Znajdź lek

Mobemid

Działanie

Lek przeciwdepresyjny. Odwracalnie hamuje aktywność monoaminooksydazy typu A (MAO-A), powodując zahamowanie metabolizmu noradrenaliny, dopaminy i serotoniny, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w przestrzeni pozakomórkowej. Wpływa korzystnie na nastrój i napęd. Nie wykazuje właściwości sedatywnych. Działa korzystnie na zaburzenia snu w przebiegu depresji. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 1-2 h. Wchłanianie leku jest całkowite, jednak efekt pierwszego przejścia zmniejsza jego biodostępność. Moklobemid w około 50% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany w wątrobie do nieczynnych metabolitów, głównie w procesie utleniania. T0,5 wynosi 1-2 h. Moklobemid jest wydalany z moczem głównie w postaci nieczynnych metabolitów i w około 1% w postaci nie zmienionej.

Wskazania

Zespoły depresyjne. Fobia społeczna.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na moklobemid lub pozostałe składniki preparatu. Ostre stany splątania, guz chromochłonny. Stosowanie u dzieci poniżej 18 lat. Leczenie selegiliną, petydyną, dekstrometorfanem, selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitorami MAO lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Środki ostrożności

Lek należy ostrożnie stosować u osób z nadczynnością tarczycy (lek może wywołać reakcję nadciśnieniową), u chorych z chorobą afektywną dwubiegunową (lek może wywołać epizody maniakalne) oraz w zaburzeniach czynności wątroby. U pacjentów z myślami samobójczymi należy ograniczyć dawkowanie i ilość leku do minimum, a chorzy muszą pozostawać pod stałą kontrolą lekarską we wszystkich fazach leczenia. Pacjentom stosującym lek zaleca się unikanie potraw bogatych w tyraminę. U pobudzonych pacjentów z depresją, preparat można podawać jednocześnie z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami). Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinni go stosować pacjenci z rzadko występującą nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Bezpieczeństwo stosowania leku w ciąży: kat. B. Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Mogą wystąpić: ze strony o.u.n., często - ból i zawroty głowy, bezsenność, zaburzenia snu, drżenie, pobudzenie ruchowe, niepokój, nerwowość, senność, zmęczenie, uspokojenie, nasilony niepokój, stan ostrego niepokoju, osłabienie albo omdlenie, niezbyt często - migrena, zaburzenia pozapiramidowe, szum uszny, parestezje, dyzartria (niewyraźna mowa); ze strony układu pokarmowego, często - nudności, wymioty, biegunki lub zaparcia, bóle brzucha, suchość błon śluzowych jamy ustnej, niezbyt często - pieczenie przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcia i inne objawy niestrawności; ze strony układu sercowo-naczyniowego, często - tachykardia, palpitacja serca, hipotensja ortostatyczna, hipotensja, niezbyt często - nadciśnienie, zwolnienie czynności serca, skurcze dodatkowe, ból dławicowy, ból w piersiach; zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania, często - pocenie się, niewyraźne widzenie, zwiększony lub zmniejszony apetyt, niezbyt często - ogólnie złe samopoczucie, bóle szkieletowo-mięśniowe, uczucie zmienionego smaku, napady zaczerwienienia twarzy, uczucia gorąca, mroczki (ubytki w polu widzenia), duszność; zaburzenia oka, rzadko - nieostre widzenie, zapalenie spojówek; zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, rzadko - drżenie mięśniowe; zaburzenia psychiczne, niezbyt często - trudności w zasypianiu, koszmary nocne, omamy, zaburzenia pamięci, dezorientacja, nasilenie depresji, ekscytacja/drażliwość, hipomania, zachowania agresywne, apatia, napięcie nerwowe, stany splątania, zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych; zaburzenia naczyniowe, niezbyt często - objawy zapalenia żył; zaburzenia skóry i tkanki podskórnej, niezbyt często - wykwit/wysypka, skórna reakcja alergiczna, świąd, zapalenie dziąseł, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, suchość skóry; zaburzenia nerek i dróg moczowych, niezbyt często - zaburzenia oddawania moczu (bolesne lub utrudnione oddawanie moczu, wielomocz, bolesne parcie na mocz); zaburzenia układu płciowego, niezbyt często - krwawienia z dróg rodnych, wydłużona menstruacja.

Interakcje

Moklobemid nie może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwdepresyjnymi, należy zachować odpowiednią przerwę w przypadku wcześniejszego stosowania leków przeciwdepresyjnych. Po przerwaniu leczenia inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, a przed rozpoczęciem leczenia moklobemidem, konieczne jest zachowanie przerwy równej 4-5 okresom półtrwania leku podawanego wcześniej lub jego aktywnego metabolitu. Moklobemid może być stosowany nie wcześniej niż przynajmniej tydzień po odstawieniu inhibitorów MAO, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwdepresyjnych hamujących wychwyt zwrotny serotoniny (2 tyg. w przypadku paroksetyny, 5 tyg, w przypadku fluoksetyny). Moklobemid może nasilać działanie fenylefryny i innych leków sympatykomimetycznych - nie powinien być stosowany jednocześnie. Nie należy stosować moklobemidu jednocześnie z selegiliną i z preparatami zawierającymi dekstrometorfan. Podczas jednoczesnego stosowania moklobemidu i opioidowych leków przeciwbólowych może wystąpić nasilenie działania opioidów. Cymetydyna hamuje metabolizm moklobemidu i zwiększa jego stężenie we krwi - u osób leczonych cymetydyną, dawkę moklobemidu należy zmniejszyć o połowę. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania moklobemidu i lewodopy - ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego. Moklobemid może zmniejszać działanie nifedypiny i furosemidu. Moklobemid może nasilać działanie ibuprofenu lub innych NLPZ. Zalecane jest przyjmowanie leku po posiłkach w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa interakcji z tyraminą; do produktów o dużej zawartości tyraminy należą: ryby wędzone, niektóre gatunki sera, czekolada, wino, piwo, produkty drożdżowe, soja. Stosowanie moklobemidu i innych leków: nie kojarzyć z klomipraminą, petydyną, dekstropropoksyfenem, dekstrometorfanem, selegiliną, inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny; kojarzyć ostrożnie z cymetydyną, lekami sympatykomimetycznymi, metoprololem, lekami przeciwdrgawkowymi, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, NLPZ; kojarzyć można bezpiecznie z antybiotykami, digoksyną, doustnymi lekami antykoncepcyjnymi, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, pochodnymi kumaryny, glibenklamidem, hydrochlorotiazydem, insuliną, moksonidyną, nifedypiną, zolmitriptanem, benzodiazepinami i litem.

Dawkowanie

Doustnie. Zespoły depresyjne: zalecana dawka początkowa wynosi 300 mg na dobę w 2 dawkach, w zależności od nasilenia objawów dawkę można zwiększyć do 600 mg na dobę. W celu osiągnięcia pełnego efektu leczniczego, preparat należy podawać przez 4-6 tyg. Fobia społeczna: początkowa dawka dobowa wynosi 300 mg, po 3 dniach zwiększa się dawkę do 600 mg na dobę w 2 dawkach. Leczenie dawką 600 mg należy kontynuować przez 8-12 tyg., aby ocenić skuteczność leczenia. Maksymalna dawka doobwa wynosi 600 mg. Preparat w dawce podtrzymującej 150 mg należy przyjmować raz na dobę w godzinach rannych. Lek należy przyjmować bezpośrednio po posiłku. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawkę dobową leku należy zmniejszyć do połowy lub nawet do 1/3 zalecanej dawki.

Uwagi

Preparat nie powinien zaburzać sprawności psychofizycznej, jednak w początkowym okresie leczenia nie zaleca się prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu.

Pharmindex