Znajdź lek

Verorab

Działanie

Szczepionka przeciw wściekliźnie, inaktywowana, cały wirus. Podanie szczepionki prowadzi do wytworzenia swoistej odpowiedzi immunologicznej. Ważną rolę ochronną odgrywa neutralizacja wirusów wścieklizny przez przeciwciała. Miano przeciwciał przeciw wściekliźnie ≥0,5 j.m./ml (oznaczane metodą RFFIT) jest uważane przez WHO za wskazujące na ochronę przed chorobą.

Wskazania

Zapobieganie wściekliźnie u dzieci i dorosłych. Szczepionka może być stosowana przed i po ekspozycji, jako szczepienie podstawowe lub jako dawka przypominająca. Szczepienie przed ekspozycją. Zapobieganie wściekliźnie u osób z grup wysokiego ryzyka zakażenia się wirusem wścieklizny, takich jak: pracownicy laboratoriów z działu diagnostycznego, naukowo-badawczego i produkcyjnego wykonujący prace z wirusem wścieklizny; lekarze weterynarii i ich asystenci oraz opiekunowie zwierząt; osoby, które ze względu na zawód lub w wolnym czasie mają kontakt z takimi gatunkami jak psy, koty, skunksy, szopy pracze, nietoperze lub inne gatunki, które potencjalnie mogą być zakażone wścieklizną (do osób tych należą m.in.: leśnicy, myśliwi, pracownicy leśnictwa, speleolodzy, wypychacze zwierząt); dorośli i dzieci przebywające lub podróżujące do obszarów, gdzie występuje zagrożenie zakażenia się wścieklizną. Szczepienie po ekspozycji. Zapobieganie wściekliźnie w przypadku istnienia najmniejszego ryzyka zakażenia wścieklizną. Leczenie po ekspozycji obejmuje miejscowe, nieswoiste leczenie rany, uodpornienie bierne za pomocą immunoglobulin (RIGs) i szczepienie w zależności od rodzaju rany i stanu zwierzęcia.

Przeciwwskazania

W przypadku szczepienia profilaktycznego - nadwrażliwość na składniki szczepionki, polimyksynę B, streptomycynę, neomycynę lub inny antybiotyk z tej samej grupy, lub na jakąkolwiek szczepionkę zawierającą te same składniki; gorączka, ostra infekcja (szczepienie należy odłożyć). Po ekspozycji - brak przeciwwskazań. Nie podawać donaczyniowo, podskórnie lub w mięsień pośladkowy.

Środki ostrożności

Należy zapewnić odpowiednie leczenie na wypadek wystąpienia reakcji anafilaktycznej bezpośrednio po szczepieniu, w szczególności w przypadku szczepienia po ekspozycji osób ze znaną nadwrażliwością na polimyksynę B, streptomycynę, neomycynę lub inny antybiotyk z tej samej grupy. Konieczne jest regularne wykonywanie badań serologicznych potwierdzających całkowitą neutralizację wirusa testowego, za pomocą metody zahamowania fluorescencji (RFFIT): co 6 mies. w przypadku osób z grup stałego ryzyka ekspozycji; co 2-3 lata po każdej dawce przypominającej u osób z grup ryzyka okresowo narażonych na ekspozycję. Gdy poziom przeciwciał jest niższy od poziomu ochronnego tj.: <0,5 j.m./ml, należy podać dawkę przypominającą. U pacjentów z niedoborem odporności (spowodowanym chorobą lub trwającym leczeniem immunosupresyjnym) badanie poziomu przeciwciał powinno być wykonywane 2-4 tyg. po szczepieniu; w przypadku, gdy poziom przeciwciał będzie <0,5 j.m./ml, uzasadnione jest podanie dodatkowej dawki. Należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia bezdechu oraz konieczność monitorowania czynności oddechowych przez 48-72 h w przypadku podawania dawek szczepienia pierwotnego bardzo niedojrzałym wcześniakom (urodzonym ≤28. tygodnia ciąży), szczególnie dotyczy to dzieci, u których występowały objawy niedojrzałości układu oddechowego; z uwagi na znaczne korzyści wynikające ze szczepienia tej grupy niemowląt, nie należy rezygnować ze szczepienia ani go odraczać.

Ciąża i laktacja

Z danych otrzymanych z ograniczonej liczby zastosowań szczepionki w czasie ciąży nie wynika szkodliwe działanie na przebieg ciąży lub stan zdrowia płodu. Z powodu ciężkości choroby, schemat szczepienia nie powinien być zmieniany w czasie ciąży. Szczepionka może być stosowana w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: adenopatia/powiększenie węzłów chłonnych, ból mięśni, ból w miejscu podania, gorączka, złe samopoczucie. Często: reakcje alergiczne skóry takie jak wysypka, świąd, obrzęk, ból i zawroty głowy, senność, ból brzucha, nudności, ból stawów, dreszcze, reakcje w miejscu podania (rumień, świąd, krwiak, stwardnienie), osłabienie, objawy grypopodobne. Niezbyt często: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, biegunka, obrzęk w miejscu podania. Po wprowadzeniu do obrotu obserwowano z częstością nieznaną: reakcje anafilaktyczne, reakcje podobne do choroby posurowiczej, encefalopatię, drgawki, nagły niedosłuch czuciowo-nerwowy, bezdech u bardzo niedojrzałych niemowląt (urodzonych ≤ 28 tygodni ciąży), wymioty.

Interakcje

Kortykosteroidy i inne leki immunosupresyjne mogą wpływać niekorzystnie na wytwarzanie przeciwciał i spowodować, że szczepienie będzie nieskuteczne. Immunoglobuliny muszą być podawane w inne miejsca niż szczepionka (po przeciwnej stronie).

Dawkowanie

Domięśniowo (w przednio-boczną część uda do 12 miesiąca życia a powyżej tego wieku w mięsień naramienny). Szczepionka może być podana dorosłym i dzieciom według takiego samego schematu. Szczepienie przed ekspozycją: szczepienie pierwotne obejmujące 3 dawki podane w dniach 0., 7. i 28. (ewentualnie w 21. dniu); przy narażeniu ciągłym: badania serologiczne co 6 miesięcy, szczepienie przypominające, jeśli poziom przeciwciał jest poniżej poziomu ochronnego (0,5 j.m./ml w teście seroneutralizacji RFFIT); przy narażeniu częstym szczepienie przypominające po 1 roku, badania serologiczne co dwa lata, dawki przypominające, jeśli poziom przeciwciał jest poniżej poziomu ochronnego (0,5 j.m./ml w teście seroneutralizacji RFFIT); przy narażeniu rzadkim dawka uzupełniająca 1 rok po szczepieniu pierwotnym; dawki przypominające co 5 lat. Szczepionka może być podana jako dawka uzupełniająca po szczepieniu pierwotnym wykonanym szczepionką przygotowaną w hodowlach komórek VERO lub ludzkich komórek diploidalnych (HDCV). U osób z zaburzoną odpornością, w okresie 2 do 4 tygodni po szczepieniu powinno być przeprowadzone badanie serologiczne. Jeśli badanie wykaże poziom przeciwciał bezwzględnie poniżej 0,5 j.m./ml, uzasadnione jest podanie dodatkowej dawki. Szczepienie po ekspozycji: pacjentom nieuodpornionym podaje się 5 dawek w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu, bądź 4 dawki w 0. dniu jedna dawka w prawy mięsień naramienny i jedna dawka podawana jest w okolicę lewego mięśnia naramiennego, w 7. i 21. dniu podawana jest jedna dawka. Leczenie może zostać przerwane, jeżeli wynik badania mózgu zwierzęcia (w przypadku, gdy zwierzę nie żyje, a mózg jest dostępny) lub wynik obserwacji weterynaryjnej zwierzęcia w kierunku zakażenia wirusem wścieklizny są ujemne. W przypadku pojedynczego lub mnogiego ugryzienia, zadrapania przechodzącego przez całą grubość skóry, oślinienia błon śluzowych, uszkodzonej skóry bądź po kontakcie z nietoperzami należy również podać immunoglobulinę przeciw wściekliźnie (ludzką - 20 j.m. /kg. mc. albo końską - 40 j.m./ kg. mc.). W miarę możliwości szczepionkę należy wstrzyknąć w miejsce położone po przeciwnej stronie w stosunku do miejsca wstrzyknięcia immunoglobuliny. U osób z obniżoną odpornością, w przypadku niewielkiego ugryzienia odsłoniętej skóry lub niewielkiego zadrapania lub otarcia bez krwawienia , immunoglobuliny przeciw wściekliźnie także powinny być podane jednocześnie ze szczepionką. Pacjentom wcześniej uodpornionym, które otrzymały pełen cykl szczepienia <5 lat wstecz, podaje się 2 dawki w 0. i 3. dniu; w tym przypadku podanie immunoglobulin przeciw wściekliźnie (RIGs) nie jest konieczne i nie powinno być wykonane. Jeśli minęło więcej niż 5 lat od poprzedniego szczepienia lub wcześniejsze szczepienie było niekompletne, lub w przypadku wątpliwości, stan uodpornienia pacjenta nie jest uznawany jako kompletny należy rozpocząć pełne leczenie po ekspozycji (5 dawek szczepionki w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu, w razie potrzeby również z immunoglobuliną). Jeśli pacjent ma zaburzoną odporność także należy rozpocząć pełne leczenie po ekspozycji.

Uwagi

Z uwagi na występujące po szczepieniu zawroty głowy, lek może przejściowo wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Szczepionkę należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Pharmindex