Znajdź lek

Skudexa



Skudexa to lek przeciwbólowy z grupy opioidów. Zmniejsza odczuwanie bólu dzięki działaniu na swoiste komórki nerwowe w mózgu i rdzeniu kręgowym. Jego substancjami czynnymi są tramadol i deksketoprofen. Wskazaniem do zażywania leku jest objawowe, krótkotrwałe leczenie ostrego bólu u osób, które wymaga zastosowania połączenia tramadolu i deksketoprofenu. Poznaj dawkowanie, działanie i skutki uboczne leku. 

Spis treści

Działanie

Lek przeciwbólowy - połączenie tramadolu i deksketoprofenu. Tramadol jest opioidowym lekiem przeciwbólowym działającym na OUN. Jest nieselektywnym agonistą receptorów opioidowych mi, delta i kappa, wykazującym większe powinowactwo do receptorów mi. Inne mechanizmy przyczyniające się do działania przeciwbólowego leku to hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny. Uważa się, że siła działania tramadolu równa jest 1/10-1/6 siły działania morfiny. Deksketoprofen jest lekiem z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Mechanizm działania jest związany ze zmniejszeniem syntezy prostaglandyn przez zahamowanie aktywności cyklooksygenazy. NLPZ hamują przekształcanie kwasu arachidonowego do cyklicznych endonadtlenków, PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α i PGD2 oraz także prostacyklina PGI2 i tromboksany (TxA2 i TxB2). Ponadto zahamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, powodując pośrednie działania, które mogą być dodatkowe w stosunku do działania bezpośredniego. Równoczesne podanie tramadolu i deksketoprofenu nie powoduje zmian parametrów farmakokinetycznych żadnej z substancji czynnych. Po doustnym podaniu preparatu, tramadol wchłania się szybko i niemal całkowicie (biodostępność wynosi 70%, pokarm nie wpływa na dostępność), osiągając Cmax w czasie 1,6-2 h. W ok. 20% wiąże się z białkami osocza. Przenika przez barierę krew-mózg oraz przez łożysko, jak również w niewielkim stopniu do mleka kobiecego. Jest metabolizowany przez O-demetylację (z udziałem CYP2D6) do metabolitu M1 oraz N-demetylację (z udziałem CYP3A) do metabolitu M2. Metabolit M1 ma właściwości przeciwbólowe, a jego siła działania jest 2-4 razy większa niż substancji macierzystej. T0,5 metabolitu M1 wynosi ok. 7,9 h (od 5,4 do 9,6 h) i jest zbliżony do okresu półtrwania tramadolu. Tramadol i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane przez nerki. Po doustnym podaniu deksketoprofenu Cmax występuje po 30 min (zakres 15 do 60 min); pokarm zmniejsza Cmax i wydłuża Tmax, natomiast nie wpływa na AUC deksketoprofenu. Deksketoprofen w dużym stopniu wiąże z białkami osocza (99%). Główną drogą eliminacji deksketoprofenu jest sprzęganie z glukuronidami a następnie wydalanie przez nerki. T0,5 w fazie eliminacji od 1,65 h.

Wskazania

Objawowe, krótkotrwałe leczenie bólu ostrego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych pacjentów, u których ból wymaga zastosowania połączenia tramadolu i deksketoprofenu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciąża i okres karmienia piersią. Ponadto należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania każdej z substancji czynnych. Tramadol. Nadwrażliwość na tramadol. Ciężka depresja oddechowa. Ostre zatrucie alkoholem, lekami nasennymi, lekami przeciwbólowymi, opioidami lub lekami psychotropowymi. Stosowanie inhibitorów MAO oraz okres 14 dni po ich odstawieniu. Padaczka niekontrolowana lekami. Deksketoprofen. Nadwrażliwości na deksketoprofen lub inne leki z grupy NLPZ. Występujące w przeszłości reakcje nadwrażliwości (np. astma, skurcz oskrzeli, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, polipy nosa lub nieżyt nosa) po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne występujące podczas stosowania ketoprofenu lub fibratów. Czynna choroba wrzodowa żołądka lub krwawienie, lub ich podejrzenie, jak również wywiad wskazujący na krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacje. Krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacje, związane z wcześniejszym leczeniem NLPZ. Przewlekła niestrawność. Czynne krwawienie lub zaburzenia przebiegające z krwawieniami. Skaza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi. Choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Ciężka niewydolność serca. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (C w skali Child–Pugh). Umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek (CCr ≤59 ml/min). Ciężkie odwodnienie (z powodu wymiotów, biegunki lub przyjmowania niedostatecznej ilości płynów).