Znajdź lek

Ampicillin TZF



Ampicillin TZF to antybiotyk o bakteriobójczym działaniu. Wskazaniem do stosowania go są takie dolegliwości, jak: zakażenia układu moczowego oraz dróg moczowych, a także zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i wsierdzia. Sprawdź działanie preparatu, jego dawkowanie i skutki uboczne. 

 

 

Spis treści

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy z grupy aminopenicylin, wrażliwy na działanie β-laktamazy. Bakteriobójczy mechanizm działania polega na blokowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii. W warunkach in vitro ampicylina wykazuje bakteriobójcze działanie na następujące drobnoustroje: bakterie Gram-dodatnie: α- i β-hemolizujące paciorkowce, Streptococcus pneumoniae, gronkowce (szczepy nie wytwarzające penicylinazy), Bacillus anthracis, Clostridium spp., Corynebacterium xerose oraz większość szczepów enterokoków; bakterie Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, wiele szczepów Salmonella (w tym Salmonella typhi), Shigella spp., Escherichia coli. Nie jest skuteczna w zakażeniach wywołanych przez drobnoustroje wytwarzające penicylinazy, jak np. większość gronkowców, Pseudomonas aeruginosa, Proteus vulgaris, Klebsiella , Enterobacter oraz niektóre szczepy Escherichia coli. Ampicylina nie działa na Rickettsia, Mycoplasma, Miyagawanella.T0,5 leku wynosi 1-1,9 h, a u osób z niewydolnością nerek jest wydłużony do 4-6 h i do 15-20 h u pacjentów z oligurią. Lek wiąże się z białkami osocza w około 20%. Ampicylina przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych. Osiąga wysokie stężenie w moczu, żółci, płynie stawowym, płynach jamy opłucnowej i otrzewnowej, płynie osierdziowym. Przenika również do wód płodowych i płodu, w niewielkich ilościach przenika do mleka matki. Umiarkowanie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, stężenie terapeutyczne uzyskuje się tylko w stanie zapalnym. Ampicylina wydalana jest głównie z moczem w postaci niezmienionej, w niewielkim stopniu wydalana jest z żółcią.

Wskazania

Ostre i przewlekłe zakażenia układu moczowego. Zakażenia dróg oddechowych. Zakażenia przewodu pokarmowego. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Zapalenie wsierdzia. Przy zastosowaniu leku należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne, dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Leczenie pozajelitowe jest wskazane, jeśli stosowanie ampicyliny w postaci doustnej jest nieodpowiednie lub niemożliwe.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ampicylinę lub inne antybiotyki β-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny). Mononukleoza zakaźna, białaczka limfatyczna (zwiększone ryzyko wystąpienia wysypek).

Środki ostrożności

Przed podaniem leku należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący skłonności do reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny, w związku z możliwością wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Ostrożnie podawać pacjentom z niewydolnością nerek, z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, w szczególności zapaleniem okrężnicy; z miastenią. Wystąpienie biegunki w trakcie przyjmowania lub zaraz po odstawieniu antybiotyku może być oznaką rzekomobłoniastego zapalenia jelit - zaleca się odstawienie preparatu i zastosowanie odpowiedniego leczenia (stosowanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane). Długotrwałe leczenie ampicyliną (zwłaszcza u pacjentów przewlekle chorych, z zaburzeniami czynności nerek) może spowodować nadmierne namnażanie się niewrażliwych na lek szczepów bakterii lub grzybów. Preparat zawiera sód - należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności, ze względu na brak odpowiednio liczebnych, dobrze kontrolowanych badań u kobiet ciężarnych. Należy zachować ostrożność, podczas podawania ampicyliny kobietom w okresie laktacji, gdyż lek przenika w niewielkich ilościach do mleka matki i może powodować uczulenie karmionego dziecka.

Działania niepożądane

Niezbyt często: niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, plamica małopłytkowa, eozynofilia, leukopenia, agranulocytoza, wysypka, świąd, pokrzywka. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, objawy choroby posurowiczej, alergiczne zapalenie naczyń, rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, ostra uogólniona osutka krostkowa, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (może pojawić się podczas trwania lub po zakończeniu terapii), zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, niewielkie przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy glutaminianowo-asparaginianowej, śródmiąższowe zapalenie nerek. Częstość nieznana: biegunka, nudności, wymioty, zmęczenie, bezsenność, nadmierna ruchliwość, drgawki (u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub przyjmujących duże dawki leku), zaczerwienienie skóry, ból w miejscu podania.

Interakcje

Jednoczesne podawanie z probenecydem powoduje wzrost jej stężenia we krwi oraz wydłużenie okresu półtrwania leku w surowicy. Antybiotyki o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklina, erytromycyna) mogą ingerować w bakteriobójcze działanie ampicyliny. Allopurinol podany równocześnie z ampicyliną nasila występowanie wysypek skórnych, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego we krwi. Istnieją doniesienia o osłabianiu działania doustnych środków antykoncepcyjnych przez ampicylinę.

Dawkowanie

Dożylnie lub domięśniowo. Dorośli i dzieci o masie ciała od 20 kg: zakażenia układu moczowego: 500 mg co 6 h; rzeżączkowe zapalenie układu moczowego: 2 dawki po 500 mg podane w odstępie 12 h; bakteryjne zakażenia dróg oddechowych: 250-500 mg co 6 h; zakażenia przewodu pokarmowego: 500 mg co 6 h; bakteryjne zapalenie opon mózgowych, zapalenie wsierdzia: 1g 8 razy na dobę do 2 g 6 razy na dobę co 3-4 h. Maksymalna dawka dla dorosłych wynosi 14 g na dobę. Dzieci o masie ciała do 20 kg: zwykle 12,5 mg/kg mc. dożylnie lub domięśniowo co 6 h; bakteryjne zapalenie opon mózgowych: noworodki do 2 kg mc: 25 mg do 50 mg/kg mc. co 12 h w pierwszym tygodniu życia, a następnie 50 mg/kg mc co 8 h; noworodki o masie ciała 2 kg i powyżej: 50 mg/kg mc. co 8 h w pierwszym tygodniu życia, a następnie 50 mg/kg mc. co 6 h. Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny<10 ml/min): należy rozważyć zmniejszenie dawki lub zwiększenie przerwy między kolejnymi podaniami leku. U pacjentów dializowanych, po zakończeniu dializy podać dawkę uzupełniającą. Lek należy podawać jeszcze 2-3 doby po ustąpieniu objawów chorobowych. W przypadku zakażen wywołanych przez β-hemolizujące szczepy paciorkowców leczenie powinno trwać przez co najmniej 10 dni.

Uwagi

Możliwość fałszywie dodatnich wyników oznaczeń glukozy w moczu - zaleca się używanie testów enzymatycznych.

Pharmindex