Znajdź lek

Nantarid

Działanie

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym, która wpływa na wiele receptorów neuroprzekaźników. Wykazuje powinowactwo do receptorów serotoninergicznych (5HT2) oraz dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu. Takie połączenie działania antagonistycznego w stosunku do receptorów z dużą selektywnością w stosunku do 5HT2 w porównaniu z receptorami D2 odpowiada za właściwości przeciwpsychotyczne kwetiapiny. Kwetiapina wykazuje również powinowactwo do receptorów serotoninergicznych (5HT2) oraz dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu, wykazuje także duże powinowactwo do receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych. Powinowactwo do receptorów muskarynowych i benzodiazepinowych jest nieznaczne. Po podaniu doustnym kwetiapina szybko wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). Wiąże się z białkami osocza w 83%. Jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieczynnych farmakologicznie metabolitów. Mniej niż 5% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z kałem i moczem. Około 73% metabolitów kwetiapiny jest wydalane z moczem, 21% z kałem. T0,5 w fazie eliminacji wynosi około 7 h. Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku zmniejsza się o 30-50% w porównaniu z osobami w wieku 18-65 lat. Średni klirens kwetiapiny był zmniejszony o 25% u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek lub zaburzeniem czynności wątroby.

Wskazania

Leczenie schizofrenii. Leczenie umiarkowanych lub ciężkich epizodów maniakalnych. Nie wykazano, aby preparat zapobiegał nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Nie stosować jednocześnie z inhibitorami cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azolowe preparaty przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna lub nefazodon.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą układu sercowo-naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu lub innymi stanami predysponującymi do niedociśnienia tętniczego. Kwetiapina może wywoływać niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki leku; w takim przypadku należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub stopniowe zwiększanie dawki. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów, u których występowały napady padaczkowe w wywiadzie (w badaniach klinicznych nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przyjmowaniem kwetiapiny a napadami padaczkowymi). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnic w częstości występowania pozapiramidowych zaburzeń ruchowych pomiędzy grupą pacjentów przyjmujących kwetiapinę, w zalecanym zakresie dawek, a grupą otrzymującą placebo. Bardzo rzadko obserwowano przypadki hiperglikemii lub zaostrzenia istniejącej cukrzycy w trakcie leczenia kwetiapiną. Zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego u pacjentów z cukrzycą oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia cukrzycy. Badania kliniczne nie potwierdziły związku kwetiapiny z utrwalonym wydłużeniem odstępu QT. Obserwowano jednak wydłużenie odstępu QT po przedawkowaniu. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z wydłużonym odstępem QT oraz u pacjentów jednocześnie stosujących leki wydłużające odstęp QT, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią. W przypadku wystąpienia objawów złośliwego zespołu neuroleptycznego należy przerwać leczenie kwetiapiną. W razie wystąpienia dyskinez późnych należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną. Po nagłym przerwaniu podawania leków przeciwpsychotycznych, w tym kwetiapiny obserwowano ostre objawy odstawienne tj: nudności, wymioty, bezsenność. Wskazane jest stopniowe odstawianie leku. Nie należy stosować u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z demencją. U pacjentów z czynnikami ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie żylnym przed rozpoczęciem leczenia i w jego trakcie należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki choroby zakrzepowo-zatorowej oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne. Należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci i młodzieży. Ze względu na zawartość laktozy pacjenci z rzadką, wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować preparatu.

Ciąża i laktacja

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u kobiet w ciąży i okresie karmienia piersią. Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: zawroty głowy, senność. Często: leukopenia, omdlenia, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, arytmie komorowe, zespół torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca, nagły zgon z niewyjaśnionych przyczyn, niedociśnienie ortostatyczne, nieżyt nosa, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, niestrawność, osłabienie, obrzęki obwodowe, zwiększenie masy ciała, zwiększenie aktywności AspAT i AlAT we krwi. Niezbyt często: eozynofilia, reakcje nadwrażliwości, napady padaczkowe, zwiększenie aktywności GGT, zwiększenie stężenia triglicerydów i cholesterolu całkowitego we krwi. Rzadko: żółtaczka, priapizm, złośliwy zespół neuroleptyczny. Bardzo rzadko: neutropenia, hiperglikemia, cukrzyca, dyskinezy późne, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona. Częstość nieznana: choroba zakrzepowo-zatorowa (w tym przypadki zatoru płucnego oraz zakrzepicy żył głębokich). Leczenie kwetiapiną wiąże się z niewielkim, zależnym od dawki, zmniejszeniem stężenia T4 i fT4 we krwi. Zgłaszano ostre objawy odstawienia (w tym nudności, wymioty i bezsenność).

Interakcje

Podczas jednoczesnego stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 zwiększa się AUC kwetiapiny - łączne podawanie jest przeciwwskazane. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sokiem grejpfrutowym. Lek powinien być stosowany ostrożnie w skojarzeniu z innymi lekami oddziałującymi na o.u.n. oraz w połączeniu z alkoholem. Ostrożnie stosować z lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT (neuroleptyki, leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, halofantryna, octan lewmometadylu, mezorydazyna, tiorydazyna, pimozyd, sparfloksacyna, gatyfloksacyna, moksyfloksacyna, mezylan dolansetronu, meflochina, sertyndol, cyzapryd) oraz lekami, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe (tiazydowe leki moczopędne) - ryzyko arytmii złośliwej. Farmakokinetyka litu nie zmienia się podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną. Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie podlega klinicznie istotnym zmianom. Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmienia się znacząco po jednoczesnym zastosowaniu z cymetydyną, lekami przeciwpsychotycznymi: rysperydonem lub haloperydolem. Stosowanie kwetiapiny w skojarzeniu z tiorydazyną powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z karbamazepiną powoduje znaczne zwiększenie klirensu kwetiapiny i zmniejszenie jej AUC. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z fenytoiną powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny; preparat można stosować jednocześnie z lekami indukującymi enzymy wątrobowe jedynie po rozważeniu korzyści ze stosowania kwetiapiny do ryzyka związanego z odstawieniem leków indukujących aktywność enzymów wątrobowych. Zmiany w leczeniu lekami indukującymi enzymy wątrobowe należy przeprowadzać stopniowo; w razie potrzeby można zastąpić je lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych, np. walproinianem sodu. Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się po jednoczesnym zastosowaniu z imipraminą (inhibitor CYP2D6) lub fluoksetyną (inhibitor CYP3A4 i CYP2D6). Dane z badań dotyczących podawania preparatu w skojarzeniu z walproinianem sodu lub litem w umiarkowanych do ciężkich epizodach maniakalnych są ograniczone; jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Badanie wykazało działanie addytywne w 3 tyg. leczenia. W drugim badaniu nie wykazano działania addytywnego w 6 tyg. leczenia. Nie ma danych dotyczących leczenia skojarzonego po 6 tyg. leczenia.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Schizofrenia. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi: 50 mg - 1. dzień, 100 mg - 2. dzień, 200 mg - 3. dzień, 300 mg - 4. dzień. Od 4. dnia dawkę należy stopniowo zwiększać do zwykle skutecznej dawki dobowej 300-450 mg na dobę. Dawka może być modyfikowana w przedziale 150-750 mg na dobę, zależnie od reakcji pacjenta na lek. Epizody maniakalne w przebiegu choroby dwubiegunowej. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi: 100 mg - 1. dzień, 200 mg - 2. dzień, 300 mg - 3. dzień, 400 mg - 4. dzień. Następnie dawka może być zwiększana maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w 6. dniu leczenia. Zależnie od reakcji pacjenta i tolerancji dawka dobowa może wynosić 200-800 mg na dobę. Zwykle skuteczna dawka wynosi 400-800 mg na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczynać leczenie od dawki 25 mg na dobę i zwiększać codziennie o 25-50 mg aż do osiągnięcia dawki terapeutycznej. Należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym etapie leczenia. W zależności od reakcji klinicznej i tolerancji pacjenta na lek może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki niż u pacjentów młodszych oraz wybór mniejszej dawki terapeutycznej. Nie ma konieczności zmiany dawkowania leku u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Preparat należy przyjmować 2 razy na dobę, niezależnie od posiłku.

Uwagi

Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn.

Pharmindex