Znajdź lek

Forxiga



Forxiga to doustny lek, który obniża stężenie glukozy, a jego głównym wskazaniem do stosowania jest leczenie cukrzycy typu 2 u osób dorosłych. Do częstych działań niepożądanych preparatu należą: zapalenie pochwy, zakażenia układu moczowego, wysypka, ból pleców oraz zawroty głowy. Sprawdź jego działanie i dawkowanie. 

 

Działanie

Doustny lek obniżający stężenie glukozy, silny, wybiórczy i odwracalny inhibitor kotransportera 2 glukozy sodowej (SGLT2). SGLT2 jest głównym transporterem odpowiedzialnym za wchłanianie zwrotne glukozy z filtracji kłębuszkowej do krwi; ulega selektywnej ekspresji w nerkach, z jednoczesnym brakiem tego typu ekspresji w ponad 70 innych rodzajach tkanek. W przebiegu cukrzycy typu 2, cały czas odbywa się w nerkach proces wchłaniania zwrotnego glukozy, pomimo istniejącej hiperglikemii. Dapagliflozyna poprawia kontrolę glikemii zarówno na czczo jak i po posiłku przez zmniejszenie wchłaniania zwrotnego glukozy w nerkach, prowadząc do wydalania glukozy z moczem. Wydalanie glukozy obserwowane jest po zastosowaniu pierwszej dawki i trwa w ciągu 24-godzinnej przerwy między kolejnymi dawkami i utrzymuje się przez cały okres leczenia. Ilość glukozy usuwanej przez nerki dzięki mechanizmowi ich działania zależy od stężenia glukozy we krwi i stopnia filtracji kłębuszkowej (GFR). Dapagliflozyna nie zaburza prawidłowego endogennego wytwarzania glukozy w odpowiedzi na hipoglikemię. Lek działa niezależnie od wydzielania i działania insuliny. Wydalanie glukozy z moczem indukowane przez dapaliflozynę związane jest z wydatkiem kalorii i zmniejszeniem masy ciała. Zahamowanie kotransportu glukozy i sodu przez dapagliflozynę związane jest również z łagodną diurezą i przemijającą natriurezą. Lek nie hamuje innych transporterów glukozy ważnych dla transportu glukozy do tkanek peryferyjnych i jest > 1400 razy bardziej selektywny dla SGLT2 niż dla SGLT1, głównego transportera odpowiedzialnego za absorpcję glukozy w jelitach. Dapagliflozyna jest szybko wchłaniana po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie Cmax leku osiągane jest zwykle w ciągu 2 godzin po podaniu na czczo. Całkowita biodostępność po doustnym zastosowaniu preparatu w dawce 10 mg wynosi 78%. W około 91% wiąże się z białkami osocza. Wiązanie się leku z białkiem nie jest zaburzane przez różne współistniejące schorzenia (np. niewydolność nerek lub wątroby). Lek jest intensywnie metabolizowany głównie do nieaktywnych metabolitów. T0,5 wynosi 12,9 h. Dapagliflozyna i powiązane metabolity są głównie wydalane z moczem (< 2% w postaci niezmienionej) i z kałem.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów (w wieku >18 lat): w monoterapii, jeśli dieta i wysiłek fizyczny nie pozwalają na właściwą kontrolę glikemii u pacjentów, u których stosowanie metforminy nie jest właściwe ze względu na brak tolerancji; w leczeniu skojarzonym z innymi lekami obniżającymi stężenie glukozy (w tym z insuliną), jeśli ich stosowanie, wraz z dietą i wysiłkiem fizycznym, nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Leku nie należy stosować poniżej 18 rż. i >75 rż. ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania. Nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1, w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy, u pacjentów przyjmujących diuretyki pętlowe lub z niedoborem płynów, tj. z powodu ostrego stanu chorobowego (np. choroba układu pokarmowego). Rozpoczynanie leczenia preparatem nie jest zalecane u pacjentów z CCr <60 ml/min i lek należy odstawić, jeśli wartości CCr utrzymują się na poziomie poniżej 45 ml/min. Nie prowadzono badań dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek CCr <30 ml/min lub ze schyłkową niewydolnością nerek. Należy kontrolować czynność nerek przed rozpoczęciem leczenia dapagliflozyną, a następnie przynajmniej raz w roku; przed rozpoczęciem jednoczesnego stosowania innych leków mogących zaburzać czynność nerek, a następnie okresowo przez cały czas leczenia; w przypadku, gdy wskaźnik czynność nerek zbliża się do wartości CCr <60 ml/min, przynajmniej 2 do 4 razy w roku. Zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością wątroby ze względu na zwiększoną ekspozycję na działanie leku; u pacjentów u których obniżenie ciśnienia indukowane dapagliflozyną mogłoby stanowić ryzyko, takich jak pacjentów ze zdiagnozowaną chorobą serca, leczonych na nadciśnienie, z hipotensją w wywiadzie oraz pacjentów w podeszłym wieku (większe ryzyko niedociśnienia, niedoboru płynów, częstsze stosowanie diuretyków i zaburzenia czynności nerek); u pacjentów ze zwiększonym hematokrytem przed leczeniem, u pacjentów leczonych jednocześnie pioglitazonem do czasu ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stosowaniem dapagliflozyny a przypadkami raka pęcherza moczowego. W przypadku wystąpienia współistniejących schorzeń mogących prowadzić do niedoboru płynów (takich jak choroby przewodu pokarmowego), zaleca się dokładne kontrolowanie poziomu płynów (np. badanie fizykalne, pomiar ciśnienia tętniczego, badania laboratoryjne z uwzględnieniem wskaźnika hematokrytowego) i stężenia elektrolitów. U pacjentów, u których wystąpi niedobór płynów, należy przerwać stosowanie dapagliflozyny do czasu przywrócenia właściwej zawartości płynów w organizmie. Wydalanie glukozy z moczem może być związane ze zwiększonym ryzykiem zakażeń układu moczowego, dlatego też należy rozważyć przerwanie stosowania dapagliflozyny w trakcie leczenia odmiedniczkowego zapalenia nerek lub ogólnego zakażenia wywodzącego się z dróg moczowych. Ze względu na zawarto laktozy lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Brak jest danych dotyczących stosowania dapagliflozyny u kobiet w ciąży. Badania na szczurach wykazały toksyczny wpływ na rozwijające się nerki w okresie odpowiadającym II i III trymestrowi ciąży u ludzi. Dlatego też, nie należy stosować dapagliflozyny w II i III trymestrze ciąży. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia, należy przerwać stosowanie leku. Nie należy stosować dapagliflozyny w okresie karmienia piersią ze względu na brak danych odnośnie przenikania leku i jego metabolitów do mleka kobiet.

Działania niepożądane

Bardzo często: hipoglikemia (podczas jednoczesnego stosowania z SU lub insuliną). Często: zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia i powiązane zakażenia narządów płciowych, zakażenia układu moczowego, zawroty głowy, wysypka, ból pleców, dysuria, wielomocz, zwiększony hematokryt, obniżenie nerkowego klirensu kreatyniny, dyslipidemia. Niezbyt często: zakażenia grzybicze, niedobór płynów, wzmożone pragnienie, zaparcia, suchość w ustach, nykturia, niewydolność nerek, świąd sromu i pochwy, świąd narządów płciowych, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zmniejszenie masy ciała. Rzadko: cukrzycowa kwasica ketonowa.

Interakcje

Dapagliflozyna może zwiększyć działanie moczopędne tiazydów i diuretyków pętlowych, może zwiększyć ryzyko odwodnienia i hipotensji. Insulina i substancje zwiększające jej wydzielanie, takie jak pochodne sulfonylomocznika, powodują hipoglikemię. Dlatego podczas jednoczesnego stosowania dapagliflozyny z insuliną i substancjami zwiększającymi wydzielanie insuliny może być konieczne zmniejszenie dawki tych leków, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Badania in vitro wykazały, iż dapagliflozyna ani nie hamuje działania cytochromu P450(CYP)1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, ani nie pobudza działania CYP1A2, CYP2B6 lub CYP3A4. Nie oczekuje się, aby dapagliflozyna zmieniała klirens metaboliczny stosowanych jednocześnie leków metabolizowanych przez powyższe enzymy. Badania dowodzą, że farmakokinetyka dapagliflozyny nie jest zmieniona przez metforminę, pioglitazon, sitaglyptynę, glimepiryd, woglibozę, hydrochorotiazyd, bumetanidynę, walsartan lub symwastatynę. Po jednoczesnym zastosowaniu dapagliflozyny z ryfampicyną obserwowano 22% zmniejszenie ekspozycji ogólnoustrojowej (AUC) dapagliflozyny, ale bez klinicznie znaczącego wpływu na wydalanie glukozy z moczem w ciągu 24 h. Nie zaleca się zmiany dawkowania. Nie przewiduje się, aby stosowanie dapagliflozyny z innymi induktorami (np. karbamazepiną, fenytoiną czy fenobarbitalem) miało znaczenie kliniczne. Po jednoczesnym zastosowaniu dapagliflozyny z kwasem mefenamowym (inhibitorem UGT1A9) obserwowano 55% zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej dapagliflozyny (nie zaleca się zmiany dawkowania). Dapagliflozyna nie zmienia farmakokinetyki: metforminy, pioglitazonu, sitagliptyny, glimepirydu, hydrochlorotiazydu, bumetanidu, walsartanu, digoksyny (substrat P-gp) lub warfaryny (S-warfaryna, substrat CYP2C9) ani działania przeciwzakrzepowego warfaryny, co zbadano za pomocą INR. Jednoczesne zastosowanie dapagliflozyny w dawce 20 mg i symwastatyny (substrat CYP3A4) powodowało 19% zwiększenie AUC symwastatyny i 31% zwiększenie AUC aktywnej postaci symwastatyny (kwasu). Zwiększenie ekspozycji symwastatyny iaktywnej postaci symwastatyny (kwasu) nie jest rozpatrywane jako znaczące klinicznie. Nie badano wpływu palenia tytoniu, diety, produktów pochodzenia roślinnego czy alkoholu na farmakokinetykę dapagliflozyny. Monitorowanie kontroli glikemii z wykorzystaniem oznaczenia 1,5-AG nie jest zalecane, ponieważ wyniki oznaczenia 1,5-AG nie są wiarygodne w ocenie kontroli glikemii pacjentów przyjmujących inhibitory SGLT2. Należy stosować alternatywne metody monitorowania kontroli glikemii.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Monoterapia i leczenie skojarzone. Zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, stosowana w monoterapii lub jako leczenie skojarzone z innymi lekami zmniejszającymi stężenie glukozy, w tym z insuliną. W przypadku stosowania dapagliflozyny z insuliną lub lekami zwiększającymi wydzielanie insuliny, takimi jak pochodna sulfonylomocznika, należy rozważyć zmniejszenie dawki tych leków, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Dzieci. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania dapagliflozyny u dzieci <18 lat. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku, ustalając dawkę należy wziąć pod uwagę czynność nerek i ryzyko niedoboru płynów. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku ≥75 lat, nie zaleca się rozpoczynania leczenia dapagliflozyną. Skuteczność dapagliflozyny zależy od czynności nerek, dlatego u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek jej skuteczność jest zmniejszona, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek skuteczność leku jest znikoma. Rozpoczynanie leczenia preparatem nie jest zalecane u pacjentów z [GFR] < 60 ml/min i lek należy odstawić, jeśli wartości GFR utrzymują się na poziomie poniżej 45 ml/min. Nie ma konieczności zmiany dawki w związku z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby zalecana dawka początkowa to 5 mg. Jeśli lek jest dobrze tolerowany, dawkę można zwiększyć do 10 mg. Sposób podania. Lek może być przyjmowany raz na dobę, o każdej porze dnia, w trakcie lub między posiłkami. Tabletki należy połykać w całości.

Uwagi

U pacjentów przyjmujących dapagliflozynę wynik testu na obecność glukozy w moczu jest dodatni (ze względu na mechanizm działania tego leku). Preparat nie ma lub może mieć nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy ostrzec pacjenta o ryzyku wystąpienia hipoglikemii podczas jednoczesnego stosowania dapagliflozyny z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną.

Pharmindex