Nowy sklep

już ON-LINE

Verorab

Działanie

Szczepionka przeciw wściekliźnie, inaktywowana, cały wirus. Podanie szczepionki prowadzi do wytworzenia swoistej odpowiedzi immunologicznej. Ważną rolę ochronną odgrywa neutralizacja wirusów wścieklizny przez przeciwciała. Miano przeciwciał przeciw wściekliźnie ≥0,5 j.m./ml (oznaczane metodą RFFIT) jest uważane przez WHO za wskazujące na ochronę przed chorobą.

Wskazania

Zapobieganie wściekliźnie u dzieci i dorosłych. Szczepionka może być stosowana przed i po ekspozycji, jako szczepienie podstawowe lub jako dawka przypominająca. Szczepienie przed ekspozycją. Zapobieganie wściekliźnie u osób z grup wysokiego ryzyka zakażenia się wirusem wścieklizny, takich jak: pracownicy laboratoriów z działu diagnostycznego, naukowo-badawczego i produkcyjnego wykonujący prace z wirusem wścieklizny; lekarze weterynarii i ich asystenci oraz opiekunowie zwierząt; osoby, które ze względu na zawód lub w wolnym czasie mają kontakt z takimi gatunkami jak psy, koty, skunksy, szopy pracze, nietoperze lub inne gatunki, które potencjalnie mogą być zakażone wścieklizną (do osób tych należą m.in.: leśnicy, myśliwi, pracownicy leśnictwa, speleolodzy, wypychacze zwierząt); dorośli i dzieci przebywające lub podróżujące do obszarów, gdzie występuje zagrożenie zakażenia się wścieklizną. Szczepienie po ekspozycji. Zapobieganie wściekliźnie w przypadku istnienia najmniejszego ryzyka zakażenia wścieklizną. Leczenie po ekspozycji obejmuje miejscowe, nieswoiste leczenie rany, uodpornienie bierne za pomocą immunoglobulin (RIGs) i szczepienie w zależności od rodzaju rany i stanu zwierzęcia.

Przeciwwskazania

W przypadku szczepienia profilaktycznego - nadwrażliwość na składniki szczepionki, polimyksynę B, streptomycynę, neomycynę lub inny antybiotyk z tej samej grupy, lub na jakąkolwiek szczepionkę zawierającą te same składniki; gorączka, ostra infekcja (szczepienie należy odłożyć). Po ekspozycji - brak przeciwwskazań. Nie podawać donaczyniowo, podskórnie lub w mięsień pośladkowy.

Środki ostrożności

Należy zapewnić odpowiednie leczenie na wypadek wystąpienia reakcji anafilaktycznej bezpośrednio po szczepieniu, w szczególności w przypadku szczepienia po ekspozycji osób ze znaną nadwrażliwością na polimyksynę B, streptomycynę, neomycynę lub inny antybiotyk z tej samej grupy. Konieczne jest regularne wykonywanie badań serologicznych potwierdzających całkowitą neutralizację wirusa testowego, za pomocą metody zahamowania fluorescencji (RFFIT): co 6 mies. w przypadku osób z grup stałego ryzyka ekspozycji; co 2-3 lata po każdej dawce przypominającej u osób z grup ryzyka okresowo narażonych na ekspozycję. Gdy poziom przeciwciał jest niższy od poziomu ochronnego tj.: <0,5 j.m./ml, należy podać dawkę przypominającą. U pacjentów z niedoborem odporności (spowodowanym chorobą lub trwającym leczeniem immunosupresyjnym) badanie poziomu przeciwciał powinno być wykonywane 2-4 tyg. po szczepieniu; w przypadku, gdy poziom przeciwciał będzie <0,5 j.m./ml, uzasadnione jest podanie dodatkowej dawki. Należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia bezdechu oraz konieczność monitorowania czynności oddechowych przez 48-72 h w przypadku podawania dawek szczepienia pierwotnego bardzo niedojrzałym wcześniakom (urodzonym ≤28. tygodnia ciąży), szczególnie dotyczy to dzieci, u których występowały objawy niedojrzałości układu oddechowego; z uwagi na znaczne korzyści wynikające ze szczepienia tej grupy niemowląt, nie należy rezygnować ze szczepienia ani go odraczać.

Ciąża i laktacja

Z danych otrzymanych z ograniczonej liczby zastosowań szczepionki w czasie ciąży nie wynika szkodliwe działanie na przebieg ciąży lub stan zdrowia płodu. Z powodu ciężkości choroby, schemat szczepienia nie powinien być zmieniany w czasie ciąży. Szczepionka może być stosowana w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: adenopatia/powiększenie węzłów chłonnych, ból mięśni, ból w miejscu podania, gorączka, złe samopoczucie. Często: reakcje alergiczne skóry takie jak wysypka, świąd, obrzęk, ból i zawroty głowy, senność, ból brzucha, nudności, ból stawów, dreszcze, reakcje w miejscu podania (rumień, świąd, krwiak, stwardnienie), osłabienie, objawy grypopodobne. Niezbyt często: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, biegunka, obrzęk w miejscu podania. Po wprowadzeniu do obrotu obserwowano z częstością nieznaną: reakcje anafilaktyczne, reakcje podobne do choroby posurowiczej, encefalopatię, drgawki, nagły niedosłuch czuciowo-nerwowy, bezdech u bardzo niedojrzałych niemowląt (urodzonych ≤ 28 tygodni ciąży), wymioty.

Interakcje

Kortykosteroidy i inne leki immunosupresyjne mogą wpływać niekorzystnie na wytwarzanie przeciwciał i spowodować, że szczepienie będzie nieskuteczne. Immunoglobuliny muszą być podawane w inne miejsca niż szczepionka (po przeciwnej stronie).

Dawkowanie

Domięśniowo (w przednio-boczną część uda do 12 miesiąca życia a powyżej tego wieku w mięsień naramienny). Szczepionka może być podana dorosłym i dzieciom według takiego samego schematu. Szczepienie przed ekspozycją: szczepienie pierwotne obejmujące 3 dawki podane w dniach 0., 7. i 28. (ewentualnie w 21. dniu); przy narażeniu ciągłym: badania serologiczne co 6 miesięcy, szczepienie przypominające, jeśli poziom przeciwciał jest poniżej poziomu ochronnego (0,5 j.m./ml w teście seroneutralizacji RFFIT); przy narażeniu częstym szczepienie przypominające po 1 roku, badania serologiczne co dwa lata, dawki przypominające, jeśli poziom przeciwciał jest poniżej poziomu ochronnego (0,5 j.m./ml w teście seroneutralizacji RFFIT); przy narażeniu rzadkim dawka uzupełniająca 1 rok po szczepieniu pierwotnym; dawki przypominające co 5 lat. Szczepionka może być podana jako dawka uzupełniająca po szczepieniu pierwotnym wykonanym szczepionką przygotowaną w hodowlach komórek VERO lub ludzkich komórek diploidalnych (HDCV). U osób z zaburzoną odpornością, w okresie 2 do 4 tygodni po szczepieniu powinno być przeprowadzone badanie serologiczne. Jeśli badanie wykaże poziom przeciwciał bezwzględnie poniżej 0,5 j.m./ml, uzasadnione jest podanie dodatkowej dawki. Szczepienie po ekspozycji: pacjentom nieuodpornionym podaje się 5 dawek w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu, bądź 4 dawki w 0. dniu jedna dawka w prawy mięsień naramienny i jedna dawka podawana jest w okolicę lewego mięśnia naramiennego, w 7. i 21. dniu podawana jest jedna dawka. Leczenie może zostać przerwane, jeżeli wynik badania mózgu zwierzęcia (w przypadku, gdy zwierzę nie żyje, a mózg jest dostępny) lub wynik obserwacji weterynaryjnej zwierzęcia w kierunku zakażenia wirusem wścieklizny są ujemne. W przypadku pojedynczego lub mnogiego ugryzienia, zadrapania przechodzącego przez całą grubość skóry, oślinienia błon śluzowych, uszkodzonej skóry bądź po kontakcie z nietoperzami należy również podać immunoglobulinę przeciw wściekliźnie (ludzką - 20 j.m. /kg. mc. albo końską - 40 j.m./ kg. mc.). W miarę możliwości szczepionkę należy wstrzyknąć w miejsce położone po przeciwnej stronie w stosunku do miejsca wstrzyknięcia immunoglobuliny. U osób z obniżoną odpornością, w przypadku niewielkiego ugryzienia odsłoniętej skóry lub niewielkiego zadrapania lub otarcia bez krwawienia , immunoglobuliny przeciw wściekliźnie także powinny być podane jednocześnie ze szczepionką. Pacjentom wcześniej uodpornionym, które otrzymały pełen cykl szczepienia <5 lat wstecz, podaje się 2 dawki w 0. i 3. dniu; w tym przypadku podanie immunoglobulin przeciw wściekliźnie (RIGs) nie jest konieczne i nie powinno być wykonane. Jeśli minęło więcej niż 5 lat od poprzedniego szczepienia lub wcześniejsze szczepienie było niekompletne, lub w przypadku wątpliwości, stan uodpornienia pacjenta nie jest uznawany jako kompletny należy rozpocząć pełne leczenie po ekspozycji (5 dawek szczepionki w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu, w razie potrzeby również z immunoglobuliną). Jeśli pacjent ma zaburzoną odporność także należy rozpocząć pełne leczenie po ekspozycji.

Uwagi

Z uwagi na występujące po szczepieniu zawroty głowy, lek może przejściowo wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Szczepionkę należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Pharmindex