Nowy sklep

już ON-LINE

Furaginum Teva

Działanie

Lek przeciwbakteryjny, pochodna nitrofuranu. Stosowany jest się w leczeniu niepowikłanych zakażeń dolnych dróg moczowych wywołanych przez drobnoustroje E.coli. Preparat jest skuteczny w przypadku ciężkich infekcji, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych jest nieskuteczne. Nie działa na Pseudomonas aeruginosa i niektóre szczepy Proteus spp. Nitrofurany nie wywołują depresji układu odpornościowego organizmu, a odwrotnie - aktywizują go, np. zwiększają miano dopełniacza (komplementu) oraz zdolność leukocytów do fagocytozy drobnoustrojów. Po doustnym pojedynczym podaniu na czczo 200 mg furaginy, stężenie maksymalne w surowicy osiągane jest po 30 min. Po jedzeniu stężenie jest 2 razy większe. Poziom wysokich stężeń furaginy utrzymuje się przez 1 h od podania, a następnie szybko spada z T0,5 eliminacji równym 1 h. Nitrofurany w 85% są wydalane przez nerki na drodze sekrecji przez kanaliki, a ok. 15% jest metabolizowane w wątrobie i nerkach. W przypadku zmniejszenia funkcji wydzielniczej nerek metabolizowana jest większa część przyjętej dawki leku. Nitrofurany w moczu o odczynie słabo kwaśnym oraz w moczu o odczynie zasadowym rozkładają się. Wstrzymuje to wchłanianie zwrotne oraz przyśpiesza wydzielanie, a także zostaje wstrzymane przenikanie do tkanek. Kwaśne środowisko moczu sprzyja przekształceniu nitrofuranów w całe cząsteczki, które łatwo rozpuszczają się w lipidach oraz dobrze przenikają do tkanek. W wyniku tego poprawia się ich wchłanianie zwrotne, kumulacja w tkankach oraz wzrasta ryzyko objawów toksycznych.

Wskazania

Leczenie niepowikłanych zakażeń dolnych dróg moczowych w tym nawracających zakażeń układu moczowego u kobiet, wywołanych przez drobnoustroje Escherichia coli.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub pochodne nitrofuranu oraz na którąkolwiek substancję pomocniczą. Polineuropatia obwodowa. Niedobór D-6-PD. Ciężka niewydolność nerek (skąpomocz, bezmocz), zakażenie miąższu nerek. Noworodki, niemowlęta i dzieci do 2 rż.

Środki ostrożności

W celu zapobiegania objawom takim jak: bóle głowy, szum w uszach i mdłości można jednocześnie przyjmować leki antyhistaminowe. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia nerwu, przy stosowaniu preparatu dłuższym niż 2 tyg., należy przyjmować witaminy z grupy B (nikotynamid i tiaminę). U pacjentów z niedoborem D-6-PD może wystąpić hemoliza. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębkowej poniżej 30 ml/min.). Nitrofurany działają niekorzystnie na funkcje jąder, ponieważ zmniejsza się ogólna ilość plemników i ejakulatu, a także zmniejsza się ruchliwość plemników oraz pojawiają się zmiany patologiczne w ich morfologii. Preparat zawiera laktozę oraz sacharozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy oraz nietolerancją fruktozy, niedoborem laktazy (typu Lappa), niedoborem sacharazy-izomaltazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować preparatu w I trymestrze ciąży. Nitrofurany dobrze przenikają przez barierę łożyskową, lecz ich stężenie we krwi płodu jest kilkakrotnie mniejsze niż we krwi matki. Preparat może być stosowany podczas laktacji jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla karmionego dziecka; w takim przypadku należy rozważyć czasowe zaprzestanie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Czasami mogą wystąpić: bóle głowy, mdłości, wymioty, reakcje alergiczne, zmniejszenie łaknienia.

Interakcje

Nitrofuranów nie należy łączyć z rystomicyną, levomicetyną, sulfanilamidami, zw względu na ryzyko depresji układu krwiotwórczego. Nie należy jednocześnie z furaginą stosować kwasu nalidyksynowego, ponieważ zazwyczaj obserwuje się ich antagonizm. Przy jednoczesnym stosowaniu leku z innymi uroantyseptykami działanie ich jest słabsze. Jednoczesne stosowanie witaminy B6 lub zwiększenie spożywania soli kuchennej poprawia wchłanianie nitrofuranów, ponieważ w przewodzie pokarmowym zwiększa się ich wolna frakcja. Atropina spowalnia wchłanianie furaginy, jednak ogólna ilość wchłoniętej substancji czynnej pozostaje bez zmian. Leki zobojętniające sok żołądkowy hamują wchłanianie furaginy.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Pierwszy dzień leczenia: 2 tabl. 4 razy na dobę; następne dni: 2 tabl. 3 razy na dobę. Leczenie trwa zwykle 7-10 dni. Gdy zachodzi konieczność leczenie można powtórzyć po upływie 10-15 dni. Nawracające zakażenia układu moczowego u kobiet. W przypadku wystąpienia przynajmniej 3 epizodów zakażenia układu moczowego w ciągu ostatnich 12 miesięcy: 100 mg na noc przez okres 6-12 miesięcy. Dzieci 2-14 lat: 5-7 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach podzielonych. Preparat stosuje się przez 7-8 dni. Gdy zachodzi konieczność leczenie można powtórzyć po upływie 10-15 dni. Należy zachować ostrożność podając lek małym dzieciom ze względu na ryzyko zadławienia. Jeżeli dziecko ma problemy z połykaniem tabletek, preparat można rozkruszyć i zawiesić w mleku. U dzieci poniżej 2 rż. dawkę leku powinien ustalić lekarz.
Preparat należy podawać podczas posiłków. Jednocześnie stosować dietę bogatą w białko. Aby zapobiec działaniom niepożądanym, zaleca się popijać lek dużą ilością płynu i jednocześnie przyjmować witaminy z grupy B oraz leki antyhistaminowe.

Uwagi

Lek nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Nie zaleca się przyjmowania jednocześnie z nitrofuranami kwasu askorbinowego oraz innych leków zakwaszających mocz.

Pharmindex