Cefobid

Spis treści

Cefobid - Skład

1 fiolka zawiera 1 g cefoperazonu w postaci soli sodowej. Preparat zawiera sód (34 mg sodu/1 g proszku).

Cefobid - Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna III generacji do stosowania pozajelitowego. Oporny na działanie wielu β-laktamaz. Drobnoustroje wrażliwe - bakterie Gram-dodatnie: <I>Staphylococcus aureus</I>, szczepy wytwarzające i niewytwarzające penicylinazy, <I>Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes</I> (paciorkowce β-hemolizujące z grupy A), <I>Streptococcus agalactiae</I> (paciorkowce β-hemolizujące z grupy B), <I>Enterococcus faecalis</I>; bakterie Gram-ujemne: <I>Escherichia coli, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Citrobacter spp., Haemophilus influenzae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Providencia spp., Serratia spp</I>. (w tym <I>S. marcescens</I>), <I>Salmonella spp., Shigella spp.</I>, <I>Pseudomonas aeruginosa</I> i niektóre inne gatunki <I>Pseudomonas spp., Acinetobacter calcoaceticus, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Bordetella pertussis, Yersinia enterocolitica</I>; bakterie beztlenowe: <I>Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Veillonella spp., Clostridium spp., Eubacterium spp., Lactobacillus spp., Fusobacterium spp</I>., wiele szczepów <I>Bacteroides fragilis</I> i innych gatunków <I>Bacteroides</I>. Osiąga stężenie terapeutyczne w: płynie wysiękowym jamy otrzewnej, płynie mózgowo-rdzeniowym (u pacjentów z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych), moczu, żółci i ścianie pęcherzyka żółciowego, plwocinie i w płucach, migdałkach podniebiennych i błonie śluzowej zatok, uszku przedsionka mięśnia sercowego, nerce, moczowodzie, prostacie, jądrach, macicy i jajowodzie, kości, we krwi pępowinowej i płynie owodniowym. Cefoperazon wydalany jest z żółcią i z moczem. T<sub>0,5</sub> wynosi ok. 2 h.

Reklama

Cefobid - Wskazania

Leczenie następujących zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefoperazon: zakażenia dróg oddechowych (górnych i dolnych); zakażenia dróg moczowych (górnych i dolnych); zapalenie otrzewnej, pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych i inne zakażenia wewnątrz jamy brzusznej; posocznica; zakażenie skóry i tkanki miękkiej; stany zapalne w obrębie miednicy, zapalenie błony śluzowej macicy, rzeżączka i inne zakażenia dróg rodnych. Zapobieganie zakażeniom pooperacyjnym u pacjentów poddanych operacjom w obrębie jamy brzusznej i miednicy, operacjom kardiologicznym i ortopedycznym. Cefoperazon może być stosowany w monoterapii (ma szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego) lub w skojarzeniu z innymi antybiotykami, jeżeli jest to wskazane.

Cefobid - Przeciwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Cefobid - Ostrzeżenia

Przed podaniem cefoperazonu należy przeprowadzić wywiad dotyczący występujących uprzednio reakcji nadwrażliwości na inne antybiotyki β-laktamowe (penicyliny lub cefalosporyny) lub inne alergeny, w związku z możliwością wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Szczególną ostrożność zachować u pacjentów z nadwrażliwością na penicylinę lub, u których występuje jakikolwiek rodzaj alergii (zwłaszcza na leki). Jeżeli wystąpi reakcja alergiczna, antybiotyk należy odstawić i zastosować odpowiednie leczenie. Ostrożnie stosować: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ciężką niedrożnością dróg żółciowych, ciężką chorobą wątroby lub chorobą wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek (wskazana modyfikacja dawkowania); u pacjentów będących na ubigiej diecie, u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania (np. mukowiscydozą) lub u pacjentów długotrwale odżywianych dożylnie (ze względu na ryzyko niedoboru witaminy K kontrolować czas protrombinowy i w razie potrzeby podawać witaminę K). Podczas długotrwałego leczenia należy okresowo kontrolować czynność narządów wewnętrznych, zwłaszcza nerek, wątroby i układu krwiotwórczego; jest to szczególnie istotne u noworodków (zwłaszcza wcześniaków) oraz niemowląt. U noworodków, w tym przedwcześnie urodzonych, stosować po rozważeniu stosunku korzyści do potencjalnego ryzyka. U noworodków z żółtaczką jąder podkorowych mózgu cefoperazon nie zmienia zdolności wiązania bilirubiny z białkami osocza. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta pod kątem nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami, np. grzybami. Zawartość sodu (34 mg na 1 g cefoperazonu) należy uwzględnić u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Cefobid - Ciąża

W ciąży stosować wyłącznie w razie zdecydowanej konieczności. Cefoperazon przenika do mleka matki tylko w nieznacznym stopniu - ostrożnie stosować w okresie karmienia piersią.

Cefobid - Efekty uboczne

Bardzo często: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu. Często: neutropenia, dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, małopłytkowość, eozynofilia, zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia, biegunka, zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, fosfatazy alkalicznej, żółtaczka, świąd, pokrzywka, wysypka plamisto-grudkowa. Niezbyt często: wymioty, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka. Częstośc nieznana: hipoprotrombinemia, nadwrażliwość, reakcja anafilaktoidalna (w tym wstrząs), krwotok, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.

Cefobid - Interakcje

Ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji disulfiramowej, nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia cefoperazonem (reakcję disulfiramową obserwowano także u pacjentów, którzy spożywali alkohol w ciągu 5 dni od ostatniego podania antybiotyku). U chorych żywionych przez zgłębnik lub pozajelitowo należy unikać podawania roztworów zawierających etanol. <u>Niezgodności farmaceutyczne</u>: nie należy mieszać roztworów cefoperazonu i aminoglikozydów.

Cefobid - Dawkowanie

Domięśniowo lub dożylnie. Dorośli: 2-4 g/dobę w 2 dawkach co 12 h; w ciężkich zakażeniach 8-12 g/dobę w 2-, 3- lub 4 dawkach podzielonych. Jednorazowa dawka maksymalna wynosi 4 g. Pacjentom o obniżonej odporności podawano dawkę do 16 g/dobę w dawkach podzielonych w ciągłym wlewie dożylnym. <u>Szczególne grupy pacjentów</u>. U pacjentów, u których przesączanie kłębuszkowe wynosi <18 ml/min lub u których stężenie kreatyniny w surowicy wynosi >3,5 mg/dl, maksymalna dawka dobowa wynosi 4 g. U pacjentów dializowanych lek należy podawać bezpośrednio po dializie. U pacjentów z ciężką niedrożnością dróg żółciowych, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub zaburzeniami czynności wątroby współistniejącymi z zaburzeniami czynności nerek, jeśli nie monitoruje się stężeń leku we krwi, nie należy podawać więcej niż 2 g/dobę. <u>Sposób podania</u>. Domięśniowo podawać głęboko w mięsień pośladkowy większy lub przednią część uda. Dożylnie, w infuzji trwającej 15 min do 1 h; w bezpośrednim wstrzyknięciu, nie krótszym niż 3-5 min - u dorosłych maks. do 2 g. W leczeniu skojarzonym, z powodu niezgodności fizycznej, nie mieszać roztworów cefoperazonu i aminoglikozydów; można podawać leki w kolejnych krótkotrwałych infuzjach dożylnych, używając dwóch cewników dożylnych, które należy przepłukiwać odpowiednim płynem do rozcieńczania między podaniami leków; zaleca się podawać cefoperazon przed aminoglikozydem; w przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów i cefoperazonu należy w czasie trwania terapii kontrolować czynność nerek.

Cefobid - Uwagi

Cefoperazon może powodować fałszywie dodatnie wyniki próby wykrywającej glukozę w moczu metodą Benedicta lub Fehlinga.

Pharmindex
<-- popup -->