Znajdź lek

Aclotin

Spis treści

Działanie

Tyklopidyna hamuje agregację płytek krwi i uwalnianie płytkowych czynników krzepnięcia, zapobiegając tworzeniu się zakrzepów tętniczych i żylnych. Mechanizm jej działania polega na zahamowaniu zależnej od ADP aktywacji płytek krwi oraz na zablokowaniu łączenia się fibrynogenu z receptorem glikoproteinowym (IIb i IIIa) płytki. W ten sposób tyklopidyna uniemożliwia agregację płytek krwi, wydłuża czas krwawienia oraz zmniejsza lepkość krwi. Lek nie wpływa na aktywność układu cyklooksygenazy, syntezę i aktywność fosfodiesterazy ani płytkowego cAMP. Po podaniu doustnym tyklopidyna wchłania się szybko i prawie całkowicie z przewodu pokarmowego (80-90%), przy czym obecność pokarmu zwiększa wchłanianie. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym przyjęciu dawki 250 mg występuje po ok. 2 h od podania. Tyklopidyna w 98% wiąże się z białkami osocza, a jej metabolity - w 40-50%. Jest metabolizowana w wątrobie (do co najmniej 20 metabolitów) i wydalana z moczem (60%) oraz z kałem (25%), głównie w postaci metabolitów. T0,5 po podaniu pojedynczej dawki (250 mg) wynosi ok. 8-12 h; w stanie równowagi ulega wydłużeniu do 4-5 dni. Zahamowanie agregacji płytek występuje po ok. 2 dniach stosowania leku w dawce 250 mg 2 razy na dobę, osiąga poziom klinicznie istotny 2 dni później, a maksimum po 8-11 dniach stosowania preparatu. U większości pacjentów czas krwawienia powraca do wartości początkowych po 1-2 tyg. od chwili przerwania stosowania leku.

Wskazania

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu u pacjentów po przebytym epizodzie niedokrwienia naczyń mózgowych (udar niedokrwienny mózgu, przejściowe ataki niedokrwienne w wywiadzie). Zapobieganie ciężkim incydentom niedokrwienia (szczególnie w obrębie naczyń wieńcowych) u pacjentów z zarostową miażdżycą tętnic kończyn dolnych w fazie chromania przestankowego. Zapobieganie wykrzepianiu w przetoce tętniczo-żylnej u pacjentów poddawanych hemodializom.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Skazy krwotoczne. Choroby mogące powodować krwawienia (np. wrzód żołądka lub dwunastnicy). Ostre krwotoczne udary mózgowe. Choroby krwi przebiegające z wydłużeniem czasu krwawienia. Leukopenia, agranulocytoza, małopłytkowość w wywiadzie.

Środki ostrożności

W przypadku wystąpienia objawów neutropenii, małopłytkowości i (lub) zaburzeń hemostazy, zapalenia wątroby należy przerwać stosowanie preparatu. Przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 2 tyg. w trakcie pierwszych 3 mies. leczenia i 15 dni po jego zakończeniu należy kontrolować całkowitą liczbę krwinek wraz z rozmazem. W trakcie pierwszych 3 mies. stosowania należy szczególnie uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują objawy neutropenii, krwawień oraz żółtaczki. Na 10-14 dni przed przeprowadzeniem zabiegu chirurgicznego lub stomatologicznego tyklopidynę należy odstawić. W przypadku konieczności przeprowadzenia zabiegu ze wskazań nagłych, pacjentowi przyjmującemu tyklopidynę można podać dożylnie 0,5-1 mg/kg mc. metyloprednizolonu lub przetoczyć masę płytkową w celu zmniejszenia ryzyka nadmiernego krwawienia. Ze względu na ryzyko wystąpienia ostrej neutropenii i (lub) agranulocytozy, tyklopidyna powinna być stosowana u pacjentów, u których występuje nadwrażliwość lub brak wystarczającej reakcji na kwas acetylosalicylowy. Należy zachować szczególną ostrożność stosując preparat u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej lat 18 ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lappa) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Leku nie wolno stosować w okresie ciąży jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Tyklopidyna przenika do mleka kobiecego, dlatego nie należy jej stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Często: zaburzenia żołądkowo-jelitowe np. biegunka, nudności, wymioty i inne (występują zwykle w ciągu pierwszych 3 mies. leczenia, najczęściej są umiarkowane i ustępują samoistnie w ciągu 1-2 tyg.). Niezbyt często: zmiany w obrazie krwi (takie jak neutropenia lub agranulocytoza, ze zmniejszeniem ilości komórek macierzystych w szpiku kostnym), krwawienia z przewodu pokarmowego, alergiczne reakcje skórne np. wysypki skórne, świąd lub pokrzywka (zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych 3 mies., średnio po 11 dniach, i ustępują w kilka dni po odstawieniu leku), wybroczyny, ból i zawroty głowy, zwiększona skłonność do krwawień wewnątrzczaszkowych, jadłowstręt, krwawienia z nosa, krwiomocz, osłabienie, bóle o różnej lokalizacji. Rzadko: aplazja szpiku kostnego, pancytopenia, małopłytkowość (<80 000/mm3), niedokrwistość hemolityczna (dwa ostatnie działania niepożądane mogą wystąpić równocześnie), na początku leczenia - zapalenie wątroby (cytolityczne i cholestatyczne), żółtaczka zastoinowa (zwykle ze znacznym zwiększeniem aktywności fosfatazy zasadowej i stężenia bilirubiny związanej oraz umiarkowanym zwiększeniem aktywności aminotransferaz), w bardzo rzadkich przypadkach kończące się zgonem, zaburzenia czucia, senność, nerwowość, zaburzenia smaku, pocenie się, złe samopoczucie, uczucie oszołomienia, szum w uszach, nastrój depresyjny, kołatanie serca. Bardzo rzadko: zakrzepowa plamica małopłytkowa o przebiegu zagrażającym życiu (TTP, zespół Moschcowitza; kliniczne objawy TTP są następujące: małopłytkowość, objawy hemolizy, gorączka, objawy neurologiczne podobne do TIA lub udaru mózgu, objawy uszkodzenia nerek), ciężka biegunka z zapaleniem okrężnicy (z limfocytowym zapaleniem okrężnicy włącznie), wysypka (która może występować w formie uogólnionej), rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, reakcje immunologiczne o różnym obrazie objawowym (np. obrzęk Quinckego, zapalenie naczyń, anafilaksja, alergiczne schorzenia płuc, liszaj rumieniowaty lub zapalenie nerek), gorączka, ból stawów. Częstość nieznana: eozynofilia, piorunujące zapalenie wątroby. W trakcie długotrwałego stosowania tyklopidyny dochodzi do zwiększenia stężenia HDL, LDL, VLDL cholesterolu i triglicerydów w surowicy. Po 1-4 mies. od rozpoczęcia leczenia stężenia w surowicy przekraczają o 8-10% wartości wyjściowe i w trakcie dalszego stosowania tyklopidyny nie ulegają dalszemu zwiększeniu. Stosunki stężeń poszczególnych frakcji lipoprotein (w szczególności HDL do LDL) nie ulegają jednak zmianie. Występowanie tego działania niepożądanego nie jest związane z wiekiem, płcią, spożywaniem alkoholu ani występowaniem cukrzycy. Nie jest również związane ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Interakcje

Tyklopidynę należy stosować ostrożnie wraz z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, heparyną, lekami fibrynolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, NLPZ i innymi lekami hamującymi agregację płytek krwi, monitorując parametry krzepnięcia krwi i obraz kiwi obwodowej. Tyklopidyna nieznacznie zmniejsza stężenie digoksyny, a zwiększa stężenie teofiliny w osoczu - w przypadku jednoczesnego przyjmowania może być konieczne dostosowania dawkowania. Leki zobojętniające kwas solny zmniejszają stężenie tyklopidyny w osoczu. Należy zachować ostrożność stosując tyklopidynę równocześnie z Iekami metabolizowanymi przez enzymy mikrosomalne wątroby, a także wraz z propranololem, fenytoiną i kortykosteroidami. Nie stwierdzono interakcji tyklopidyny z fenobarbitalem, lekami β-adrenolitycznymi innymi niż propranolol, lekami blokującymi kanał wapniowy i lekami moczopędnymi.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: zwykle 250 mg (1 tabl.) 2 razy na dobę, wraz z posiłkami. U pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę.

Uwagi

Pharmindex