Znajdź lek

DHC Continus

Działanie

Półsyntetyczny opioidowy lek przeciwbólowy o działaniu słabszym niż morfina. Lek działa na receptory opioidowe w mózgu. Głównym działaniem terapeutycznym leku jest działanie przeciwbólowe oraz przeciwkaszlowe (zahamowanie odruchu kaszlu poprzez bezpośredni wpływ na ośrodek kaszlu w rdzeniu przedłużonym). Dihydrokodeina wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, a jej stężenie terapeutyczne we krwi utrzymuje się przez 12 h. Podobnie jak inne pochodne fenantrenowe, dihydrokodeina jest głównie metabolizowana w wątrobie, jej metabolity są wydalane przede wszystkim z moczem.

Wskazania

Silne bóle nowotworowe i bóle przewlekłe o innej etiologii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc. Ostre serce płucne. Ciężka astma oskrzelowa. Ciężka depresja oddechowa z niedotlenieniem. Dzieci poniżej 12 lat. Niedrożność porażenna jelit. Uraz głowy lub podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Alkoholizm (ostra faza). Dziedziczna nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy (typu Lapp) lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Środki ostrożności

Dihydrokodeinę należy stosować ostrożnie w następujących przypadkach: uzależnienie od opioidów, innych leków lub alkoholu (w wywiadzie lub obecnie); zaburzenia czynności dróg żółciowych; zapalenie trzustki; zaburzenia czynności wątroby; ciężka niewydolność nerek; przewlekła obturacyjna choroba płuc; depresja ośrodka oddechowego z niedotlenieniem; astma oskrzelowa; zaparcia; niedoczynność tarczycy; przerost gruczołu krokowego; jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO lub w ciągu 2 tyg. od zakończenia leczenia lekami z tej grupy; u pacjentów w podeszłym wieku. Podczas długotrwałego stosowania leku u pacjenta może wykształcić się tolerancja na dihydrokodeinę, wymagająca stopniowego zwiększania dawki leku w celu utrzymania kontroli bólu. Długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do uzależnienia fizycznego. Po nagłym przerwaniu leczenia mogą wystąpić objawy zespołu odstawiennego. Dihydrokodeina wykazuje potencjał uzależniający oraz może być niewłaściwie stosowana przez osoby z utajonym lub manifestującym się uzależnieniem. U pacjenta może rozwinąć się psychiczne uzależnienie od opioidowych leków przeciwbólowych, w tym od dihydrokodeiny. Należy unikać podawania leku pacjentom z dużym potencjałem uzależnień, nie tylko od leków opioidowych, ale szczególnie - od alkoholu lub innych leków metabolizowanych w układzie CYP450, a w szczególności 2D6. Należy szczególnie nadzorować podawanie dihydrokodeiny pacjentom z problemem alkoholowym, jeśli korzyść z przyjmowania dihydrokodeiny przewyższa ryzyko, oraz koniecznie monitorować parametry czynności wątroby (np. AspAT, AlAT, GGTP) w przypadku osób nadużywających wcześniej alkoholu lub leków mogących wpływać na czynność wątroby. Ponieważ dihydrokodeina może powodować uwalnianie histaminy, nie należy jej stosować w ostrym napadzie astmy i należy ją ostrożnie stosować u pacjentów z astmą. Zaleca się zmniejszenie dawki u pacjentów z niedoczynnością tarczycy, niewydolnością wątroby i nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Tabl. o zmodyf. uwalnianiu należy połykać w całości, nie łamać, nie żuć ani nie kruszyć, ponieważ podanie przełamanej lub pokruszonej tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu powoduje szybkie uwolnienie i wchłonięcie za dużej dawki dihydrokodeiny, co może skutkować wystąpieniem objawów przedawkowania, a nawet doprowadzić do śmierci.

Ciąża i laktacja

U kobiet w ciąży dihydrokodeina powinna być stosowana tylko w razie bezwzględnej konieczności. Nie stwierdzono czy dihydrokodeina przenika do mleka ludzkiego, dlatego u karmiących piersią lek należy podawać jedynie w przypadkach bezwzględnej konieczności.

Działania niepożądane

Bardzo często: sedacja (zależna od dawki, senność aż do zaburzeń świadomości), zaparcia. Często: ból i zawroty głowy, nudności, wymioty, ból brzucha, suchość w ustach. Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, stan dezorientacji, uzależnienie od leku, halucynacje, zmiany nastroju, dysforia, napady drgawkowe (zwłaszcza u osób z padaczką lub ze skłonnością do drgawek), parestezje, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, niedociśnienie, duszność, atak astmy (szczególnie u pacjentów z astmą), depresja oddechowa, biegunka, niedrożność porażenna jelit, kolka żółciowa, stany skurczowe dróg żółciowych, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, nadmierne pocenie się, wysypka, świąd, pokrzywka, zatrzymanie moczu, osłabienie, uzależnienie fizyczne z zespołem odstawienia leku. Rzadko: zaburzenia widzenia. Częstość nieznana: hiperprolaktynemia.

Interakcje

Stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki hamujące czynność o.u.n., takie jak leki uspokajające lub nasenne, fenotiazyny, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, inne leki odprężające oraz alkohol. Jest to istotne z punktu widzenia potencjalnych efektów interakcji lekowych mogących prowadzić do wystąpienia depresji oddechowej lub sedacji. Podczas stosowania leku nie należy spożywać alkoholu. Dihydrokodeiny nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 2 tyg. od zakończenia leczenia lekami z tej grupy.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: zazwyczaj stosowana dawka początkowa to 60 mg co 12 h. Dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej 120 mg co 12 h. Szczególne grupy pacjentów. Podawanie dihydrokodeiny dzieciom powyżej 12 lat jest zależne od decyzji lekarza i lek może być stosowany, jeśli korzyść przewyższa ryzyko. Nie stosować u dzieci poniżej 12 lat. Dawkę należy zmniejszyć u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek oraz niedoczynnością tarczycy. Sposób podania. Tabletkę należy połykać w całości, nie dzielić, nie żuć ani nie rozgryzać.

Uwagi

Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby zapobiec wystąpieniu zespołu odstawienia. Lek może powodować senność - w trakcie leczenia nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn.

Pharmindex