Znajdź lek

Serdolect

Działanie

Lek przeciwpsychotyczny. Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu neuronów dopaminergicznych układu mezolimbicznego oraz na zrównoważonym hamowaniu ośrodkowych receptorów dopaminergicznych D2, receptorów serotoninergicznych 5-HT2 oraz receptorów α1-adrenergicznych. Po podaniu doustnym sertyndol jest dobrze wchłaniany. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po około 10 h. Lek wiąże się z białkami osocza w około 99,5%. Przenika do krwinek czerwonych, łatwo przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyska. Jest eliminowany na drodze metabolizmu wątrobowego. Średni T0,5 wynosi około 3 dni. Sertyndol i jego metabolity są wydalane bardzo powoli, w ciągu 14 dni jest wydalane 50-60% przyjętej dawki. Około 4% dawki jest wydalane z moczem w postaci leku macierzystego i metabolitów. Wydalanie z kałem stanowi główną drogę wydalania leku macierzystego i metabolitów.

Wskazania

Leczenie schizofrenii. Ze względu na bezpieczeństwo dotyczące układu krążenia, sertyndol należy stosować wyłącznie u pacjentów, którzy nie tolerują przynajmniej jednego innego leku przeciwpsychotycznego. Preparatu nie należy stosować w sytuacjach nagłych, w celu szybkiego złagodzenia objawów u pacjentów z ostrymi zaburzeniami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Rozpoznana niewyrównana hipokaliemia lub rozpoznana niewyrównana hipomagnezemia. Istotna pod względem klinicznym choroba układu krążenia w wywiadzie, zastoinowa niewydolność serca, kardiomiopatia przerostowa, zaburzenia rytmu serca lub bradykardia (<50 uderzeń na minutę). Wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT lub wywiad rodzinny dotyczący tego zespołu lub rozpoznane nabyte wydłużenie odstępu QT (skorygowany odstęp QT (QTc) >450 milisekund u mężczyzn i 470 milisekund u kobiet). Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Jednoczesne stosowanie leków, które istotnie wydłużają odstęp QT: leki przeciwarytmiczne klasy la i III (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetilid), niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna), niektóre antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna), niektóre leki przeciwhistaminowe (np. terfenadyna, astemizol), niektóre antybiotyki chinolowe (np. gatyfloksacyna, moksyfloksacyna). Powyższy wykaz nie jest kompletny i przeciwwskazane są również pojedyncze leki, które powodują istotne wydłużenie odstępu QT (np. cyzapryd, związki litu). Jednoczesne stosowanie leków o znanym silnym działaniu hamującym enzymy cytochromu P450 3A: stosowane w leczeniu grzybic układowych leki przeciwgrzybicze z grupy "azoli" (np. ketokonazol, itrakonazol), niektóre antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (np. indynawir), niektóre leki blokujące kanały wapniowe (np. diltiazem, werapamil). Powyższy wykaz nie jest kompletny i przeciwwskazane są również pojedyncze leki o znanym silnym działaniu hamującym na enzymy CYP3A (np. cymetydyna).

Środki ostrożności

Sertyndol powoduje wydłużenie odstępu QT w większym stopniu niż inne leki przeciwpsychotyczne. Średnie wydłużenie odstępu QT jest większe podczas podawania dawek w górnej granicy zalecanego zakresu dawkowania (20 mg i 24 mg). Dlatego należy go stosować wyłącznie u pacjentów, którzy nie tolerują przynajmniej jednego spośród innych leków przeciwpsychotycznych. Lekarz przepisujący lek powinien w pełni przestrzegać wymaganych środków dotyczących bezpieczeństwa: badanie EKG należy bezwzględnie wykonać przed rozpoczęciem leczenia, po osiągnięciu stanu stacjonarnego po około 3 tyg. leczenia lub po osiągnięciu dawki 16 mg, a następnie po 3 miesiącach leczenia, w okresie leczenia podtrzymującego co 3 miesiące, w okresie leczenia podtrzymującego badanie EKG należy wykonywać przed każdym zwiększeniem dawki i po jego dokonaniu, badanie EKG jest zalecane w przypadku dodania lub zwiększenia dawki równocześnie stosowanego leku, który może prowadzić do zwiększenia stężenia sertyndol; sertyndol jest przeciwwskazany, gdy odstęp QTc, przed rozpoczęciem leczenia wynosi ponad 450 milisekund u mężczyzn lub 470 milisekund u kobiet; gdy wartość odstępu QTc wyniesie powyżej 500 milisekund w trakcie leczenia, zaleca się przerwanie leczenia; w przypadku wystąpienia takich objawów jak kołatanie serca, drgawki lub omdlenia, które mogą wskazywać na wystąpienie niemiarowości, lekarz powinien natychmiast zbadać pacjenta, łącznie z wykonaniem badania EKG; badanie EKG najlepiej jest wykonywać rano, a QTc należy obliczać stosując wzór Bazette'a lub Fridericia. Ryzyko wydłużenia odstępu QT jest zwiększone u pacjentów, którzy równocześnie przyjmują leki wydłużające odstęp QT lub hamujące metabolizm sertyndolu. Przed rozpoczęciem leczenia sertyndolem należy oznaczyć stężenie potasu i magnezu w surowicy u pacjentów zagrożonych istotnymi zaburzeniami elektrolitowymi oraz skorygować małe stężenie potasu i magnezu w surowicy. Zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu w surowicy u pacjentów, u których występują wymioty, biegunka, leczonych diuretykami powodującymi ubytek potasu lub u pacjentów z innymi zaburzeniami elektrolitowymi. Ponieważ sertyndol blokuje receptory α-1 w początkowym okresie ustalania dawki mogą wystąpić objawy hipotonii ortostatycznej. U pacjentów poddanych leczeniu lekami przeciwpsychotycznymi zgłaszano przypadki występowania żylnej choroby zatorowo-zakrzepowej (ŻChZZ). Ponieważ u osób przyjmujących leki przeciwpsychotyczne często stwierdza się obecność nabytych czynników ryzyka rozwoju ŻChZZ, przed i w trakcie leczenia z zastosowaniem sertyndolu należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka tej choroby i podjąć działania prewencyjne. Leki przeciwpsychotyczne mogą hamować działanie agonistów dopaminy. Lek należy stosować w skojarzeniu z niektórymi lekami z grupy SSRI (fluoksetyna, paroksetyna) przy zachowaniu szczególnej ostrożności i tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają zagrożenia. Wymagane może być zastosowanie sertyndolu w mniejszej dawce podtrzymującej oraz konieczne jest monitorowanie zapisu EKG przed ustaleniem dawki i po jego dokonaniu. Ostrożnie stosować u pacjentów: z chorobą Parkinsona, ze stwierdzonym wolnym metabolizmem przy udziale CYP2D6 oraz u pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie. Ze względu na ryzyko wystąpienia hiperglikemii lub nasilenia objawów cukrzycy, zaleca się monitorowanie stanu klinicznego chorych na cukrzycę lub u których występują czynniki rozwoju cukrzycy. Preparat nie jest wskazany w leczeniu psychoz związanych z otępieniem i (lub) zaburzeń oraz w leczeniu pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem. Należy zachować ostrożność u pacjentów podeszłym wieku z czynnikami ryzyka predysponującymi do udaru; leczenie sertyndolem powinno być rozpoczynane po dokładnym badaniu układu sercowo- naczyniowego. Pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby należy poddać dokładnej obserwacji. W przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych późnych dyskinez należy rozważyć zmniejszenie dawki sertyndolu lub przerwanie leczenia. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na złośliwy zespół neuroleptyczny należy natychmiast odstawić leku przeciwpsychotyczne. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy podawać pacjentom z rzadko występującą wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub złym wchłanianiem glukozy i galaktozy. Stosowanie preparatu nie jest rekomendowane u dzieci poniżej 18 lat, ze względu na brak danych dotyczących jego bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie chorych.

Ciąża i laktacja

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania leku w okresie ciąży. Lek nie powinien być stosowany w ciąży. Ekspozycja na leki przeciwpsychotyczne (włącznie z sertyndolem) w III trymestrze ciąży powoduje ryzyko wystąpienia u noworodków działań niepożądanych, obejmujących objawy pozapiramidowe i (lub) objawy odstawienia, które mogą się różnić ciężkością i czasem trwania po porodzie. Zgłaszano przypadki pobudzenia, hipertonii, drżenia, senności, zespół zaburzeń oddechowych, zaburzenia w karmieniu. W związku z tym stan noworodków powinien być dokładnie monitorowany. Należy oczekiwać, że sertyndol jest wydzielany do mleka kobiecego. Jeśli uznaje się za konieczne leczenie sertyndolem, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią.
Badanie w okresie około- i pourodzeniowym wykonane u szczurów wykazało zmniejszenie płodności u potomstwa, gdy podawane dawki pozostawały w zakresie terapeutycznym stosowanym u ludzi.

Działania niepożądane

Bardzo często: nieżyt lub niedrożność nosa. Często: zwiększenie masy ciała, wydłużenie odstępu QT, obecność erytrocytów w moczu, obecność leukocytów w moczu, obrzęk obwodowy, zawroty głowy, parestezje, duszność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, hipotonia ortostatyczna, zaburzenia wytrysku. Niezbyt często: torsade de pointes, omdlenia, drgawki, zaburzenia ruchowe (zwłaszcza późne dyskinezy), hiperglikemia. Rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny. Bardzo rzadko: żylna choroba zatorowo-zakrzepowa (w tym przypadki zatorowości płucnej i zakrzepicy żył głębokich). Częstość nieznana: zespół odstawienia u noworodka. Po nagłym zaprzestaniu stosowania leków przeciwpsychotycznych mogą wystąpić ostre objawy odstawienne (nudności, wymioty, pocenie się i bezsenność); opisywano również nawroty objawów psychotycznych oraz pojawienie się zaburzeń - ruchów mimowolnych (akatyzja, dystonia, dyskineza).

Interakcje

Wydłużenie odstępu QT w związku z leczeniem sertyndolem może ulec zwiększeniu podczas jednoczesnego podawania innych leków o znanym działaniu powodującym istotne wydłużenie odstępu QT - podawanie takich leków w skojarzeniu z sertyndolem jest przeciwwskazane. Do takich interakcji może dojść np. w skojarzeniu z chinidyną; chinidyna wywiera ponadto znaczne działanie hamujące CYP2D6. Stężenie sertyndolu we krwi zwiększa się 2-3-krotnie podczas jednoczesnego przyjmowania fluoksetyny lub paroksetyny - należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania sertyndolu w skojarzeniu z tymi lub innymi lekami o działaniu hamującym CYP2D6, może być wymagane zmniejszenie dawki podtrzymującej sertyndolu, konieczne jest monitorowanie EKG przed ustaleniem dawki i po jego dokonaniu. Zaobserwowano niewielkie (<25%) zwiększenie osoczowego stężenia sertyndolu w przypadku podawania antybiotyków makrolidowych (np. erytromycyny - inhibitora CYP3A) oraz antagonistów kanału wapniowego (diltiazem, werapamil). Zaobserwowane skutki mogą być bardziej nasilone u osób o wolnym metabolizmie przy udziale CYP2D6. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie sertyndolu i leków hamujących CYP3A. Metabolizm sertyndolu może ulec istotnemu nasileniu pod wpływem leków o znanym działaniu indukującym na izoenzymy CYP, w szczególności ryfampicyny, karbamazepiny, fenytoiny i fenobarbitalu, które mogą spowodować 2-3-krotne zmniejszenie stężenia sertyndolu we krwi - może być wymagane dobranie dawki sertyndolu w górnej granicy zakresu dawkowania.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Ustalanie dawki: u wszystkich pacjentów stosowanie leku należy rozpoczynać od dawki 4 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać o 4 mg po 4-5 dniach stosowania każdej z dawek aż do osiągnięcia optymalnej dobowej dawki podtrzymującej wynoszącej 12-20 mg. Dawka początkowa 8 mg lub szybkie zwiększenie dawki wiąże się z istotnie zwiększonym zagrożeniem hipotonią ortostatyczną. Leczenie podtrzymujące: zależnie od odpowiedzi pacjenta na leczenie dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. Dawkę maksymalną wynoszącą 24 mg na dobę można stosować tylko w wyjątkowych wypadkach (badania nie wykazały jednoznacznie większej skuteczności dawek >20 mg, a wydłużenie odstępu QT może być większe podczas stosowania dawek w górnej granicy zakresu dawkowania). W okresie ustalania dawki i we wczesnym okresie leczenia podtrzymującego należy kontrolować ciśnienie tętnicze. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie powinno być rozpoczęte jedynie po bezpośrednim badaniu układu krążenia; w tej grupie pacjentów wskazane może być wolniejsze ustalanie dawki i stosowanie mniejszej dawki podtrzymującej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wymagane jest wolniejsze ustalanie dawki i stosowanie mniejszej dawki podtrzymującej. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę sertyndolu. W przypadku wznawiania leczenia sertyndolem u pacjentów, którzy nie otrzymywali leku przez okres krótszy niż tydzień, nie jest wymagane powtórne ustalanie dawki i można ponownie zastosować ustaloną dawkę podtrzymującą. W innych przypadkach wskazane jest postępowanie zgodnie z zalecanym schematem ustalania dawki. Przed przystąpieniem do ponownego ustalania dawki należy wykonać badanie EKG. Dawkowanie po uprzednim stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych: leczenie sertyndolem można rozpocząć zgodnie z zalecanym schematem ustalania dawki i równocześnie zaprzestać stosowania innych doustnych leków przeciwpsychotycznych. U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi w postaci o przedłużonym uwalnianiu, pierwszą dawkę sertyndolu należy podać zamiast kolejnego wstrzyknięcia leku w postaci depot. W przypadkach, gdy wymagane jest działanie uspokajające, preparat można podawać w skojarzeniu z benzodiazepiną.
Tabletki należy przyjmować raz na dobę, niezależnie od posiłków.

Uwagi

Zaleca się stopniowe odstawianie leku. Lek nie powoduje sedacji polekowej, ale pacjentów należy poinformować, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali urządzeń mechanicznych do czasu ustalenia indywidualnej wrażliwości na działanie leku.

Pharmindex