Meronem

Spis treści

Meronem - Skład

1 fiolka zawiera 500 mg meropenemu w postaci trójwodzianu oraz 104 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej 2 mEq sodu, tj. 45 mg. 1 fiolka zawiera 1 g meropenemu w postaci trójwodzianu oraz 208 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej 4 mEq sodu, tj. 90 mg.

Meronem - Działanie

Antybiotyk β-laktamowy z grupy karbapenemów. Meropenem działa na bakterie Gram-dodatnie (m.in. <I>Staphylococcus aureus</I> (wrażliwe na metycylinę), <I>Staphylococcus spp. </I>(wrażliwe na metycylinę), w tym <I>S. epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae</I>, grupa <I>Streptococcus milleri</I> (<I>S.anginosus, S.constellatus</I> i <I>S.intermedius</I>), <I>Streptococcus pyogenes, Enterococcus faecalis</I>), bakterie Gram-ujemne (m.in. <I>Citrobacter freudii, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morgani, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens</I>) oraz bakterie beztlenowe (m.in. <I>Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, Peptostreptococcus spp.</I> w tym <I>P. micros, P. anaerobius, P. magnus, Bacteroides caccae</I>, grupa <I>Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens</I>). Gatunki wśród których może wystąpić problem oporności nabytej: <I>Enterococcus faecium, Acinetobacter spp., Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa</I>. Organizmy o oporności wrodzonej: S<I>tenotrophomonas maltophilia, Legionella spp., Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae</I>. Meropenem wiąże się z białkami osocza w około 2%. Lek dobrze przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych (w tym także do zmienionego zapalnie płynu mózgowo-rdzeniowego), osiągając w nich stężenia terapeutyczne. Jest częściowo metabolizowany w wątrobie do nieaktywnego mikrobiologicznie metabolitu. Około 70% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 12 h, 2% dawki wydala się za kałem. T<sub>0,5</sub> we krwi wynosi około 1 h. T<sub>0,5</sub> u dzieci <6 miesięcy wynosi 1,6 h. Zaburzenia czynności nerek powodują zwiększenie wartości AUC w osoczu i wydłużenie okresu półtrwania meropenemu. Lek jest usuwany metodą hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest ok. 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem.

Reklama

Meronem - Wskazania

Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci powyżej 3 miesięcy: zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc; zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Preparat można stosować w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których podejrzewa się zakażenie bakteryjne.<br>Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Meronem - Przeciwskazania

Nadwrażliwość na meropenem, inne karbapenemy lub pozostałe składniki preparatu. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Meronem - Ostrzeżenia

Jeśli podczas leczenia wystąpi ciężka reakcja alergiczna należy przerwać stosowanie leku i wdrożyć odpowiednie postępowanie. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy - w przypadku rozpoznania tej choroby nie należy podawać leków hamujących perystaltykę jelit. Preparat zawiera sód - należy to uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.<br><br>

Meronem - Ciąża

Należy unikać stosowania leku w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Wykrywano niewielkie stężenia meropenemu w mleku karmiących zwierząt. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia.

Meronem - Efekty uboczne

Często: trombocytemia, ból głowy, biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, wysypka, świąd, stan zapalny lub ból w miejscu podania, zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej, dehydrogenazy mleczanowej we krwi. Niezbyt często: drożdżyca jamy ustnej i pochwy, eozynofilia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, parestezje, pokrzywka, zwiększenie stężenia bilirubiny, kreatyniny i mocznika we krwi, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa. Rzadko: drgawki. Ponadto obserwowano: agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, zapalenie jelita, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksję, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy.

Meronem - Interakcje

Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, przez co hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, wydłuża okres półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększa stężenia meropenemu w osoczu; należy zachować ostrożność podczas leczenia skojarzonego. Jednoczesne podawanie kwasu walproinowego i karbapenemów powodowało zmniejszenie się stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu 2 dni - należy unikać skojarzonego leczenia. Jednoczesne stosowanie antybiotyków i doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, może nasilać działanie przeciwzakrzepowe; zaleca się częstą kontrolę INR podczas leczenia i krótko po zakończeniu leczenia skojarzonego.

Meronem - Dawkowanie

Dożylnie. <u>Dorośli i młodzież</u>. Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g co 8 h. Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g co 8 h. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g co 8 h. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, klirens kreatyniny 26-50 ml/min: 1 dawka jednostkowa co 12 h; 10-25 ml/min: 1/2 dawki jednostkowej co 12 h; <10 ml/min: 1/2 dawki jednostkowej co 24 h. U pacjentów poddawanych hemodializie odpowiednią dawkę należy podać po zakończeniu cyklu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. <u>Dzieci od 3 miesięcy do 11 lat</u>, o mc. do 50 kg. Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia układu moczowego, powikłane zakażenia jamy brzusznej, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg mc. co 8 h. Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy, ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 40 mg/ kg mc co 8 h. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg mc. co 8 h. U dzieci o masie ciała >50 kg należy podać dawkę jak dla osoby dorosłej. Skuteczność i bezpieczeństwo meropenemu u dzieci poniżej 3. mż. nie zostały ustalone, ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania. Ograniczone dane farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie meropenemu w dawce 20 mg/kg mc. co 8 h. <br>Lek podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej ok. 15-30 min. Alternatywnie, dawki do 1 g u dorosłych i młodzieży lub 20 mg/kg mc. u dzieci można podawać we wstrzyknięciu dożylnym, trwającym ok. 5 min. W leczeniu niektórych zakażeń, takich jak szpitalne zakażenia wywołane przez <I>Pseudomonas aeruginosa</I> lub <I>Acinetobacter spp.</I>, szczególnie wskazane może być stosowanie dawki 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawki do 40 mg/kg mc. 3 razy na dobę u dzieci.

Meronem - Uwagi

Podczas leczenia należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatoksyczności. Podczas leczenia może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego i pośredniego testu Coombsa.

Pharmindex
<-- popup -->