Znajdź lek

Tiapridal

Działanie

Neuroleptyk, niezależny od cyklazy adenylowej, selektywny antagonista receptorów dopaminergicznych D2. Jego powinowactwo do receptorów dopaminergicznych D1 jest małe. Wykazano, że lek jest szczególnie skuteczny w stosunkudo uprzednio „uczulonych” receptorów dopaminergicznych. Wykazano korzystny wpływ tiaprydu na stopień czujności u osób w podeszłym wieku. Nie wyjaśniono dotychczas w pełni mechanizmu przeciwlękowego i uspokµajającego działania tiaprydu, wiadomo, że jest on niezależny od antydopaminergicznego działania leku. Cmax w osoczu (1,3 µg/ml) jest osiągane po 1 h po doustnym podaniu tiaprydu w dawce 200 mg. Całkowita biodostępność tiaprydu w postaci tabletek wynosi 75%. Podczas podania tuż przed posiłkiem biodostępność wzrasta o 20 % i Cmax w osoczu o 40 %. Wchłanianie jest wolniejsze u osób starszych. Przenikanie tiaprydu do tkanek zachodzi szybko (poniżej 1 h). Tiapryd przenika przez barierę krew-mózg oraz przez barierę łożyskową i nie ulega kumulacji. Tiapryd nie wiąże się z białkami osocza, natomiast słabo wiąże się z erytrocytami. Tiapryd w organizmie ludzkim nie jest intensywnie metabolizowany. 70% podanej dawki przenika do moczu w formie niezmienionej. T0,5 z surowicy wynosi 2,9 h u kobiet i 3,6 h u mężczyzn. Wydalanie odbywa się przede wszystkim przez nerki; klirens nerkowy wynosi 330 ml/min.

Wskazania

Pobudzenie psychomotoryczne i agresywne zachowania u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Stosowanie u pacjentów z nowotworami, których wzrost jest zależny od poziomu prolaktyny, np. gruczolak przysadki typu prolactinoma, nowotwór piersi zależny od prolaktyny. Guz chromochłonny. Jednoczesne stosowanie z lewodopą.

Środki ostrożności

Może wystąpić złośliwy zespół neuroleptyczny, potencjalnie śmiertelne powikłanie objawiające się hipertermią, sztywnością mięśni i zaburzeniami wegetatywnymi. Obserwowano przypadki z nietypowymi objawami,takimi jak brak sztywności mięśni lub hipertonii oraz niższa gorączka. W razie wystąpienia niewyjaśnionej hipertermii, należy zaprzestać leczenia tiaprydem. Leki neuroleptyczne mogą obniżać próg drgawkowy, chociaż nie zostało to ocenione dla tiaprydu. Zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta z padaczką w wywiadzie w trakcie leczenia tiaprydem. U pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkęze względu na możliwość wystąpienia śpiączki z powodu przedawkowania. U pacjentów z chorobą Parkinsona lek należy stosować tylko wtedy, gdy jest to niezbędnie konieczne. U osób w podeszłym wieku preparat powinien być stosowany szczególnie ostrożnieze względu na ryzyko zaburzeń świadomości oraz śpiączki. Tiapryd może powodować wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG. Działanie to zwiększa ryzyko wystąpienia ciężkich komorowych zaburzeń rytmu serca, takich jak torsade de pointes. Przed zastosowaniem leku, jeśli stan kliniczny pacjenta na to pozwala, wskazane jest upewnić się, że nie występuje żaden z czynników sprzyjających tego typu zaburzeniom rytmu serca, jak np.: bradykardia (poniżej 55 uderzeń serca/min); zaburzenia elektrolitowe, w szczególności hipokaliemia; wrodzone wydłużenie odstępu QT; stosowane obecnie leki, które mogą powodować znaczną bradykardię (poniżej 55 uderzeń serca/min); zaburzenia elektrolitowe; zwolnienie przewodzenia w mięśniu sercowym lub wydłużenie odstępu QT. Tiapryd powinien być stosowany ze szczególną ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia wydłużenia odstępu QT. Obserwowano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), czasami kończące się zgonem, po zastosowaniu leków przeciwpsychotycznych. Ze względu na to, że u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka VTE, należy zachować ostrożność w stosowaniu leku u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia VTE. Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą związaną z demencją, leczeni lekami przeciwpsychotycznymi, są w grupie zwiększonego ryzyka zgonu. U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem leczonych różnymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi obserwowano 3 krotne zwiększenie ryzyka udaru naczyniowego mózgu. Tiapryd powinien być ostrożnie stosowany u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru. Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania tiaprydu u dzieci i młodzieży. Obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy po zastosowaniu leków przeciwpsychotycznych, włączając Tiapridal. Niewyjaśnione infekcje lub gorączka mogą być objawem nieprawidłowego składu krwi, konieczne jest bezzwłoczne wykonanie badań krwi.

Ciąża i laktacja

Jeżeli stosowanie leku jest konieczne do utrzymania dobrej równowagi psychicznej oraz w celu uniknięcia dekompensacji, musi być rozpoczęte lub kontynuowane skuteczną dawką przez cały okres ciąży. U noworodków narażonych na działanie tiaprydu w ostatnim trymestrze ciąży obserwowano zespoły pozapiramidowe i (lub) objawy odstawienie, które mogą mieć różne nasilenie po porodzie. Odnotowano przypadki: nadpobudliwości,wzmożonego napięcia, obniżonego napięcia, drżeń mięśniowych, senności, zespołu zaburzeń oddechowych, zaburzeń karmienia. Należy rozważyć stosowanie tiaprydu w okresie ciąży jeśli to konieczne. Podczas monitorowania noworodka należy wziąć pod uwagę efekty wymienione powyżej. Nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią. U zwierząt obserwowano zmniejszenie płodności wynikające z właściwości farmakologicznych leku (działanie zależne odprolaktyny). U ludzi ze względu na działanie leku na receptory dopaminowe, tiapryd może powodować hiperprolaktynemię, której może towarzyszyć brak miesiączki, brak owulacji i zmniejszenie płodności.

Działania niepożądane

Często: zawroty głowy, bóle głowy; objawy jak w chorobie Parkinsona: drżenie, wzmożone napięcie mięśniowe, hipokineza i ślinotok, objawy te są najczęściej odwracalne po podaniu leków przeciw parkinsonizmowi; senność, bezsenność, pobudzenie, apatia; hiperprolaktynemia (wywołująca w niektórych przypadkach mlekotok, zatrzymanie miesiączki, ginekomastię, zaburzenia miesiączkowania, impotencję); osłabienie, zmęczenie. Niezbyt często: akatyzja, dystonia (skurcz, spazmatyczny kręcz szyi, napady wejrzeniowe, szczękościsk), objawy te są najczęściej odwracalne po podaniu leków przeciw parkinsonizmowi; zwiększenie masy ciała; mlekotok, zatrzymanie miesiączki, obrzmienie i ból piersi, impotencja. Rzadko: ostra dyskineza. (objaw ten jest najczęściej odwracalny po podaniu leków przeciw parkinsonizmowi). Częstość nieznana: leukopenia, neutropenia oraz agranulocytoza; hiponatremia, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH); splątanie, omamy; żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (w tym przypadki zatorowości płuc czasami kończące się zgonem oraz zakrzepica żył głębokich), niedociśnienie, zazwyczaj ortostatyczne; zachłystowe zapalenie płuc; zaparcia, mechaniczna niedrożność jelit, porażenna niedrożność jelit; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; wysypka, wysypka rumieniowata, wysypka grudkowo-plamkowa i pokrzywka; wzrost aktywności kinazy kreatynowej we krwi, rabdomioliza; objawy odstawienia u noworodków; upadek; wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu serca (takie jak torsades de pointes), komorowa tachykardia (która może prowadzić do migotania komór lub zatrzymania serca i nagłej śmierci); utrata przytomności/omdlenie, drgawki. Donoszono o występowaniu późnej dyskinezy (charakteryzującej się rytmicznymi, mimowolnymi ruchami przede wszystkim języka i (lub) mięśni twarzy), podobnie jak po podawaniu każdego z innych neuroleptyków powyżej 3 mies. Podawanie leków przeciw parkinsonizmowi jest w tym względzie nieskuteczne, a może nawet nasilać objawy. Podobnie jak w przypadku wszystkich leków neuroleptycznych, może wystąpić złośliwy zespół neuroleptyczny, który jest potencjalnie śmiertelnym powikłaniem.

Interakcje

Skojarzenie przeciwwskazane. Lewodopa - wzajemny antagonizm lewodopy i neuroleptyków. Skojarzenia niewskazane. Alkohol nasila sedatywne działanie neuroleptyków. Podczas leczenia należy unikać picia alkoholu i stosowania leków zawierających alkohol. Leki, które mogą powodować wystąpienie torsade de pointes lub wydłużenie odstępu QT: leki powodujące bradykardię, takie jak leki hamujące receptory β-adrenergiczne, indukujące bradykardię leki blokujące kanał wapniowy takie jak: diltiazem i werapamil, klonidyna, guanfacyna, glikozydy naparstnicy; leki powodujące hipokaliemię: leki diuretyczne, leki przeczyszczające, amfoterycyna B podawana dożylnie, glukokortykoidy, tetrakozaktydy. Hipokaliemia powinna zostać skorygowana; leki przeciwarytmiczne klasy Ia, takie jak chinidyna, dizopiramid; leki przeciwarytmiczne klasy III, takie jak amiodaron, sotalol; inne leki takie jak pimozyna, sultopryd, haloperydol, tiorydazyna, metadon, lekiprzeciwdepresyjne pochodne imipraminy, lit, beprydyl, cyzapryd, erytromycyna podawana dożylnie, winkamina podawana dożylnie, halofantryna, pentamidyna, sparfloksacyna. Skojarzenia leków, które należy wziąć pod uwagę. Leki o hamującym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy: pochodne morfiny (leki przeciwbólowe i przeciwkaszlowe), większość leków przeciwhistaminowych (antagoniści receptorów H1), barbiturany, benzodiazepiny i inne leki przeciwlękowe, klonidyna i jej pochodne.

Dawkowanie

Doustnie: zwykle 200 mg na dobę przez 1-2 miesiące. Leczenie rozpoczyna się od dawki 50 mg 2 razy na dobę, którą następnie zwiększa się w ciągu kolejnych 2-3 dni do 100 mg 3 razy na dobę. Dawka maksymalna wynosi 300 mg na dobę. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek, dawkę należy zmniejszyć: do 75% standardowej dawki u pacjentów z CCr 30-60 ml/min, do 50% standardowej dawki u pacjentów z CCr 10-30 ml/min i do 25% standardowej dawki u pacjentów z CCr poniżej 10 ml/min. Lek jest metabolizowany w niewielkim stopniu, dlatego u pacjentów z niewydolnościa wątroby zmniejszenie dawkowania nie jest konieczne.

Uwagi

Tiapryd może powodować nadmierne uspokojenie i przez to upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex