Znajdź lek

Macugen

Działanie

Pegaptanib jest zmodyfikowanym pegylowanym oligonukleotydem, który wiąże się wybiórczo i silnie z pozakomórkową formą śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF165), hamując jego aktywność. VEGF jest białkiem sekrecyjnym, które indukuje angiogenezę, zwiększa przepuszczalność naczyń i działa prozapalnie; wszystkie te działania wydają się odpowiadać za progresję AMD przebiegającą z nowotworzeniem naczyń. VEGF165 stanowi izoformę VEGF preferencyjnie zaangażowaną w patologiczne nowotworzenie naczyń w obrębie gałki ocznej. U pacjentów z AMD leczonych pegaptanibem obserwowano zmniejszenie średniej wielkości zmiany, rozmiaru neowaskularyzacji podsiatkówkowej (CNV) i rozmiarów przecieku fluoresceiny. U zwierząt pegaptanib jest wolno wchłaniany z oka do krążenia ogólnego po podaniu do ciała szklistego. Średni widoczny ± okres półtrwania pegaptanibu w osoczu po podaniu do jednego oka dawki 3 mg (10 razy większa od zalecanej) wynosi 10 ± 4 dni. Średnie maksymalne stężenie w osoczu zostaje osiągnięte po 1-4 dniach po podaniu dawki 3 mg do jednego oka. Pegaptanib nie kumuluje się w osoczu w przypadku podania do ciała szklistego co 6 tyg. Pegaptanib jest metabolizowany przez endo- i egzonukleazy. Jest wydalany w postaci macierzystej i metabolitów przede wszystkim z moczem.

Wskazania

Neowaskularna (wysiękowa) postać zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem (AMD) u pacjentów dorosłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na pegaptanib lub którąkolwiek z substancji pomocniczych. Podejrzewane lub czynne zakażenie gałki ocznej lub jej okolicy.

Środki ostrożności

Tak jak w przypadku innych preparatów podawanych do ciała szklistego może dojść do przemijającego podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego. Z tego powodu należy sprawdzać ukrwienie nerwu wzrokowego, a podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego po wstrzyknięciu powinno być korygowane odpowiednim leczeniem. Po wstrzyknięciu pegaptanibu mogą pojawić się natychmiastowe (w dniu wstrzyknięcia) lub opóźnione wylewy krwi do ciała szklistego. Zabieg wstrzyknięcia do ciała szklistego związany jest z ryzykiem wewnętrznego zapalenia oka. Nie ustalono profilu bezpieczeństwa oraz skuteczności stosowania preparatu u pacjentów poniżej 18 rż. Nie badano stosowania preparatu u pacjentów z niewydolnością wątroby lub z ciężką niewydolnością nerek. Wstrzyknięcie całkowitej objętości ampułko-strzykawki może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, dlatego przed wstrzyknięciem należy usunąć nadmiar preparatu.

Ciąża i laktacja

Nie badano stosowania pegaptanibu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach nie są wystarczające, wykazały jednak toksyczny wpływ na funkcje rozrodcze po stosowaniu dużych dawek i narażeniu ogólnoustrojowym. Układowe narażenie po podaniu dogałkowym jest prawdopodobnie bardzo małe. Preparat powinien być stosowany w ciąży jedynie wówczas, gdy potencjalna korzyść dla matki usprawiedliwia podjęcie potencjalnego ryzyka dla płodu. Nie wiadomo czy preparat jest wydzielany do mleka - nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: zapalenie komory przedniej oka, ból oka, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, punkcikowate zapalenie rogówki, strąty i zmętnienie ciałka szklistego. Często: ból głowy, dolegliwości odczuwane w gałce ocznej, zaćma, wylew dospojówkowy, przekrwienie spojówek, obrzęk spojówek, zapalenie spojówek, dystrofia rogówki, ubytek nabłonka rogówki, zaburzenia nabłonka rogówkowego, obrzęk rogówki, suchość oka, wewnętrzne zapalenie oka, wyciek z oka, zapalenie oka, podrażnienie oka, świąd oka, zaczerwienie oka, obrzęk oka, obrzęk powieki, zwiększone łzawienie, degeneracja plamki, rozszerzenie źrenic, uczucie dyskomfortu w oku, nadciśnienie oczne, krwiak okołogałkowy, światłowstręt, błyski w oczach, krwotok siatkówkowy, zamglone widzenie, zaburzenie ostrości widzenia, zaburzenia wzroku, odklejenie ciałka szklistego, zaburzenia ciała szklistego, katar. Niezbyt często: koszmary senne, depresja, astenopia, zapalenie powiek, alergiczne zapalenie spojówek, złogi w rogówce, krwotok oczny, świąd powiek, zapalenie rogówki, krwotok do ciałka szklistego, zaburzenia odruchów źrenicznych, otarcie rogówki, wysięk w siatkówce, opadnięcie powieki, blizna siatkówkowa, gradówka, owrzodzenie rogówki, obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, odczyn w miejscu wkłucia, powstanie pęcherzyków w miejscu wkłucia, odklejenie siatkówki, zaburzenia rogówki, zamknięcie tętnicy siatkówkowej, rozerwanie siatkówki, ektropia, zaburzenia ruchomości gałek ocznych, podrażnienie powiek, krwotok do komory przedniej oka, zaburzenia źreniczne, zaburzenia tęczówki, zażółcenie oka, zapalenie naczyniówki, złogi w tylnej części oka, zapalenie tęczówki, zagłębienie w nerwie wzrokowym, deformacja źrenic, zamknięcie żyły siatkówkowej i wypadnięcie ciałka szklistego, głuchota, zaostrzenie choroby Meniere'a, zawroty głowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, tętniak aorty, zapalenie gardła, wymioty, niestrawność, kontaktowe zapalenie skóry, wyprysk, zmiana koloru włosów, wysypka, świąd, poty nocne, bóle pleców, zmęczenie, dreszcze, tkliwość uciskowa, bóle w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, zwiększenie aktywności GGT, abrazja. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna (w tym obrzęk naczynioruchowy). Po wprowadzeniu produktu do obrotu obserwowano u pacjentów rzadkie przypadki reakcji anafilaktycznych/rzekomoanafilaktycznych w tym obrzęku naczynioruchowego, występujących w ciągu kilku godzin od podania pegaptanibu i innych produktów leczniczych podawanych w trakcie procedury przygotowawczej do zabiegu wstrzyknięcia. W związku z nieusunięciem nadmiaru objętości produktu z ampułko-strzykawki przed wstrzyknięciem, obserwowano przypadki poważnego zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego, które wymagały nakłucia przedniej komory gałki ocznej. Utrzymujący się, niewielki wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego obserwowano również po podaniu wielokrotnych dawek do ciała szklistego w badaniu obserwacyjnym po wprowadzeniu preparatu do obrotu. Prawdopodobieństwo podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego zwiększało się 1,128-krotnie po każdym kolejnym wstrzyknięciu do ciała szklistego (p = 0,0003). Nie odnotowano statystycznych różnic w częstości występowania podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego pomiędzy pacjentami ze stwierdzonym w wywiadzie podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub jaskrą, a pacjentami bez obciążającego wywiadu.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z innymi lekami. Pegaptanib jest metabolizowany przez nukleazy, nie należy się zatem spodziewać występowania interakcji związanych z układem cytochromu P450. Dwa badania wczesnej fazy przeprowadzone u pacjentów, którzy otrzymywali jedynie preparat lub preparat i terapię fotodynamiczną, nie wykazały wyraźnych różnic w farmakokinetyce osoczowej pegaptanibu.

Dawkowanie

Preparat powinien być stosowany przez okulistów mających doświadczenie w wykonywaniu wstrzyknięć do ciała szklistego. Preparat powinien być podawany raz na 6 tyg. (9 wstrzyknięć rocznie) do ciała szklistego oka objętego procesem chorobowym. Przed podaniem należy sprawdzić czy nie doszło do zmętnienia roztworu lub zmiany jego zabarwienia. Wstrzyknięcia należy dokonywać w warunkach aseptycznych z zastosowaniem chirurgicznego mycia i dezynfekcji rąk, sterylnych rękawiczek, sterylnych serwet i wziernika ocznego oraz możliwości wykonania paracentezy w warunkach sterylnych (jeśli zajdzie taka konieczność). Przed wykonaniem wstrzyknięcia wywiad z pacjentem powinien być dokładnie przeanalizowany pod kątem występowania reakcji nadwrażliwości. Przed zabiegiem wstrzyknięcia należy zastosować odpowiednie znieczulenie i podać miejscowo antybiotyk o szerokim spektrum działania. Po podaniu preparatu obserwowano przemijający wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, należy zatem kontrolować perfuzję tarczy nerwu wzrokowego oraz ciśnienie wewnątrzgałkowe. Ponadto pacjenci powinni być dokładnie monitorowani w kierunku krwotoku do ciała szklistego oraz wewnętrznego zapalenia oka przez okres 2 tyg. po wstrzyknięciu. Jeżeli po 2 kolejnych wstrzyknięciach preparatu nie obserwuje się u pacjenta korzyści terapeutycznych (utrata mniej niż 15 liter w badaniu ostrości wzroku) podczas wizyty w 12 tyg. leczenia, należy rozważyć zaprzestanie lub wstrzymanie leczenia preparatem. Ampułko-strzykawka zawiera nadmiar preparatu. Nie wolno podawać nadmiernej objętości leku. Nadmiar należy usunąć w trakcie procedury przygotowania do podania. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby lub ze średnią lub łagodną niewydolnością nerek.

Uwagi

Po podaniu do ciała szklistego u pacjentów może dochodzić do przemijającego pogorszenia ostrości widzenia; do chwili ustąpienia tych objawów nie należy prowadzić pojazdów lub obsługiwać maszyn. Przechowywać w lodówce (2-8st.C); nie zamrażać.

Pharmindex