Znajdź lek

Myfortic

Działanie

Lek immunosupresyjny - silny, selektywny, niekompetycyjny i odwracalny inhibitor dehydrogenazy inozynomonofosforanu. Kwas mykofenolowy (MPA) hamuje syntezę de novo nukleotydów guaninowych, bez wbudowywania się w strukturę DNA. Proliferacja limfocytów T i B jest w znacznym stopniu zależna od syntezy puryn de novo, natomiast inne typy komórek mogą wykorzystać alternatywną drogę syntezy. Z tego względu cytostatyczne działanie MPA jest silniejsze w stosunku do limfocytów niż innych komórek. Po podaniu doustnym mykofenolan sodu podlega znacznemu wchłanianiu, osiągając Cmax po 1,5-2 h. Zarówno kwas mykofenolowy jak i jego glukuronid (MPAG) wiążą się w znacznym stopniu z białkami osocza (odpowiednio w 97% i 82%). Stężenia wolnego MPA mogą zwiększyć się w warunkach zmniejszonego wiązania z białkami (mocznica, niewydolność wątroby, hipoalbuminemia, jednoczesne stosowanie leków o wysokim stopniu wiązania z białkami). T0,5 MPA wynosi około 12 h. MPA jest metabolizowany głównie przez glukuronylotransferazę do glukuronidu - MPAG, który nie posiada aktywności farmakologicznej. U pacjentów ze stabilną czynnością nerek po przeszczepieniu, otrzymujących leczenie immunosupresyjne na bazie cyklosporyny, około 28% doustnej dawki preparatu ulega przekształceniu do MPAG w wyniku przemian metabolicznych pierwszego przejścia. T0,5 MPAG wynosi około 16 h. Większość MPA jest wydalana z moczem w postaci MPAG. Wydalanie MPAG z żółcią umożliwia proces dekoniugacji przez florę bakteryjną jelit, uwolniony w ten sposób MPA może podlegać reabsorpcji. Po 6-8 h od podania preparatu występuje drugi pik stężenia MPA.

Wskazania

Profilaktyka ostrego odrzucania przeszczepów u dorosłych biorców allogenicznych przeszczepów nerek, w skojarzeniu z cyklosporyną i kortykosteroidami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na mykofenolan sodu, kwas mykofenolowy lub mykofenolan mofetylu lub na pozostałe składniki preparatu. Okres karmienia piersią. Nie stosować u kobiet, które mogą zajść w ciążę, niestosujących wysoce skutecznych metod antykoncepcji. Nie należy rozpoczynać leczenia u kobiet mogących zajść w ciążę przed wykonaniem testu ciążowego wykluczającego niezamierzone stosowanie leku w czasie ciąży. Nie należy stosować w ciąży, chyba że nie ma odpowiedniego leczenia alternatywnego zapobiegającego odrzuceniu przeszczepu.

Środki ostrożności

U pacjentów stosujących preparaty immunosupresyjne, w tym kwas mykofenolowy, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienie zakażeń oportunistycznych, zakażeń zagrażających życiu i posocznicy - należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłoszenia jakichkolwiek objawów zakażenia, niespodziewanego zasinienia skóry, krwawienia lub innych objawów upośledzenia czynności szpiku. U pacjentów leczonych immunosupresyjnie, u których stwierdzono pogarszającą się czynność nerek lub objawy neurologiczne należy w diagnostyce różnicowej uwzględnić możliwość wystąpienia nefropatii (związanej z zakażeniem wirusem BK) lub wieloogniskowej leukoencefalopatii - PML (związanej z zakażeniem wirusem JC). Donoszono o przypadkach wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego - PRCA, u pacjentów leczonych pochodnymi kwasu mykofenolowego w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi - redukcja dawki lub przerwanie leczenia preparatem może spowodować ustąpienie PRCA; decyzję o zmianach w leczeniu preparatem należy podjąć po dokładnej obserwacji biorców przeszczepów, w celu zminimalizowania ryzyka odrzucenia przeszczepu. Należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów z czynną ciężką chorobą układu pokarmowego. W przypadku wystąpienia neutropenii (bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych < 1,5 x 103/µl) lub niedokrwistości może być konieczne przerwanie lub całkowite zaprzestanie leczenia. Mykofenolan sodu jest inhibitorem dehydrogenazy inozynomonofosforanu (IMPDH) - należy unikać jego stosowania u pacjentów z rzadko występującym dziedzicznym niedoborem transferazy guaninofosforybozohipoksantynowej (HGPRT), np. w zespole Lesch-Nyhana i Kelly-Seegmillera. Brak danych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo preparatu i dzieci i młodzieży. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Mykofenolan sodu i mykofenolan mofetylu nie powinny być bez rozróżnienia wzajemnie zastępowane, ze względu na różny profil farmakokinetyczny. Kom. bezp. z dnia 12.12.2014. Hipogammaglobulinemię powiązaną z nawracającymi infekcjami zaobserwowano u pacjentów stosujących mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. U pacjentów, u których występują nawracające infekcje, należy mierzyć stężenie immunoglobulin w surowicy. W przypadku utrzymującej się, klinicznie istotnej hipogammaglobulinemii należy rozważyć podjęcie odpowiedniego postępowania klinicznego. W niektórych zaobserwowanych przypadkach zastąpienie mykofenolanu mofetylu alternatywnym lekiem immunosupresyjnym skutkowało powrotem stężenia IgG w surowicy do wartości prawidłowych. Opublikowano doniesienia na temat występowania rozstrzeni oskrzeli u pacjentów stosujących mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. Należy niezwłocznie przeprowadzić badania u pacjentów, u których rozwinęły się uporczywe objawy ze strony płuc, jak kaszel czy duszność. W niektórych potwierdzonych przypadkach rozstrzeni oskrzeli, zastąpienie mykofenolanu mofetylu innym lekiem immunosupresyjnym skutkowało ustąpieniem objawów ze strony dróg oddechowych. Poza występowaniem rozstrzeni oskrzeli stwierdzono także izolowane przypadki śródmiąższowej choroby płuc, niekiedy ze skutkiem śmiertelnym. Dlatego zaleca się klinicystom uwzględnienie możliwości wystąpienia tych chorób w ramach diagnostyki różnicowej u pacjentów z uporczywymi objawami ze strony płuc.

Ciąża i laktacja

Zgłaszano przypadki wad wrodzonych (w tym zniekształcenie lub brak ucha zewnętrznego i (lub) środkowego, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, mikrognacja i kardiopatia) u dzieci pacjentek, które były leczone w ciąży mykofenolanem. Zgłaszano przypadki spontanicznych poronień. Stosowanie mykofenolanu w ciąży nie jest zalecane i powinno zostać ograniczone do przypadków, kiedy nie jest możliwy inny rodzaj terapii. Nie należy rozpoczynać leczenia mykofenolanem przed uzyskaniem negatywnego wyniku testu ciążowego. Kobiety mogące zajść w ciążę muszą stosować wysoce skuteczne metody zapobiegania ciąży przed rozpoczęciem leczenia mykofenolanem, podczas leczenia i przez 6 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Zaleca się, by mężczyźni aktywni seksualnie używali prezerwatyw przez cały czas trwania leczenia oraz przez 13 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki leku. Ponadto, zaleca się, by partnerki tych pacjentów stosowały wysoce skuteczne metody zapobiegania ciąży podczas leczenia oraz przez 13 tyg. po przyjęciu przez partnera ostatniej dawki mykofenolanu. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, lek jest przeciwwskazany w czasie laktacji.

Działania niepożądane

Bardzo często: zakażenia wirusowe, bakteryjne i grzybicze, leukopenia, biegunka. Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapaleniec płuc, niedokrwistość, trombocytopenia, ból głowy, kaszel, wzdęcia również z oddawaniem wiatrów, ból brzucha, zaparcia, niestrawność, zapalenie żołądka, nudności, wymioty, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmęczenie, gorączka. Niezbyt często: zakażenia ran, posocznica, zapalenie szpiku, brodawczak skóry, rak podstawnokomórkowy, mięsak Kaposi'ego, choroba limfoproliferacyjna, rak płaskokomórkowy, limfopenia, neutropenia, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, jadłowstręt, hiperlipidemia, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipofosfatemia, nieprawidłowe sny, urojenia, bezsenność, drżenie, zapalenie spojówek, nieostre widzenie, tachykardia, torbiel limfatyczna, dodatkowe skurcze komorowe, przekrwienie płuc, sapanie, obrzęk płuc, tkliwość brzucha, krwotok z przewodu pokarmowego, odbijanie się, cuchnący oddech, niedrożność jelita, owrzodzenie wargi, zapalenie przełyku, podniedrożność jelita, odbarwienie języka, suchość jamy ustnej, refluks żołądkowo-przełykowy, przerost dziąseł, zapalenie trzustki, zamknięcie kanału ślinianki, wrzód trawienny, zapalenie otrzewnej, łysienie, urazy, zapalenie stawów, ból pleców, kurcze mięśni, krwiomocz, martwica kanalików nerkowych, powikłania ze strony cewki moczowej, objawy grypodobne, obrzęk kończyn dolnych, ból, dreszcze, pragnienie, osłabienie, impotencja. Może wystąpić wysypka. Inne, dodatkowe działania niepożądane przypisywane związkom kwasu mykofenolowego (w tym MMF): ciężkie, zagrażające życiu zakażenia (w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcyjne zapalenie wsierdzia, gruźlica oraz zakażenia wywołane przez atypowe prątki), nefropatia związana z zakażeniem wirusem BK, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML) związana z zakażeniem wirusem JC, neutropenia, pancytopenia, wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego (PRCA), przypadki nieprawidłowej morfologii neutrofili (w tym nabyta anomalia Pelgera-Hueta), zapalenie okrężnicy, zapalenie żołądka wywołane przez CMV, perforacja jelita, owrzodzenie żołądka i (lub) dwunastnicy. W przeglądzie raportów przypadków i opublikowanych badań wykazano, że mykofenolan mofetylu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi może powodować hipogammaglobulinemię i rozstrzenie oskrzeli (Kom. bezp. z dnia 12.12.2014).

Interakcje

Leku nie należy podawać jednocześnie z azatiopryną (brak badań). Podczas leczenia istnieje możliwość zmniejszonej skuteczności szczepień; należy unikać stosowania żywych atenuowanych szczepionek (szczepienie przeciwko wirusowi grypy może być korzystne). Podczas jednoczesnego podawania mykofenolanu z acyklowirem lub gancyklowirem obserwowano zwiększone stężenia we krwi MPAG oraz acyklowiru/gancyklowiru, co jest prawdopodobnie skutkiem konkurowania obu substancji o sekrecję kanalikową - jest mało prawdopodobne aby zmiany w farmakokinetyce MPAG miały znaczenie kliniczne u pacjentów z prawidłową czynnością nerek; u chorych z zaburzeniami czynności nerek należy stosować się do odpowiednich zaleceń dotyczących dawkowania acyklowiru/gancyklowiru i starannie monitorować pacjentów. Związki zobojętniające sok żołądkowy (preparaty magnezu i glinu) mogą zmniejszać AUC i Cmax MPA - można je stosować z przerwami w leczeniu sporadycznie występującej niestrawności, nie zaleca się natomiast ich długotrwałego codziennego przyjmowania z preparatem, ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności leczenia. Pantoprazol podawany w dawce 40 mg 2 razy na dobę przez 4 dni nie powodował zmian w farmakokinetyce MPA; brak danych dotyczących innych inhibitorów pompy protonowej podawanych w dużych dawkach. Interakcje MPA z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi są mało prawdopodobne. Jednoczesne podawanie preparatu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe lub węglem aktywowanym może spowodować zmniejszenie wartości AUC dla MPA i zmniejszenie skuteczności leku - należy zachować ostrożność w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny i preparatu może powodować zmniejszenie stężenia MPA, jednak badania skuteczności leczenia w skojarzeniu z cyklosporyną nie wskazują na konieczność modyfikacji zalecanego dawkowania mykofenolanu sodu; w przypadku czasowego przerwania lub całkowitego zaprzestania podawania cyklosporyny, należy ponownie ocenić dawkę mykofenolanu sodu, w zależności od stosowanego leczenia immunosupresyjnego. Średnie wartości AUC dla MPA były o 19% większe, podczas gdy średnie wartości AUC dla MPAG były około 30% mniejsze u pacjentów leczonych takrolimusem w porównaniu z grupą leczonych cyklosporyną, ponadto, zmienność wielkości AUC dla MPA u tego samego pacjenta była zdwajana po zmianie z leczenia cyklosporyną na takrolimus - należy wziąć pod uwagę to zwiększenie, zarówno w wielkości AUC dla MPA jak i zwiększenie zmienności, a dostosowanie dawki mykofenolanu powinno być podyktowane sytuacją kliniczną; należy prowadzić ścisłą obserwację kliniczną, jeśli planowana jest zmiana jednego inhibitora kalcyneuryny na inny. Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania preparatu jednocześnie z terapią indukcyjną, taką jak globulina antylimfocytarna lub bazyliksymab; skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku z innymi lekami o działaniu immunosupresyjnym (np. takrolimusem) nie zostało zbadane.

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane i kontynuowane przez lekarzy transplantologów z odpowiednim doświadczeniem klinicznym.
Doustnie. Dorośli (także w podeszłym wieku): 720 mg 2 razy na dobę (dawka dobowa 1440 mg). Taka dawka mykofenolanu sodu odpowiada 1 g mykofenolanu mofetylu podawanemu 2 razy na dobę (dawka dobowa 2 g) w zakresie zawartości kwasu mykofenolowego (MPA). U pacjentów po przeszczepieniu de novo, podawanie preparatu należy rozpocząć w ciągu 72 h po transplantacji. Brak konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z opóźnioną czynnością przeszczepionej nerki po operacji. Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (GFR <25 ml/min/1,73 m2) powinni być starannie monitorowani, a dawka dobowa preparatu nie powinna być większa niż 1440 mg. Brak konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z przeszczepem nerki i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Odrzucanie przeszczepionej nerki nie powoduje zmian farmakokinetyki kwasu mykofenolowego (MPA), nie ma więc konieczności zmiany dawkowania lub odstawienia preparatu.
Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków (pacjenci mogą wybrać jedną z opcji, jednak ważne jest przestrzeganie przyjętego sposobu stosowania). Tabletek nie należy kruszyć lub rozgryzać.

Uwagi

Pacjentów otrzymujących preparat należy monitorować w kierunku neutropenii lub niedokrwistości: należy wykonywać pełne badanie morfologiczne krwi raz w tygodniu podczas pierwszego miesiąca leczenia, 2 razy w miesiącu w drugim i trzecim miesiącu leczenia, a następnie raz w miesiącu do końca pierwszego roku terapii. W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia raka skóry należy ograniczyć ekspozycję na światło słoneczne i promieniowanie UV, osłaniając skórę odzieżą ochronną i stosując kremy z dużym filtrem ochronnym.

Pharmindex