Znajdź lek

Tygacil

Działanie

Antybiotyk glicylocyklinowy o budowie chemicznej zbliżonej do tetracyklin. Działa bakteriostatycznie. Zaburza syntezę białka bakteryjnego w wyniku wiązania się z rybosomem 30S, co prowadzi do zahamowania procesu translacji. Drobnoustroje zwykle wrażliwe na tygecyklinę - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Streptococcus agalactiae, grupa Streptococcus anginosus (w tym S. anginosus, S. intermedius, S. constellatus), Streptococcus pyogenes, paciorkowce grupy viridans; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Citrobacter freundii, Citrobacter koseri, Escherichia coli, Klebsiella oxytoca; bakterie beztlenowe: Clostridium perfringens, Peptostreptococcus spp., Prevotella spp. Bakterie, u których może wystąpić oporność nabyta: Acinetobacter baumannii, Burkholderia cepacia, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus spp., Providencia spp., Serratia marcescens, Stenotrophomonas maltophilia, grupa Bacteroides fragilis. Nie działa na Pseudomonas aeruginosa. W około 71-89% wiąże się z białkami osocza. Charakteryzuje się dobrą dystrybucją do tkanek. Brak danych potwierdzających przenikanie tygecykliny przez barierę krew-mózg. Mniej niż 20% dawki jest metabolizowane. Wydalana jest z kałem (59%) i moczem (33%). T0,5 wynosi średnio 42 h.

Wskazania

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (wyłączając zakażenia stopy cukrzycowej) oraz powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne, u pacjentów dorosłych. Stosować jedynie wtedy, gdy wiadomo lub podejrzewa się, że postępowanie alternatywne nie jest właściwe. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania preparatów przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. U pacjentów z nadwrażliwością na tetracykliny może wystąpić uczulenie na tygecyklinę.

Środki ostrożności

Ze względu na brak badań dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży <18 lat, nie zaleca się stosowania tygecykliny w tej grupie wiekowej, a zwłaszcza u dzieci <8 lat, u których istnieje ryzyko trwałego odbarwienia zębów. Nie zaleca się stosowania leku we wskazaniach innych niż zatwierdzone. Doświadczenia dotyczące leczenia zakażeń tygecykliną u pacjentów z ciężkimi współistniejącymi chorobami są ograniczone. Do badań dotyczących powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich nie zakwalifikowano pacjentów z ciężkimi współistniejącymi chorobami, jak choroby powodujące osłabienie odporności, pacjentów z zakażonymi owrzodzeniami odleżynowymi lub pacjentów z zakażeniami wymagającymi leczenia dłużej niż 14 dni (np. z martwiczym zapaleniem powięzi); zakwalifikowano jedynie ograniczoną liczbę pacjentów z dodatkowymi czynnikami obciążającymi, jak cukrzyca, choroba naczyń obwodowych, nadużywanie dożylnych substancji psychoaktywnych oraz zakażenie wirusem HIV; doświadczenia dotyczące leczenia pacjentów ze współistniejącą bakteriemią są również ograniczone - należy zachować ostrożność podczas leczenia tych grup pacjentów. Tygecyklina nie jest wskazana do stosowania u pacjentów z zakażeniem stopy cukrzycowej. Do badań dotyczących powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych zakwalifikowano niewielką liczbę pacjentów z ciężkimi współistniejącymi chorobami, jak osłabienie odporności, pacjentów z wynikiem >15 w skali APACHE II lub pacjentów z mnogimi ropniami wewnątrzbrzusznymi, w których konieczne jest leczenie chirurgiczne; doświadczenia dotyczące leczenia pacjentów ze współistniejącą bakteriemią są również ograniczone - należy zachować ostrożność podczas leczenia tych grup pacjentów. Należy rozważyć zastosowanie skojarzonej terapii przeciwbakteryjnej w przypadku podawania tygecykliny pacjentom w stanie ciężkim, u których doszło do powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych wskutek jawnej klinicznie perforacji ściany jelit, u pacjentów zagrożonych posocznicą lub wstrząsem septycznym. Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C w skali Child-Pugh) i monitorować odpowiedź na leczenie. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjentów z zastojem żółci. U pacjentów, u których wystąpią objawy niewydolności wątroby podczas leczenia, należy rozważyć możliwy wpływ tygecykliny. U pacjentów, u których podejrzewa się zapalenie trzustki należy rozważyć przerwanie leczenia tygecykliną. Należy kontrolować, czy w trakcie leczenia tygecykliną u pacjenta nie występuje nadkażenie; w przypadku rozpoznania ogniska zakażenia innego niż powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich czy powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, należy rozważyć wdrożenie alternatywnej antybiotykoterapii, o wykazanej skuteczności. Pacjentów stosujących preparat należy obserwować pod kątem nadkażenia drobnoustrojami niewrażliwymi na antybiotyk. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka związana ze zastosowaniem antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, z wyjątkiem bezwzględnej konieczności (ryzyko opóźnienia procesu kostnienia u płodu i trwałego uszkodzenia zębów). Należy rozważyć przerwanie karmienia piersią w trakcie leczenia tygecykliną (lek może przenikać do mleka, nie można wykluczyć zagrożenia dla niemowlęcia).

Działania niepożądane

Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka. Często: posocznica lub wstrząs septyczny, zapalenie płuc, ropień, zakażenia, wydłużenie czasu częściowo aktywowanej tromboplastyny (aPTT), wydłużenie czasu protrombinowego (PT), hipoglikemia, hipoproteinemia, zawroty głowy, zapalenie żył, ból brzucha, niestrawność, jadłowstręt, zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, hiperbilirubinemia, świąd, wysypka, zaburzenia gojenia się ran, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból głowy, zwiększenie aktywności amylazy, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi. Niezbyt często: małopłytkowość, zwiększenie wartości INR, zakrzepowe zapalenie żył, ostre zapalenie trzustki, żółtaczka, uszkodzenie wątroby (przeważnie z zastojem żółci), stan zapalny, ból, obrzęk, zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne, niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona). Stosowanie tygecykliny w okresie rozwoju zębów może być związane z ich trwałym przebarwieniem. Ciężkie zdarzenia niepożądane związane z zakażeniem zgłaszano częściej u pacjentów leczonych tygecykliną, niż u pacjentów leczonych lekiem porównawczym; stwierdzono znaczącą różnicę w częstości występowania posocznicy lub wstrząsu septycznego u pacjentów leczonych tygecykliną, w porównaniu z lekiem porównawczym. We wszystkich badaniach klinicznych zgon nastąpił u 2,4% pacjentów otrzymujących tygecyklinę i u 1,7% pacjentów otrzymujących leki porównawcze. Antybiotyki z grupy glicylocyklin mają podobną budowę chemiczną do antybiotyków tetracyklinowych. Działania niepożądane antybiotyków z grupy tetracyklin mogą obejmować: nadwrażliwość na światło, guz rzekomy mózgu oraz działanie antyanaboliczne, które prowadzi do zwiększenia stężenia azotu mocznikowego, azotemii, kwasicy oraz hiperfosfatemii. Ponadto podczas stosowania antybiotyków obserwowano rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego o przebiegu od lekkiego do zagrażającego życiu oraz nadmierny wzrost niewrażliwych organizmów (w tym grzybów).

Interakcje

U pacjentów przyjmujących tygecyklinę i doustne leki przeciwzakrzepowe należy ściśle monitorować parametry krzepnięcia (obserwowano zmniejszenie klirensu warfaryny oraz wydłużenie PT i aPTT). Warfaryna nie wpływa na profil farmakokinetyczny tygecykliny. Tygecyklina stosowana z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi może zmniejszać ich skuteczność. Nie obserwowano interakcji z digoksyną. Nie stwierdzono antagonizmu pomiędzy tygecykliną a innymi powszechnie stosowanymi grupami antybiotyków. Leki hamujące lub indukujące aktywność CYP450 nie wpływają na klirens tygecykliny; tygecyklina nie jest inhibitorem CYP450. Tygecyklina jest substratem glikoproteiny P (P-gp) - inhibitory P-gp (np. ketokonazol lub cyklosporyna) lub induktory P-gp (np. ryfampicyna) mogą wpływać na farmakokinetykę tygecykliny.

Dawkowanie

Dożylnie, we wlewie trwającym 30-60 min. Dorośli: dawka początkowa 100 mg, a następnie 50 mg co 12 h przez 5-14 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg Child-Pugh) należy zastosować dawkę nasycającą (100 mg) i zmniejszyć dawkę podtrzymującą do 25 mg co 12 h. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (A i B wg Child-Pugh), u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów poddawanych hemodializie, u pacjentów w podeszłym wieku.

Uwagi

Lek może powodować zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex