Znajdź lek

Clexane

Działanie

Drobnocząsteczkowa heparyna o masie cząsteczkowej średnio 4500 daltonów. Wykazuje dużą aktywność przeciw czynnikowi Xa krzepnięcia krwi (około 100 j.m./mg) i małą aktywność przeciw czynnikowi IIa (około 28 j.m./mg). Bezwzględna biodostępność enoksaparyny po wstrzyknięciu podskórnym wynosi około 100%. Przeciętnie maksymalna aktywność anty-Xa osocza obserwowana jest po 3-5 h po podskórnym wstrzyknięciu. Jest metabolizowana głównie w wątrobie. T0,5 wynosi od około 4 h po jednorazowym podaniu do około 7 h po wielokrotnym podaniu leku. Jest wydalana głównie z moczem.

Wskazania

Clexane. Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo - zatorowej, szczególnie u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym ortopedycznym, zabiegom w chirurgii ogólnej i onkologicznej. Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo zatorowej u pacjentów unieruchomionych z powodu ostrych schorzeń, włącznie z ostrą niewydolnością serca, ostrą niewydolnością oddechową, ciężkimi infekcjami, a także zaostrzeniem chorób reumatycznych powodujących unieruchomienie pacjenta (dotyczy dawki 40 mg/0,4 ml). Leczenie zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną. Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez załamka Q, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA). Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, w tym pacjentów, którzy będą leczeni zachowawczo albo, którzy będą później poddani przezskórnej angioplastyce wieńcowej (dotyczy dawki 60 mg/0,6 ml, 80 mg/0,8 ml, 100 mg/1 ml). Zapobieganie tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy. Clexane forte: leczenie zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną; leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez załamka Q, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym; zapobieganie tworzeniu skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na enoksaparynę sodową, heparynę lub jej pochodne, w tym heparyny drobnocząsteczkowe. Ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi. Duże krwawienia. Trombocytopenia u pacjentów z dodatnim wynikiem testu agregacji płytek krwi in vitro w obecności enoksaparyny. Czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy. Udar (z wyłączeniem udaru powstałego w wyniku zatoru). Zwiększone ryzyko krwotoku.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować w sytuacjach ze zwiększonym ryzykiem krwawienia (zaburzenia hemostazy, jednoczesne stosowanie leków wpływających na hemostazę, występująca w przeszłości choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy, niedawno przebyty udar niedokrwienny, ciężkie, niewyrównane nadciśnienie tętnicze, retinopatia cukrzycowa, niedawno przebyte zabiegi neurochirurgiczne lub okulistyczne). Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z trombocytopenią spowodowaną przez heparynę, przebiegającą z zakrzepicą lub bez zakrzepicy. Ostrożnie stosować w przypadku zwiększonego ryzyka hiperkaliemii (cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek, wcześniej występująca kwasica metaboliczna, zwiększone stężenie potasu we krwi, jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas), u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u pacjentów z małą masą ciała. Podobnie jak po zastosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych, jednoczesne podanie enoksaparyny i wykonanie znieczulenia rdzeniowo-nadtwardówkowego może spowodować powstanie krwiaka śródrdzeniowego (ryzyko to jest większe w przypadku podawania dawek enoksaparyny większych niż 40 mg/dobę, stosowania stałych cewników nadtwardówkowych, jednoczesnego stosowania leków wpływających na hemostazę oraz w przypadku pourazowych uszkodzeń lub wielokrotnych nakłuć osi mózgowo-rdzeniowej) - w przypadku podjęcia decyzji o zastosowaniu takiego połączenia, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności i regularne monitorowanie pacjenta w celu wykrycia ewentualnych podmiotowych i przedmiotowych objawów niedoborów neurologicznych; zaleca się także, aby wprowadzanie lub usuwanie cewnika przeprowadzać w czasie, gdy działanie przeciwzakrzepowe enoksaparyny jest słabe. U pacjentów poddawanych zabiegom przezskórnej rewaskularyzacji naczyń wieńcowych należy ściśle przestrzegać zalecanych odstępów pomiędzy podaniem kolejnych dawek enoksaparyny. Nie przeprowadzono odpowiednich badań oceniających przeciwzakrzepowe właściwości leku u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca - ze względu na ryzyko niepowodzenia leczenia, nie zaleca się stosowania w celu zapobiegania zmianom zakrzepowo-zatorowym u tych pacjentów. U osób w podeszłym wieku (zwłaszcza w wieku 80 lat i powyżej) istnieje zwiększone ryzyko krwotoku po zastosowaniu zalecanych dawek leku (zaleca się prowadzenie wnikliwej obserwacji klinicznej w tej grupie pacjentów). Różnych preparatów heparyn drobnocząsteczkowych nie należy stosować zamiennie.

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. U kobiet w ciąży ze sztucznymi zastawkami serca nie należy stosować enoksaparyny. Zaleca się unikanie karmienia piersią w czasie stosowania leku.

Działania niepożądane

Podczas leczenia może wystąpić krwawienie. Odnotowano przypadki dużych krwotoków, włączając krwawienia zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe oraz krwiaków śródrdzeniowych, jeśli równocześnie była zastosowana enoksaparyna i wykonane znieczulenie rdzeniowo-nadtwardówkowe lub punkcja rdzeniowa (wskutek tego powstawały różnego stopnia uszkodzenia neurologiczne, w tym także długotrwałe lub nieprzemijające porażenie). Opisywano przypadki łagodnej, przemijającej, bezobjawowej trombocytopenii podczas pierwszych dni leczenia. Wystąpiły rzadkie przypadki immunologicznej trombocytopenii z zakrzepicą; w niektórych przypadkach zakrzepica spowodowała zawał narządu lub niedokrwienie kończyny. Mogą wystąpić reakcje miejscowe: często obserwowano ból, krwiak i łagodne podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia; rzadko obserwowano twarde zapalne guzki w miejscu wstrzyknięcia. Istnieją doniesienia o niezbyt częstym występowaniu martwicy skóry w miejscu wstrzyknięcia (w przypadku wystąpienia takiego działania niepożądanego enoksaparynę należy odstawić). Niezbyt często mogą wystąpić skórne (wysypka pęcherzowa) lub rzadko uogólnione reakcje alergiczne, włączając reakcje anafilaktyczne i/lub anafilaktoidalne. Często mogą wystąpić: reakcje alergiczne jako zaburzenia układu immunologicznego oraz pokrzywka, świąd, rumień jako zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Bardzo często dochodzi do zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko może wystąpić klinicznie istotna hiperkaliemia. W pojedynczych przypadkach donoszono o alergicznym zapaleniu naczyń skóry.

Interakcje

Jednoczesne podawanie leków wpływających na krzepnięcie krwi (np. inne leki przeciwzakrzepowe, leki trombolityczne, leki antyagregacyjne, leki z grupy NLPZ, glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym) nasila przeciwzakrzepowe działanie enoksaparyny. Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego użycia enoksaparyny z wyżej wymienionymi lekami, należy starannie monitorować kliniczne i laboratoryjne parametry krzepnięcia krwi.

Dawkowanie

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym ortopedycznym, zabiegom w chirurgii ogólnej i onkologicznej. Umiarkowane ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (np. po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej): 20 mg podskórnie raz na dobę. Zwykle leczenie trwa 7-10 dni. U niektórych pacjentów czas leczenia może być dłuższy; w takim przypadku, enoksaparynę należy podawać dopóki istnieje zwiększone ryzyko zakrzepów i zatorów żylnych oraz do czasu uruchomienia pacjenta. U pacjentów poddawanych ogólnym zabiegom chirurgicznym pierwsze wstrzyknięcie należy wykonać 2 h przed zabiegiem chirurgicznym. Duże ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (np. przed chirurgicznym zabiegiem ortopedycznym): 40 mg podskórnie raz na dobę, pierwsza dawka 12 h przed zabiegiem. Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów internistycznych unieruchomionych z powodu ostrych schorzeń, włącznie z ostrą niewydolnością serca, ostrą niewydolnością oddechową, ciężkimi infekcjami, a także zaostrzeniem chorób reumatycznych powodujących unieruchomienie pacjenta (dotyczy dawki 40 mg/0,4 ml): 40 mg podskórnie raz na dobę. Leczenie enoksaparyną trwa co najmniej 6 dni i powinno być kontynuowane do czasu pełnego uruchomienia pacjenta. Nie należy stosować leku dłużej niż 14 dni. Leczenie zakrzepicy żył głębokich powikłanej bądź niepowikłanej zatorowością płucną - podskórnie raz na dobę w dawce 1,5 mg/kg mc. lub 2 razy na dobę w dawce 1 mg/kg mc. Zalecana dawka u pacjentów z powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi to 1 mg/kg mc. 2 razy na dobę. Zwykle leczenie trwa przynajmniej 5 dni. Leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy rozpocząć, gdy jest to właściwe, a leczenie enoksaparyną należy kontynuować do chwili osiągnięcia skuteczności przeciwzakrzepowej. Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez załamka Q, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA): 1 mg/kg mc. podskórnie co 12 h, jednocześnie z doustnie podanym kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 100-325 mg raz na dobę. U tych pacjentów enoksaparynę należy stosować przez co najmniej 2 dni i leczenie należy kontynuować do osiągnięcia jego celu. Zwykle leczenie trwa od 2 do 8 dni. Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, w tym pacjentów, którzy będą leczeni zachowawczo albo, którzy będą później poddani przezskórnej angioplastyce wieńcowej (dotyczy dawki 60 mg/0,6 ml, 80 mg/0,8 ml, 100 mg/1 ml): 30 mg w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) i dodatkowo, bezpośrednio po wstrzyknięciu dożylnym, podskórnie 1 mg/kg mc., a następnie 1 mg/kg mc. podskórnie co 12 h (w odniesieniu do dwóch pierwszych dawek maksymalnie po 100 mg podskórnie, następne dawki 1 mg/kg mc. podskórnie). Podczas jednoczesnego stosowania z leczeniem trombolitycznym (o swoistym działaniu na fibrynę lub bez swoistego działania na fibrynę), enoksaparynę należy podać w okresie od 15-30 min po rozpoczęciu leczenia fibrynolitycznego. Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać kwas acetylosalicylowy natychmiast po rozpoznaniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST tak długo, dopóki nie wystąpią przeciwwskazania (ASA podaje się w dawce 75-325 mg raz na dobę). Leczenie enoksaparyną może trwać 8 dni lub może być prowadzone do momentu opuszczenia szpitala przez pacjenta. Zalecenia dotyczące pacjentów poddawanych przezskórnej angioplastyce wieńcowej: jeżeli ostatnią dawkę enoksaparyny podano podskórnie mniej niż 8 h przed momentem wypełnienia balonika, nie jest konieczne podanie kolejnej dawki; jeżeli ostatnią dawkę enoksaparyny podano podskórnie ponad 8 h przed wypełnieniem balonika, należy podać enoksaparynę w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) w dawce 0,3 mg/kg mc. Zapobieganie tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy: dawka 1 mg/kg mc. podawana do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego na początku dializy wystarcza zwykle na 4-godzinną dializę. Jeśli zostaną znalezione pierścienie fibrynowe np. po dłuższej niż zwykle dializie, można podać dodatkową dawkę 0,5-1 mg/kg mc. U pacjentów z dużym ryzykiem krwawień, należy zmniejszyć dawkę do 0,5 mg/kg mc. w przypadku stosowania podwójnego dostępu naczyniowego lub do 0,75 mg/kg mc., jeśli dostęp naczyniowy jest pojedynczy. Szczególne grupy pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności enoksaparyny u dzieci. U pacjentów poddawanych znieczuleniu podpajęczynówkowemu i (lub) zewnątrzoponowemu należy zachować szczególną ostrożność; może być konieczna zmiana dawkowania. Zmniejszenie dawkowania nie jest konieczne u pacjentów otyłych lub o małej masie ciała. W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 75 lat), nie należy stosować początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus); podawanie leku należy rozpocząć od dawki 0,75 mg/kg mc. podskórnie co 12 h (maksymalnie po 75 mg podskórnie w odniesieniu do pierwszych dwóch dawek, a następnie 0,75 mg/kg mc. podskórnie w odniesieniu do pozostałych dawek). W odniesieniu do innych wskazań, zmniejszenie dawkowania nie jest konieczne u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. Niezbędna jest modyfikacja dawkowania enoksaparyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr <30 ml/min), jak opisano poniżej. W przypadku standardowej dawki 1 mg/kg mc. podskórnie 2 razy na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę; w przypadku standardowej dawki 1,5 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę; w leczeniu świeżego zawału mięśniowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów <75 lat z ciężką niewydolnością nerek - 30 mg w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) i dodatkowo, bezpośrednio po wstrzyknięciu dożylnym, 1 mg/kg mc. podskórnie a następnie 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę (maksymalnie 100 mg w odniesieniu do pierwszej dawki podanej podskórnie); w leczeniu świeżego zawału mięśniowego z uniesieniem odcinka ST u pacjentów w podeszłym wieku (≥75 lat) z ciężką niewydolnością nerek - 1 mg/kg mc. podskórnie raz na dobę bez początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) (maksymalnie 100 mg w odniesieniu do pierwszej dawki podanej podskórnie). Zaleca się wprowadzenie następujących zmian podczas stosowania profilaktycznych dawek enoksaparyny: w przypadku standardowej dawki 40 mg podskórnie raz na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 20 mg podskórnie raz na dobę; w przypadku standardowej dawki 20 mg podskórnie raz na dobę - u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zastosować 20 mg podskórnie raz na dobę. Zalecane modyfikacje dawkowania nie odnoszą się do pacjentów ze wskazaniem do hemodializy. U pacjentów z umiarkowanymi (CCr 30-50 ml/min) i łagodnymi (CCr 50-80 ml/min) zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania; pacjenta należy dokładnie monitorować.

Uwagi

Zaleca się oznaczanie liczby płytek krwi przed rozpoczęciem leczenia enoksaparyną, a następnie regularnie podczas leczenia; w przypadku istotnego zmniejszenia ilości płytek krwi (30-50% początkowej wartości) lek należy natychmiast odstawić i zastosować inne leczenie. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hiperkaliemii zaleca się monitorowanie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza jeśli leczenie trwa dłużej niż 7 dni. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawień należy rozważyć monitorowanie aktywności anty-Xa.

Pharmindex