Znajdź lek

Abseamed

Spis treści

Działanie

Epoetyna alfa uzyskana metodą inżynierii genetycznej jest glikozylowana i identyczna pod względem składu aminokwasowego i węglowodanowego z endogenną erytropoetyną ludzką, która została wyizolowana z moczu pacjentów z niedokrwistością. Jest glikoproteiną, która jako czynnik stymulujący mitozę i hormon różnicujący, stymuluje tworzenie erytrocytów z erytroidalnych komórek prekursorowych (komórek macierzystych). Po podaniu epoetyny alfa zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59Fe. Po wielokrotnym dożylnym podaniu epoetyny alfa średni T0,5 wynosi ok. 4 h u zdrowych ochotników; ok. 5 h u pacjentów z niewydolnością nerek oraz ok. 6 h u dzieci. Po podaniu podskórnym stężenia leku we krwi są znacznie mniejsze niż po podaniu dożylnym. Zwiększają się powoli i osiągają wartość maksymalną po 12-18 h od podania. Cmax po podaniu podskórnym jest zawsze znacznie mniejsze niż po podaniu dożylnym (około 1/20 wartości). T0,5 po podaniu podskórnym wynosi ok. 24 h. Biodostępność epoetyny alfa jest o ok. 20% mniejsza po podaniu podskórnym niż po podaniu dożylnym.

Wskazania

Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u pacjentów dorosłych i pediatrycznych (leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u pacjentów pediatrycznych i dorosłych poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej; leczenie ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą). Leczenie niedokrwistości i zmniejszenie ilości przetoczeń krwi u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego z jednoczesnym zagrożeniem przetoczenia krwi wynikającym z ich stanu ogólnego (np. stan układu krążenia, istniejąca niedokrwistość na początku chemioterapii). Preparat może być stosowany w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej u pacjentów zakwalifikowanych do programu przetoczeń - w tym wskazaniu, z uwagi na doniesienia o ryzyku wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych, należy rozważyć jego zastosowanie; leczenie należy stosować jedynie u pacjentów bez niedoboru żelaza i z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,2-8,1 mmol/l]), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Preparat może być stosowany w celu zmniejszenia narażenia na przetoczenia krwi allogenicznej u dorosłych pacjentów bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi w trybie planowym, z wysokim ryzykiem powikłań po przetoczeniu krwi - zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (Hb 10-13 g/dl [6,2-8,1 mmol/l]), w przypadku braku możliwości dokonania przetoczenia krwi autologicznej oraz przy przewidywanej utracie krwi od 900 do 1800 ml.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze. Pacjentom, u których w wyniku leczenia jakimkolwiek preparatem erytropoetyny rozwinęła się wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA), nie należy podawać epoetyny alfa ani innych preparatów erytropoetyny. Preparatu nie należy podawać pacjentom, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej. Zastosowanie epoetyny alfa we wskazaniu “uzyskanie większej ilości krwi autologicznej" jest przeciwwskazane u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego lub udarem mózgu w miesiącu poprzedzającym leczenie, niestabilną dusznicą bolesną oraz zwiększonym ryzykiem zakrzepicy żył głębokich (np. żylna choroba zakrzepowo-zatorowa w wywiadzie). Zastosowanie epoetyny alfa u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem serca lub epizodem mózgowo-naczyniowym. Nie podawać leku w infuzji dożylnej.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z nieleczonym, niewłaściwie leczonym lub słabo kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (konieczne może być dodanie lub zwiększenie dawek leków przeciwnadciśnieniowych). Jeśli nie można kontrolować ciśnienia krwi, należy przerwać leczenie epoetyną alfa. Ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką oraz przewlekłą niewydolnością wątroby. U pacjentów, u których wystąpi nagły brak skuteczności leku, określany jako zmniejszenie stężenia hemoglobiny (o 1-2 g/dl/mies. [0,62-1,25 mmol/l/mies.]) ze zwiększeniem liczby wymaganych przetoczeń, należy skontrolować liczbę retikulocytów i zbadać typowe przyczyny braku odpowiedzi na leczenie (np. niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12, zatrucie glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi i hemoliza). Jeśli skorygowana liczba retikulocytów (tj. wskaźnik retikulocytów) jest mała (<20 000/mm3 lub <20 000/µl lub <0,5%), liczba płytek i liczba leukocytów jest prawidłowa, i jeśli nie znaleziono innych przyczyn utraty skuteczności leku, należy oznaczyć przeciwciała przeciwko erytropoetynie oraz rozważyć wykonanie badania szpiku kostnego pod kątem PRCA. W przypadku zdiagnozowania PRCA, należy natychmiast przerwać leczenie preparatem, nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. U pacjentów z WZW typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości w przebiegu WZW typu C. Pacjentom z niedokrwistością pochodzenia nerkowego epoetynę alfa należy podawać wyłącznie dożylnie. W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia nadciśnienia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy dążyć do powolnego zwiększenia stężenia hemoglobiny tak, aby wynosiło około 1 g/dl (0,62 mmol/l) na miesiąc leczenia i nie było większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc. Nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Nie wykazano istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli stężenia hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować stężenia elektrolitów we krwi. W przypadku stwierdzenia zwiększonego (lub rosnącego) stężenia potasu we krwi należy rozważyć przerwanie stosowania epoetyny alfa do czasu wyrównania hiperkaliemii. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia preparatem, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Z dotychczas dostępnych danych wynika, że wyrównanie niedokrwistości epoetyną alfa u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek nie poddawanych jeszcze dializie nie przyspiesza postępu niewydolności nerek. Z uwagi na obawę, iż epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów (w kilku badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom), w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści oraz indywidualnej ocenie stanu pacjenta, w tym stanu klinicznego (należy uwzględnić takie dane jak: typ nowotworu i stadium jego rozwoju, stopień niedokrwistości, oczekiwane przeżycie, środowisko, w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta). Czynniki stymulujące erytropoezę nie są zalecane do stosowania u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, przy ocenie skuteczności leczenia epoetyną alfa należy uwzględnić 2- lub 3-tygodniowe opóźnienie efektu leczenia (dotyczy to pacjentów, u których może wystąpić konieczność przetoczenia krwi). U pacjentów z nowotworem i zwiększonym ryzykiem zaburzeń zakrzepowych (np. pacjenci z otyłością lub zaburzeniami zakrzepowymi w wywiadzie) należy starannie rozważyć stosunek ryzyka wystąpienia zaburzeń zakrzepowych względem korzyści wynikających z leczenia epoetyną alfa. W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia zdarzeń zakrzepowych stężenie hemoglobiny i szybkość jej przyrostu nie powinny przekraczać wartości granicznych (tj. stężenie Hb nie powinno przekraczać 12 g/dl [7,5 mmol/l] i nie powinno wzrastać o więcej niż 2 g/dl [1,25 mmol/l]). Należy uwzględnić wszystkie specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności związane z procedurami przedoperacyjnych autologicznych przetoczeń krwi, szczególnie z rutynowymi procedurami uzupełniania objętości krwi. U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym należy ustalić przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa przyczynę niedokrwistości i, jeśli to możliwe, wdrożyć odpowiednie leczenie. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym powinni otrzymywać odpowiednią profilaktykę przeciwzakrzepową, a szczególne środki ostrożności należy zachować u pacjentów ze skłonnością do rozwoju zakrzepicy żył głębokich. Ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń zakrzepowych w okresie pooperacyjnym, u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny >13 g/dl (>8,1 mmol/l) nie należy stosować epoetyny alfa.

Ciąża i laktacja

U pacjentek z przewlekłą niewydolnością nerek lek należy stosować w ciąży jedynie w przypadkach, gdy potencjalne korzyści związane z podawaniem leku przewyższają ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet w ciąży lub karmiących piersią zakwalifikowanych do programu autologicznego przetoczenia krwi.

Działania niepożądane

U pacjentów z nowotworem oraz u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek najczęściej występującym działaniem niepożądanym podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia. Ponadto u pacjentów z nowotworami bardzo często obserwowano: ból głowy oraz gorączkę; często: zakrzepicę żył głębokich (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zatorowość płucną (w tym ze skutkiem śmiertelnym), biegunkę, ból stawów, objawy grypopodobne; niezbyt często: nadpłytkowość, drgawki, ból mięśni. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek bardzo często mogą wystąpić: ból stawów, objawy grypopodobne; często: drgawki, ból głowy, zakrzepica przetoki, w tym sprzętu do dializ; niezbyt często: biegunka; częstość nieznana: nadpłytkowość, zakrzepica żył głębokich (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zatorowość płucna (w tym ze skutkiem śmiertelnym), ból mięśni, gorączka. Ponadto w obu grupach chorych obserwowano: nudności, wymioty, wysypkę, krwotok mózgowy (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zależną od przeciwciał aplazję czerwonokrwinkową (PRCA), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zdarzenia naczyniowo-mózgowe (w tym ze skutkiem śmiertelnym), encefalopatię nadciśnieniową, przemijające napady niedokrwienne, zakrzepicę naczyń siatkówki, zakrzepicę tętniczą, przełom nadciśnieniowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, porfirię, obrzęk obwodowy, reakcje w miejscu podania, brak skuteczności leczenia, obecność przeciwciała przeciwko erytropoetynie, tętniaki. U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym z wyjściowym stężeniem hemoglobiny w zakresie 10-13 g/dl (6,2-8,1 mmol/l), częstość występowania zakrzepowych zdarzeń naczyniowych była podobna w grupach otrzymujących różne dawki epoetyny alfa i grupie otrzymującej placebo. U pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny >13 g/dl (>8,1 mmol/l) istnienie zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowych w okresie pooperacyjnym.

Interakcje

Brak jest doniesień potwierdzających wpływ epoetyny alfa na metabolizm innych leków. Istnieje możliwość wystąpienia interakcji z lekami wykazującymi silne powinowactwo do erytrocytów, np. z cyklosporyną - w przypadku łącznego podawania epoetyny alfa z cyklosporyną należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi i dostosować jej dawkę w razie zwiększenia hematokrytu. Nie stwierdzono interakcji pomiędzy epoetyną alfa a G-CSF lub GM-CSF, biorąc po uwagę różnicowanie komórek krwi lub proliferację w próbkach z biopsji guzów in vitro.

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Preparat nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Roztworu epoetyny alfa nie należy mieszać z innymi lekami.
Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych i pediatrycznych z przewlekłą niewydolnością nerek. Dożylnie. Dawkowanie należy ustalać indywidualnie (biorą pod uwagę: wiek pacjenta, płeć, nasilenie niedokrwistości oraz stan kliniczny pacjenta, w tym choroby towarzyszące). Stężenie docelowe Hb wynosi 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l) u dorosłych i 9,5-11 g/dl (5,9-6,8 mmol/l) u dzieci. Należy ustalić najmniejszą dawkę leku zapewniającą prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Jeśli stężenie Hb wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na mies. lub jeśli utrzymujące się stężenie Hb przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę leku o 25%. Jeśli stężenie Hb przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia wartości poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie epoetyną alfa w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie. Faza wyrównania: 50 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki, należy je przeprowadzić w etapach trwających co najmniej 4 tyg. Na każdym etapie zwiększenie lub zmniejszenie dawki podawanej 3 razy w tyg. powinno wynosić 25 j.m./kg mc. Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 do 300 j.m./kg mc., podawana w dawkach 25-100 j.m./kg mc. 3 razy na tydz. Dostępne dane kliniczne sugerują, że pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem Hb (<6 g/dl lub <3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (Hb >8 g/dl lub >5 mmol/l). Pacjenci pediatryczni poddawani hemodializie. Faza wyrównania: 50 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki, należy je przeprowadzać etapami, zmieniając dawkę podawaną 3 razy w tyg. o 25 j.m./kg mc. w odstępach co najmniej 4 tygodni do uzyskania założonego celu terapeutycznego. Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 9,5 -11 g/dl (5,9-6,8 mmol/l). Zwykle dzieci o mc. <30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o mc. >30 kg i dorośli. Dostępne dane kliniczne sugerują, że pacjenci pediatryczni z bardzo małym początkowym stężeniem Hb (<6,8 g/dl lub <4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (Hb >6,8 g/dl lub >4,25 mmol/l). Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej. Faza wyrównania: dawka początkowa 50 j.m./kg mc. 2 razy na tydz. Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Dawka podtrzymująca od 25 do 50 j.m./kg mc. 2 razy na tydz., podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek nie wymagający jeszcze leczenia dializą: Faza wyrównania: dawka początkowa 50 j.m./kg mc. 3 razy w tyg., następnie w razie konieczności zwiększanie dawki etapami o 25 j.m./kg mc. (przy dawkowaniu 3 razy w tyg.) do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej 4-tygodniowych). Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Dawka podtrzymująca od 17 do 33 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 200 j.m./kg mc.3 razy w tyg. Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią. Podskórnie. Niezbędna jest indywidualna ocena każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Należy ustalić najmniejszą dawkę leku zapewniającą prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Stężenie docelowe Hb wynosi 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Alternatywnie, można podać lek w dawce początkowej 450 j.m./kg mc. raz w tyg. Jeśli po 4 tyg. leczenia stężenie Hb zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (>0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o ≥40 000/ µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. lub dawki 450 j.m./kg mc. raz w tyg. Jeśli stężenie Hb zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (<0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Jeśli po kolejnych 4 tyg. leczenia dawką 300 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. stężenie Hb zwiększy się o ≥1 g/dl (≥0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o ≥40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Jeśli jednak stężenie Hb zwiększy się o <1 g/dl (<0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o <40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi na podawanie epoetyny alfa jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli stężenie Hb wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie Hb przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25 do 50%. Jeśli stężenie Hb przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się wartości poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie epoetyną alfa w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Pacjenci dorośli przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznego przetoczenia krwi. Dożylnie. W okresie pobierania krwi lek należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt 33-39%), wymagający przygotowania zapasu ≥4 jednostek krwi, powinni być leczeni epoetyną alfa w dawce 600 j.m./kg mc 2 razy na tydz., przez 3 tyg. przed zabiegiem chirurgicznym. Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie dawki żelaza przez cały okres trwania leczenia. Podawanie żelaza należy rozpocząć jak najwcześniej, nawet kilka tyg. przed początkiem programu transfuzji autologicznych, aby uzyskać duży zapas żelaza przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym. Podskórnie. Zalecana dawka wynosi 600 j.m./kg mc., raz na tydz. przez 3 tyg. (dni 21. 14. i 7.) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej 3 tygodni, epoetynę alfa należy podawać w dawce 300 j.m./kg mc. raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez 4 dni po operacji. Jeśli w badaniach hematologicznych w okresie przedoperacyjnym stężenie Hb osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie epoetyny alfa należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Należy starannie sprawdzić, czy na początku leczenia u pacjentów nie występuje niedobór żelaza. Wszyscy chorzy leczeni epoetyną alfa powinni otrzymywać w trakcie leczenia właściwą suplementację żelaza (np. doustna substytucja żelaza w dawce 200 mg Fe2+ na dobę). W celu uzyskania odpowiednich zapasów żelaza suplementację żelaza należy rozpocząć przed leczeniem epoetyną alfa.
Wstrzyknięcie dożylne: powinno trwać 1-5 min., w zależności od dawki całkowitej. U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać po zakończeniu sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu. Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych. Wstrzyknięcie podskórne: zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać objętości 1 ml. W przypadku większych objętości, wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce. Wstrzyknięcia wykonuje się w uda lub przednią ścianę brzucha.

Uwagi

U wszystkich pacjentów otrzymujących epoetynę alfa należy kontrolować stężenie hemoglobiny we krwi oraz ciśnienie tętnicze krwi. W trakcie terapii zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek w okresie pierwszych 8 tyg. leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy rozpoznać i leczyć wszystkie możliwe przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, hemoliza, utrata krwi, niedobór witaminy B12 lub kwasu foliowego). Ponieważ w większości przypadków zwiększeniu hematokrytu towarzyszy zmniejszenie stężenia ferrytyny we krwi, w celu uzyskania maksymalnego efektu leczniczego należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w organizmie pacjenta: u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których stężenie ferrytyny w krwi zmniejszy się poniżej 100 ng/ml należy podać doustnie 200-300 mg Fe 2+ na dobę (100-200 mg na dobę u dzieci); u pacjentów z nowotworami, u których stężenie ferrytyny we krwi wynosi poniżej 20% należy podać doustnie 200-300 mg Fe 2+ na dobę. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej dawce.

Pharmindex