wg Child-Pugh. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa klinicznego i skuteczności wielokrotnych dawek octanu abirateronu podawanych pacjentom z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Klasa B lub C wg Child-Pugh). Nie można określić zaleceń dotyczących dostosowania dawki. Zastosowanie leku należy rozważnie ocenić u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, u których korzyści powinny jasno przeważać nad możliwym ryzykiem. Nie należy stosować  leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Brak danych klinicznych u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Należy zachować ostrożność u tych pacjentów. Dzieci i młodzież - nie istnieje odpowiednie zastosowanie leku w tej populacji, gdyż rak gruczołu krokowego nie występuje u dzieci i młodzieży. Sposób podawania. Lek należy przyjmować co najmniej 2 h po posiłku oraz nie należy jeść przez co najmniej 1 h po jego przyjęciu. Tabletki należy połykać w całości popijając wodą.

Uwagi

Pharmindex