Znajdź lek

Antidol

Działanie

Preparat przeciwbólowy zawierający paracetamol i kodeinę. Paracetamol hamuje obwodowe przekazywanie bólu przez hamowanie syntezy prostaglandyn; działa również przeciwgorączkowo. Kodeina jest działającym ośrodkowo słabym analgetykiem. Działa poprzez receptory opioidowe μ. Jej działanie przeciwbólowe jest wynikiem przekształcenia do morfiny. Wykazano, że kodeina, szczególnie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbólowymi (takimi jak paracetamol) jest skuteczna w leczeniu ostrego bólu nocyceptywnego. Paracetamol dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax po ok. 30-60 minutach. W 25% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem w postaci glukuronidów i siarczanów. T0,5 wynosi 3-4 h. Kodeina łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego. Jest metabolizowana w wątrobie do morfiny i norkodeiny i wydalana z moczem, głównie w postaci pochodnych glukuronowych. T0,5 wynosi 3,5-4 h. Całkowite wydalenie z moczem następuje po 24 h.

Wskazania

Ból o średnim i dużym nasileniu, różnego pochodzenia: ból głowy, ból po ekstrakcji zęba, ból kostno-stawowy (także pourazowy), ból pourazowy tkanek miękkich, ból miesiączkowy. Kodeina jest wskazana u dzieci w wieku ≥12 lat w leczeniu ostrego bólu o umiarkowanym nasileniu, który nie ustąpi po leczeniu innymi lekami przeciwbólowymi, takimi jak paracetamol lub ibuprofen (stosowanymi w monoterapii).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na paracetamol, kodeinę, opioidy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność wątroby i nerek. Choroba alkoholowa. Stosowanie inhibitorów MAO oraz okres do 2 tyg. po ich odstawieniu. Niewydolność oddechowa. Wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, reduktazy methemoglobinowej i niedokrwistość hemolityczna. Wiek poniżej 12 lat (również w objawowym leczeniu przeziębienia ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich i zagrażających życiu działań niepożądanych). Zabieg usunięcia migdałka podniebiennego (tonsilektomia) i (lub) gardłowego (adenoidektomia) u dzieci i młodzieży (w wieku od 0 do 18 lat) w ramach leczenia zespołu obturacyjnego bezdechu śródsennego (ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich i zagrażających życiu działań niepożądanych). Bardzo szybki metabolizm z udziałem enzymu CYP2D6. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Nie stosować dawek większych niż zalecane. Pacjentów należy poinstruować, aby podczas stosowania preparatu nie przyjmowali innych leków zawierających kodeinę lub paracetamol. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów: z chorobą Addisona; z nadczynnością tarczycy; z rozrostem gruczołu krokowego i utrudnionym odpływem moczu; z zaburzeniami czynności nerek (zmniejszone wydalanie metabolitów kodeiny i paracetamolu, może być konieczna modyfikacja dawkowania leku); z poalkoholową chorobą wątroby bez marskości (zwiększone ryzyko przedawkowania leku); w podeszłym wieku, zwłaszcza z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek; z urazami głowy (ze względu na możliwość nasilonego hamowania czynności oddechowej i zwiększenia ciśnienia śródczaszkowego); uzależnionych od alkoholu (ze względu na szczególne ryzyko uszkodzenia wątroby); nadużywających w przeszłości alkoholu i (lub) leków; po przebytej niedawno operacji w obrębie przewodu pokarmowego, z niedrożnością jelit lub ostrymi chorobami w obrębie jamy brzusznej; po zabiegu usunięcia pęcherzyka żółciowego (ze względu na ryzyko rozwoju ostrego zapalenia trzustki); z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), z astmą oskrzelową. Unikać stosowania leku podczas ostrego napadu astmy. Kodeina może nasilić nadciśnienie śródczaszkowe. Długotrwałe stosowanie dużych dawek kodeiny może prowadzić do uzależnienia objawiającego się niepokojem; w przypadku zaprzestania stosowania leku można zaobserwować zwiększoną drażliwość. Długotrwałe stosowanie leków przeciwbólowych z powodu bólów głowy może nasilić dolegliwości. Kodeina jest metabolizowana z udziałem enzymu wątrobowego CYP2D6 do morfiny, jej czynnego metabolitu. Jeśli u pacjenta występuje niedobór lub całkowity brak tego enzymu, nie będzie uzyskane odpowiednie działanie przeciwbólowe. Szacuje się, że niedobór ten może występować nawet u 7% populacji kaukaskiej. Jeśli jednak pacjent ma wyjątkowo szybki lub metabolizm, istnieje zwiększone ryzyko działań niepożądanych związanych z toksycznością opioidów, nawet po zastosowaniu zwykle zalecanych dawek. U tych pacjentów kodeina jest szybko przekształcana do morfiny, co prowadzi do osiągnięcia większego niż spodziewane stężenia morfiny. Ogólne objawy toksyczności opioidów obejmują splątanie, senność, płytki oddech, zwężenie źrenic, nudności, wymioty, zaparcie i brak łaknienia. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy niewydolności krążenia i depresji oddechowej, które może zagrażać życiu i bardzo rzadko zakończyć się zgonem. W publikowanej literaturze istnieją doniesienia, że kodeina stosowana pooperacyjnie u dzieci i młodzieży po zabiegu usunięcia migdałka podniebiennego i (lub) gardłowego w obturacyjnym bezdechu śródsennym, prowadzi do rzadkich, lecz zagrażających życiu działań niepożądanych, w tym do zgonu. Wszystkie dzieci otrzymywały kodeinę w dawkach znajdujących się w odpowiednim zakresie dawek; jednak istnieją dowody, że te dzieci bardzo szybko albo szybko metabolizują kodeinę do morfiny. Nie zaleca się stosowania kodeiny u dzieci, u których czynność oddechowa może być zaburzona, w tym u dzieci z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi, ciężkimi zaburzeniami serca lub układu oddechowego, zakażeniami górnych dróg oddechowych lub płuc, wielonarządowymi urazami lub rozległymi zabiegami chirurgicznymi (czynniki te mogą nasilać objawy toksyczności morfiny). Jednoczesne stosowanie kodeiny i leków o działaniu uspokajającym, takich jak benzodiazepiny lub podobne preparaty, może spowodować sedację, zahamowanie czynności oddechowej, śpiączkę i zgon. Z uwagi na te zagrożenia, jednoczesne podawanie z tymi sedatywnymi lekami należy ograniczyć do pacjentów, u których zastosowanie innych opcji terapeutycznych nie jest możliwe. W razie podjęcia decyzji o jednoczesnym zastosowaniu preparatu i leków o działaniu uspokajającym, należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas. Należy uważnie kontrolować, czy u pacjenta nie występują przedmiotowe i podmiotowe objawy zahamowania czynności oddechowej i sedacji. W związku z tym zdecydowanie zaleca się poinformowanie pacjentów i ich opiekunów o konieczności zwrócenia uwagi na te objawy.

Ciąża i laktacja

Unikać stosowania w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Ostrzeżenie to dotyczy również stosowania podczas porodu, ze względu na ryzyko depresji oddechowej u noworodka. Kodeina stosowana w ciąży może zwiększać ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu oddechowego u płodu. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania paracetamolu z kodeiną w czasie ciąży w odniesieniu do możliwego niekorzystnego wpływu na rozwój płodu. W okresie karmienia piersią stosowanie leku jest przeciwwskazane. Paracetamol i stosowana w zalecanych dawkach leczniczych kodeina oraz jej czynny metabolit (morfina) przenikają do mleka kobiecego w nieznacznych ilościach i jest mało prawdopodobne, aby działały szkodliwie na karmione piersią niemowlę. Jeśli jednak pacjentka należy do grupy osób bardzo szybko metabolizujących z udziałem enzymu CYP2D6, w jej mleku może być większe stężenie morfiny, które może spowodować u niemowlęcia objawy toksyczności opioidów, również z możliwością zgonu.

Działania niepożądane

Często: zmęczenie, zawroty głowy, ból głowy (o niewielkim nasileniu), zmniejszenie ciśnienia tętniczego, omdlenie (po zastosowaniu dużych dawek), nudności, wymioty (zwłaszcza na początku leczenia), zaparcie. Niezbyt często: zaburzenia snu, wysypka, świąd, zaczerwienienie skóry, pokrzywka. Rzadko: zaburzenia widzenia lub zwężenie źrenic (po zastosowaniu dużych dawek), szumy uszne, duszność, suchość w jamie ustnej, wyprysk alergiczny. Bardzo rzadko: małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia (pojedyncze przypadki), reakcje nadwrażliwości (takie jak obrzęk naczynioruchowy, duszność, zlewne poty, złe samopoczucie, obniżenie ciśnienia tętniczego aż do wstrząsu - pojedyncze przypadki), zahamowanie ośrodka oddechowego (po zastosowaniu większych dawek lub u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym bądź po urazie głowy), euforia lub dysforia (po zastosowaniu dużych dawek), zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej (po zastosowaniu dużych dawek), skurcz oskrzeli, obrzęk płuc (po zastosowaniu dużych dawek, szczególnie u osób z upośledzoną czynnością płuc), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, ostre zapalenie trzustki (u osób po przebytej cholecystektomii), zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, nadmierne pocenie się. Należy zalecić pacjentowi, aby przy pierwszych objawach nadwrażliwości przerwał stosowanie leku i natychmiast skonsultował się z lekarzem. Dostępne dane nie wskazują, aby stosowany zgodnie z zaleceniami złożony lek miał inne działania niepożądane (ilościowo lub jakościowo) niż każda z zawartych w nim substancji czynnych stosowana w monoterapii.

Interakcje

Podczas stosowania leku nie należy przyjmować innych preparatów zawierających kodeinę lub paracetamol, ze względu na ryzyko przedawkowania. Paracetamol. Leki hepatotoksyczne zwiększają ryzyko kumulacji paracetamolu i jego przedawkowania. Barbiturany, leki przeciwpadaczkowe, ryfampicyna, TLPD, niektóre leki nasenne oraz alkohol nasilają hepatotoksyczność paracetamolu. Paracetamol stosowany długotrwale i regularnie nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny (sporadyczne stosowanie paracetamolu u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe nie ma istotnego znaczenia klinicznego). Stosowany jednocześnie z inhibitorami MAO może wywołać stan pobudzenia i wysoką temperaturę. Metoklopramid i domperydon mogą nasilić działanie paracetamolu. Paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu. Zmniejsza stężenie lamotryginy we krwi. Propantelina i kolestyramina opóźniają wchłanianie paracetamolu z przewodu pokarmowego. Cymetydyna, metyrapon, probenecyd, fenazon, salicylamid, izoniazyd, ranitydyna, propranolol wydłużają okres półtrwania paracetamolu we krwi. Probenecyd powoduje niemal 2-krotne zmniejszenie klirensu paracetamolu poprzez hamowanie jego sprzęgania z kwasem glukuronowym - należy rozważyć zmniejszenie dawki paracetamolu. Kodeina. Nasila działanie depresyjne na OUN następujących substancji: leków znieczulających, leków nasennych, uspokajających, TLPD, pochodnych fenotiazyny oraz alkoholu. Stosowana z inhibitorami MAO może powodować wystąpienie zespołu serotoninowego - przeciwwskazane jest stosowanie preparatu jednocześnie z inhibitorami MAO oraz w okresie 14 dni po ich odstawieniu. Jednoczesne stosowanie opioidów i leków o działaniu uspokajającym, takich jak benzodiazepiny lub podobne leki zwiększa ryzyko sedacji, zahamowania czynności oddechowej, śpiączki i zgonu na skutek addycyjnego działania hamującego na OUN - należy ograniczyć dawkę oraz czas trwania leczenia skojarzonego. Kodeina może antagonizować działanie metoklopramidu i domperydonu na motorykę przewodu pokarmowego. Cymetydyna może hamować metabolizm opioidów.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i młodzież w wieku powyżej 15 lat: w razie konieczności 1-2 tabl. do 4 razy na dobę (maksymalnie 6 tabl. na dobę) w odstępach nie krótszych niż 6 h. Młodzież w wieku od 12 do 15 lat: w razie konieczności 1 tabl. co 6 h (maksymalnie 4 tabl. na dobę). Dawka kodeiny u młodzieży w wieku od 12 do 18 lat zależy od masy ciała (0,5 do 1 mg/kg mc.), a maksymalna dawka dobowa kodeiny nie powinna być większa niż 240 mg. Nie zaleca się stosowania kodeiny u młodzieży w wieku od 12 do 18 lat z zaburzoną czynnością oddechową w objawowym leczeniu przeziębienia. Preparatu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat ze względu na ryzyko toksyczności opioidów związane ze zmiennym i nieprzewidywalnym metabolizmem kodeiny do morfiny. Lek należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy czas. Czas trwania leczenia należy ograniczyć do 3 dni i jeśli nie osiągnięto skutecznego złagodzenia bólu, pacjenci lub opiekunowie powinni zasięgnąć opinii lekarza. Szczególne grupy pacjentów. U osób z ciężką niewydolnością nerek (CCr <10 ml/min) odstępy między dawkami powinny wynosić co najmniej 8 h. U osób z zaburzeniami czynności wątroby lub z zespołem Gilberta stosować mniejszą dawkę lub wydłużyć odstępy między dawkami. U osób w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki. Sposób podania. Lek należy przyjmować po posiłku, obficie popijając płynem.

Uwagi

Podczas stosowania leku nie należy spożywać alkoholu. Ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy i senność, leku nie należy stosować w czasie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pharmindex